Ik was van plan om elke week gewoon verder te schrijven, omdat ik dat wel fijn vond tijdens de zwangerschap. Maar eenmaal Lio een maand oud was, had ik nog steeds geen tijd gevonden om iets neer te pennen, dus zou ik er een maandelijkse blog van maken... en ondertussen zijn we 6 weken ver!
Er is zoveel dat ik wil neerschrijven, uit schrik dat ik het zal vergeten. Er gebeurt ook zoveel op zo'n korte tijd. Jammer genoeg is het leven ook zo druk met een klein ukje in huis, waardoor er weinig tijd over blijft voor jezelf, het huishouden, en de blog.
Laat ons beginnen bij het begin!
Zoals te lezen was in mijn bevallingsverhaal, hebben we beiden een moeilijke start gehad. Ik was helemaal verzwakt door de uitputtende arbeid en de zware bevalling, Lio was nogal van slag door de ventouse en fundusdruk. Terwijl wordt aangeraden om binnen het eerste uur je kindje aan te leggen, omdat ze dan zeer alert zijn, lukte dit niet bij Lio. Ook de uren erna wilde ze niet aanhappen, zelfs niet met een tepelhoedje. Pas laat op de avond lukte het ons voor de eerste keer (al herinner ik mij dit niet meer, dit vond ik terug in het logboek van de materniteit). Daarna moest ik haar elke 3u wakker maken om te voeden, want uit zichzelf kwam ze niet wakker.
Op dag 2 was ze zelfs niet meer wakker te krijgen, ook niet met koude washandjes, kriebelen van de voetjes, ... Dus kolven maar, en met een lepeltje toedienen. Wat was ik teleurgesteld met mijn 2 halve koffielepeltjes dat ik met de hand had kunnen kolven, maar de vroedvrouwen waren laaiend enthousiast met "mijn oogst". Dag 2 was eigenlijk een rotdag! Lio was niet wakker te krijgen en wilde niet eten, daarnaast begon ze ook wat geel te zien, en het werd erger naarmate de dag vorderde. En mijn gynaecologe kwam even op bezoek, waarbij ze zowat de schuld van de zware bevalling in mijn schoenen schoof (ik had geen arbeid thuis mogen doen, ik had een epidurale en IV-lijn moeten krijgen bij aankomst in het ziekenhuis, ik had constant aan de monitor moeten hangen...). De roze wolk na de bevalling heb ik nooit gekend, maar de babyblues waren die dag prominent aanwezig! Na wat aandringen wilde de kinderarts Lio onderzoeken, gebeurde er een bloedname en mocht ze onder de lamp. Wat gek hoe efficiënt dat is: op 2 uren tijd veranderde dat kindje waar ik voor moest zorgen sinds de geboorte, in mijn meisje dat eindelijk leek op dat wezentje in mijn buik: alert, beweeglijk, speels, lief... Eindelijk had ik mijn kleine pruts terug!
Op dag 4 mochten we naar huis. Eigenlijk moesten we al vertrekken op dag 3, een zondag, maar omdat Lio nog tot 16u onder de lamp moest, en nog een bloedname moest krijgen, en ik mij nog niet helemaal top voelde, heb ik gevraagd om een dagje langer te mogen blijven. En gelukkig kreeg ik hiervoor toestemming van mijn gynaecologe! Thuis aangekomen bleek dat de luiertjes die ik reeds kocht (nummer 2) veel te groot waren, zodat ik Lio direct in de kinderwagen mocht leggen om luiers te kopen. En zo begon het echte leven van een alleenstaande mama!
De weken vliegen echt voorbij, en ik moet toegeven dat ze zwaar zijn. In het begin was het vooral zwaar omdat ik nog niet helemaal hersteld was van de bevalling: mijn knip deed enorm zeer bij zitten en stappen, ik was snel buiten adem door het ijzertekort. Daarbij komt dat al heel was mensen op bezoek willen komen om Lio te bewonderen. En omdat ik dacht dat het zo hoorde, ontving ik ze allemaal op het moment dat zij het wilden. De dagen bestonden dus uit zorg dragen voor mezelf, zorg dragen voor Lio, zorg dragen voor mijn bezoek en zorgen dat het huis proper ligt. Daarnaast ook nog inkopen doen, wasmachines draaien, ... Eerlijk, die eerste dagen heb ik bezoek ontvangen, maar ik was allesbehalve een goede gesprekspartner. Mijn hoofd stond er gewoon niet naar.
Op 3 weken veranderde plots iets bij Lio. Van het ene moment op het andere had ik een ontevreden, huilerige baby in huis. Eerst stak ik het op de regeldagen, want ze wilde inderdaad vaak drinken, en mijn borsen voelden leeg aan. Maar eenmaal mijn productie weer op peil was, bleef ze vaak ontroostbaar huilen. Ik kon ze niet meer te slapen leggen, want dan schoot ze wakker en begon te huilen. Ook na haar voedingen kon ze lang ontroostbaar huilen, waarbij ik haar vaak hoorde slikken en hoesten. Eenmaal ze sliep, kon ze ook plots wakker worden en beginnen huilen. En zelfs tijdens voedingen kon ze plots loslaten en huilen. Sterke aanhangers van borstvoeding adviseerden me om ze aan te leggen bij elke kik, en de fopspeen af te schaffen. Maar met voedingen elke 1,5 uur zag ik dat niet haalbaar, ik kon nu al met moeite mij aankleden en eten, laat staan bezoek ontvangen. De kinderarts heeft haar onderzocht, maar kon niks vinden. Mogelijks was ze wat ontregeld na de regeldagen, dus kreeg ik advies om ze in te bakeren om in te slapen, en minstens 2 uur tussen de voedingen te laten. Indien dit niet zou helpen, dan moest ik proberen om koemelk uit mijn voeding te schrappen, want misschien had ze wel een intolerantie.
Ik dacht dat het wat beter ging door wat meer regelmaat te steken in onze dagen, maar waarschijnlijk werd ik het huilen gewoon, want echt een vrolijke baby was Lio nog steeds niet. Omdat ze zoveel blijft huilen, ben ik overgeschakeld op een koemelkvrij dieet, maar na 5 dagen durf ik niet zeggen dat het effect heeft, integendeel. Ondertussen zorgen ook krampjes en moeilijke stoelgang voor episodes van krijsen en tieren. En neen, osteopathie, protectis of alle trucjes tegen huilen en krampjes helpen niet. Enkel de draagdoek zorgt soms voor wat rust. Volgende week gaan we nog maar eens naar de kinderarts, want zowel voor Lio als voor mij is dit geen weken meer vol te houden.
Begrijp me niet verkeerd, soms kan Lio ook heel lief, alert en tevreden zijn, maar dit is telkens van korte duur. Zo'n momenten zijn dan echt wel puur genieten: genieten van haar mimiek, haar lachjes en kraaitjes, haar knuffels. Ik trek me er aan op dat die periode van krampjes en huilen van voorbijgaande aard is! Want verder komt ze goed bij in gewicht, en ook haar algemene ontwikkeling maakt enorme sprongen vooruit. Hopen dus dat het snel betert, want zo'n kleine pruts zien afzien, doet echt wel pijn. Soms tot tranen toe, zowel bij haar als bij mij.
maandag 7 december 2015
maandag 16 november 2015
Een grote wens, een klein wonder...
22 oktober 2015: Daar is ze dan, mijn dochtertje Lio!
Geboren op 38 weken en 6 dagen. Ondertussen zijn we al een dikke 3 weken verder, en wordt het dringend tijd dat ik deze blog bijwerk, want herinneringen aan die speciale dag beginnen stilaan te vervagen.
Mijn laatste werkweek is dus wat anders verlopen dan gedacht. De woensdag had ik van iedereen afscheid genomen, want op donderdag werkte ik wel nog officieel, maar had ik een vergadering in Brussel. Ik deed nog even mijn beklag dat ik niet veel zin had om thuis te zitten wachten tot de baby zou komen. Ik had dan wel enkele projectjes voorzien (een slaapzakje naaien, het huis op orde leggen, mijn valies voor materniteit verder klaarmaken...). Maar toch, met het idee dat ik over tijd zou gaan, leek het me verschrikkelijk om thuis te zitten terwijl ik me nog goed genoeg voelde om te blijven werken.
Eenmaal thuis mocht ik mijn ouders nog ontvangen. Ze zouden mij helpen om grof vuil buiten te zetten, die de dag nadien zou worden opgehaald. Hiervoor had ik al in augustus gebeld, maar blijkbaar kon het niet vroeger. Mijn ouders wilden eerst graag komen terwijl ik nog aan het werk was, om mij zo min mogelijk te storen. Maar ik had ze graag nog eens gezien, en ik wilde dat ze mijn bolle buik nog eens zagen, want het was al een maand geleden dat we elkaar nog zagen. Daarom kwamen ze op de middag, om samen nog iets te eten.
De namiddag had ik voorzien om adressen op de enveloppen te schrijven, maar gans de tijd had ik last van buikpijn. Nadat de helft van de enveloppen geschreven waren, ben ik er mee opgehouden omdat ik me toch niet zo lekker voelde. Toen ik naar mijn ouders belde om ze nog eens te bedanken, grapte ik nog dat de kleine misschien wel onderweg was. Enkele uren later belde ik ze terug, om te zeggen dat de kleine inderdaad onderweg was! De weeën waren begonnen, en met een app op mijn gsm kon ik zeggen dat ze elke 2-3 minuten kwamen en zo'n minuut aanhielden. Nog draaglijk, maar toch. Toen ze een dik uur bezig waren, rond 11u15, heb ik mijn vroedvrouw gebeld. Zij raadde me aan om nog wat te rusten, en haar terug te bellen als ik het nog maar moeilijk kon verdragen. Er was nog steeds een kans dat alles zou stilvallen, omdat ik blijkbaar nog zeer alert klonk aan de telefoon, maar als het zou doorzetten, zou een beetje rust wel deugd doen. Maar rusten zat er niet in, ik moest nog mijn afwas doen, een mailtje sturen naar mijn directie dat ik de volgende dag niet naar Brussel zou gaan, mijn valies voor materniteit pakken, mijn belwaarde van mijn gsm opladen (ik had nog maar 75 cent beltegoed staan)... Toen ik eindelijk met alles klaar was, en wilde rusten, lukte dit niet meer. De buikpijn werd te hevig. Dus heb ik het knus gemaakt in de living, met gedempt licht, een gymbal, een warmwaterkruik, een warme chauffage...
Rond 3u begon ik schrik te krijgen dat het allemaal plots snel zou kunnen gaan, dus belde ik opnieuw mijn vroedvrouw. Een uurtje later kwam ze af, met een stagiair (nadat ze had gevraagd of dit ok was). Ik kan niet meer exact vertellen in welke volgorde alles is gebeurd, maar ik kan wel zeggen dat mijn arbeid thuis super rustig is verlopen. Gedempt licht, gedempte stemmen, ik in mijn "bubbel". Ik bleek al zo'n 4cm opening te hebben, en het kindje deed het super goed. Mijn gynaecologe werd op de hoogte gebracht, maar reageerde blijkbaar niet zo sympathiek tegenover mijn vroedvrouw. We beloofden om niet te lang te wachten om naar het ziekenhuis te vertrekken, en na een warme douche (die helemaal geen deugd deed) vertrokken we rond 7u30 naar Jan Palfijn... midden in de spits. Eenmaal aangekomen kroop de tijd vooruit, het leek wel eeuwen te duren. De pijn werd heviger, maar er zat ook telkens meer tijd tussen 2 weeën. Rechtstaan, neerliggen, een bad, de baar-kruk... ik heb alles geprobeerd. De ontsluiting ging van 6 bij aankomst, naar 8 zo'n 4 uur later. Mijn gynaecologe werd ongeduldig, want blijkbaar had ze een afspraak bij haar kapper (die ze uiteindelijk heeft moeten annuleren). De slaaploze nacht, en de hevige pijn, zorgden er voor dat ik uitgeput raakte. Eten lukte niet meer, sportdrank maakte me misselijk, en het besef kwam dat het zwaarste nog moest komen. Meerdere keren heb ik aangegeven dat ik niet meer kon, dat mijn lichaam op was, en dat ik nooit de kracht zou vinden om te persen. Blijkbaar wilde mijn kindje ook niet indalen, dus gaf ik aan dat een keizersnede ok was voor mij, als het moest. Maar dit werd afgewimpeld door de gynaecologe en de vroedvrouw van het ziekenhuis, want ik was nu al zo ver geraakt. Echter, bij 9cm ging het niet meer vooruit, waarop werd beslist om te beginnen persen. Eerlijk, ik kan nog steeds niet zeggen wat persen precies is. Persen zonder persweeën, blijkbaar is dat toch niet zo evident. Omdat mijn kindje hoog bleef zitten, werd de zuignap bovengehaald. Wat er dan gebeurde, kan ik niet echt vertellen. Ik weet dat ik aangaf dat ik me niet goed voelde, en zou flauw vallen. Maar iedereen begon plots zeer paniekerig te reageren, ze werden boos op mij omdat ik aangaf niet meer te kunnen persen, dat ik het voor mijn kindje moest doen. Overtollig meubilair werd uit de kamer gezet, een onderzoekstafel voor een zuigeling werd binnengereden. Plots kwam er veel volk binnen, een 5-tal vroedvrouwen kwamen rond me staan, eentje kroop op het hoofdeinde van mijn bed, om mijn hoofd te ondersteunen en tegelijkertijd op mijn buik te duwen. Ik denk dat er nog volk was, alleszins de kinderarts, maar wie nog dat weet ik niet. Ik weet ook niet wat er precies aan de hand was, want niemand zei me iets, behalve dat ik moest persen. Hoe lang dit allemaal heeft geduurd kan ik niet zeggen, alleen dat ik kapot was, en dat alles zeer pijnlijk was. Maar plots was ze daar dan, mijn dochtertje. 2 seconden mocht ze op mijn buik liggen, daarna moest ze direct naar de kinderarts. Ze bewoog niet, kreeg direct zuurstof, werd gestimuleerd... Terwijl wilde mijn gynaecologe mij hechten, maar toen ik zei dat het zo'n pijn deed, antwoordde ze dat ik naar mijn dochter moest kijken. Magere troost, als je een kindje ziet dat niet beweegt. Angst, schuldgevoelens, verdriet, ontgoocheling... een hoop emoties raasden door mijn lijf, maar niet de emoties die voor een roze wolk zorgen!
Even later was alles voorbij, iedereen vertrok, Lio werd in mijn armen gelegd, mijn gsm en een flesje water werden naast me neergezet. En daar lag ik dan, helemaal uitgeput, en onder de indruk van dat kleine wezentje dat bij me lag. Een vroedvrouw had geprobeerd om haar aan te leggen aan de borst, maar dat wilde mijn kleine meid blijkbaar niet. Ook even later met een tepelhoedje, gaf geen resultaat. En dan werd ik weer alleen gelaten. Na de bevalling had ik mijn vroedvrouw laten bellen naar mijn ouders, om ze op de hoogte te brengen. Ze waren blijkbaar al in het ziekenhuis, dus toen ik daar alleen in de verloskamer lag, probeerde ik ze nog eens te bellen, om te vragen of ze niet tot bij mij wilden komen. Dat was toch niet zo simpel, de vroedvrouw van materniteit wilde ze niet laten gaan, maar die van het verloskwartier gaf wel toestemming, zodat ze even later hun kleinkind konden bewonderen.
Wat later, het leek wel uren, mocht ik een douche nemen. Ik keek daar toch wel naar uit, maar helaas. Ik had de kracht niet meer om recht te staan. Alles begon te draaien en mijn benen leken het te begeven, dus werd ik wat gewassen op bed. Gek dat na zo'n bevalling alle gêne wegvalt. Voorheen zou ik dat verschrikkelijk hebben gevonden, toen was ik blij dat iemand mij wat wilde wassen.
Eenmaal gewassen en gekleed, werd Lio terug in mijn armen gelegd, en mochten we naar de kamer. Mijn ouders waren daar, en nadien kwam ook mijn zus toe. Later op de avond kwamen ook nog mijn tante en nonkel met mijn neefje (de peter van Lio) en nichtje. De herinneringen aan die dag zijn echter zeer vaag. Ik kon niet opstaan, en moest telkens bellen als ik iets nodig had, of Lio wilde aanleggen. Als ik mij goed herinner, heeft ze ook maar voor het eerst gedronken laat op de avond, met veel stimulatie. Omdat ik nog niet had kunnen urineren, werd ik rond middernacht ook nog eens gesondeerd. Het enige wat ik me wel nog goed herinner, is dat ik mij ellendig voelde. Doodellendig. Ik heb die dag zo veel gehuild, en iedereen die iets voor me deed wel 1000 keer bedankt. En aan iedereen die het wilde horen, gezegd dat ik me nog nooit in mijn leven zo ellendig had gevoeld. En dat was waar, zelfs mijn eerste dodentocht, waarbij ik aan 50km heb opgegeven omdat ik emotioneel er zo door zat, was niks vergeleken met mijn bevalling. Ook herinner ik mij nog dat ik die eerste nacht elke 3u mijn wekker zette om Lio te voeden, en telkens wakker werd uit een diepe slaap, waarna het even duurde voor ik besefte dat ik al bevallen was. Wanneer ik dan naar mijn kindje keek, vroeg ik me telkens opnieuw af: "en was het nu een jongetje of een meisje?". Eenmaal wakker wist ik natuurlijk wel dat ik een prachtige dochter had, maar die eerste seconden waren toch verwarrend!
Nooit had ik gedacht dat mijn bevallingsverhaal zo uitgebreid zou zijn. Voordien had ik gedacht dat alles vlot zou verlopen: een rustige arbeid (en die heb ik echt wel gehad), en nadien een vlotte bevalling. Met veel trots zou ik dan mijn kindje tonen aan mijn ouders en familie, en zou ik iedereen op de hoogte brengen. Echter, na deze toch wel traumatische bevalling, voelde ik mij niet trots, maar wel schuldig omdat het niet gelopen is zoals ik had gedacht. Ook heb ik toch wel even gewacht om iedereen op de hoogte te brengen. Goede vrienden de dag nadien, anderen pas op de 3de dag na de bevalling, zodat ik de tijd zou hebben om te recupereren, in plaats van vrolijk te moeten doen tegenover het bezoek op materniteit. De roze wolk bleef dus nog even weg, maar is er uiteindelijk toch wel nog gekomen, mits enige vertraging!
Geboren op 38 weken en 6 dagen. Ondertussen zijn we al een dikke 3 weken verder, en wordt het dringend tijd dat ik deze blog bijwerk, want herinneringen aan die speciale dag beginnen stilaan te vervagen.
Mijn laatste werkweek is dus wat anders verlopen dan gedacht. De woensdag had ik van iedereen afscheid genomen, want op donderdag werkte ik wel nog officieel, maar had ik een vergadering in Brussel. Ik deed nog even mijn beklag dat ik niet veel zin had om thuis te zitten wachten tot de baby zou komen. Ik had dan wel enkele projectjes voorzien (een slaapzakje naaien, het huis op orde leggen, mijn valies voor materniteit verder klaarmaken...). Maar toch, met het idee dat ik over tijd zou gaan, leek het me verschrikkelijk om thuis te zitten terwijl ik me nog goed genoeg voelde om te blijven werken.
Eenmaal thuis mocht ik mijn ouders nog ontvangen. Ze zouden mij helpen om grof vuil buiten te zetten, die de dag nadien zou worden opgehaald. Hiervoor had ik al in augustus gebeld, maar blijkbaar kon het niet vroeger. Mijn ouders wilden eerst graag komen terwijl ik nog aan het werk was, om mij zo min mogelijk te storen. Maar ik had ze graag nog eens gezien, en ik wilde dat ze mijn bolle buik nog eens zagen, want het was al een maand geleden dat we elkaar nog zagen. Daarom kwamen ze op de middag, om samen nog iets te eten.
De namiddag had ik voorzien om adressen op de enveloppen te schrijven, maar gans de tijd had ik last van buikpijn. Nadat de helft van de enveloppen geschreven waren, ben ik er mee opgehouden omdat ik me toch niet zo lekker voelde. Toen ik naar mijn ouders belde om ze nog eens te bedanken, grapte ik nog dat de kleine misschien wel onderweg was. Enkele uren later belde ik ze terug, om te zeggen dat de kleine inderdaad onderweg was! De weeën waren begonnen, en met een app op mijn gsm kon ik zeggen dat ze elke 2-3 minuten kwamen en zo'n minuut aanhielden. Nog draaglijk, maar toch. Toen ze een dik uur bezig waren, rond 11u15, heb ik mijn vroedvrouw gebeld. Zij raadde me aan om nog wat te rusten, en haar terug te bellen als ik het nog maar moeilijk kon verdragen. Er was nog steeds een kans dat alles zou stilvallen, omdat ik blijkbaar nog zeer alert klonk aan de telefoon, maar als het zou doorzetten, zou een beetje rust wel deugd doen. Maar rusten zat er niet in, ik moest nog mijn afwas doen, een mailtje sturen naar mijn directie dat ik de volgende dag niet naar Brussel zou gaan, mijn valies voor materniteit pakken, mijn belwaarde van mijn gsm opladen (ik had nog maar 75 cent beltegoed staan)... Toen ik eindelijk met alles klaar was, en wilde rusten, lukte dit niet meer. De buikpijn werd te hevig. Dus heb ik het knus gemaakt in de living, met gedempt licht, een gymbal, een warmwaterkruik, een warme chauffage...
Rond 3u begon ik schrik te krijgen dat het allemaal plots snel zou kunnen gaan, dus belde ik opnieuw mijn vroedvrouw. Een uurtje later kwam ze af, met een stagiair (nadat ze had gevraagd of dit ok was). Ik kan niet meer exact vertellen in welke volgorde alles is gebeurd, maar ik kan wel zeggen dat mijn arbeid thuis super rustig is verlopen. Gedempt licht, gedempte stemmen, ik in mijn "bubbel". Ik bleek al zo'n 4cm opening te hebben, en het kindje deed het super goed. Mijn gynaecologe werd op de hoogte gebracht, maar reageerde blijkbaar niet zo sympathiek tegenover mijn vroedvrouw. We beloofden om niet te lang te wachten om naar het ziekenhuis te vertrekken, en na een warme douche (die helemaal geen deugd deed) vertrokken we rond 7u30 naar Jan Palfijn... midden in de spits. Eenmaal aangekomen kroop de tijd vooruit, het leek wel eeuwen te duren. De pijn werd heviger, maar er zat ook telkens meer tijd tussen 2 weeën. Rechtstaan, neerliggen, een bad, de baar-kruk... ik heb alles geprobeerd. De ontsluiting ging van 6 bij aankomst, naar 8 zo'n 4 uur later. Mijn gynaecologe werd ongeduldig, want blijkbaar had ze een afspraak bij haar kapper (die ze uiteindelijk heeft moeten annuleren). De slaaploze nacht, en de hevige pijn, zorgden er voor dat ik uitgeput raakte. Eten lukte niet meer, sportdrank maakte me misselijk, en het besef kwam dat het zwaarste nog moest komen. Meerdere keren heb ik aangegeven dat ik niet meer kon, dat mijn lichaam op was, en dat ik nooit de kracht zou vinden om te persen. Blijkbaar wilde mijn kindje ook niet indalen, dus gaf ik aan dat een keizersnede ok was voor mij, als het moest. Maar dit werd afgewimpeld door de gynaecologe en de vroedvrouw van het ziekenhuis, want ik was nu al zo ver geraakt. Echter, bij 9cm ging het niet meer vooruit, waarop werd beslist om te beginnen persen. Eerlijk, ik kan nog steeds niet zeggen wat persen precies is. Persen zonder persweeën, blijkbaar is dat toch niet zo evident. Omdat mijn kindje hoog bleef zitten, werd de zuignap bovengehaald. Wat er dan gebeurde, kan ik niet echt vertellen. Ik weet dat ik aangaf dat ik me niet goed voelde, en zou flauw vallen. Maar iedereen begon plots zeer paniekerig te reageren, ze werden boos op mij omdat ik aangaf niet meer te kunnen persen, dat ik het voor mijn kindje moest doen. Overtollig meubilair werd uit de kamer gezet, een onderzoekstafel voor een zuigeling werd binnengereden. Plots kwam er veel volk binnen, een 5-tal vroedvrouwen kwamen rond me staan, eentje kroop op het hoofdeinde van mijn bed, om mijn hoofd te ondersteunen en tegelijkertijd op mijn buik te duwen. Ik denk dat er nog volk was, alleszins de kinderarts, maar wie nog dat weet ik niet. Ik weet ook niet wat er precies aan de hand was, want niemand zei me iets, behalve dat ik moest persen. Hoe lang dit allemaal heeft geduurd kan ik niet zeggen, alleen dat ik kapot was, en dat alles zeer pijnlijk was. Maar plots was ze daar dan, mijn dochtertje. 2 seconden mocht ze op mijn buik liggen, daarna moest ze direct naar de kinderarts. Ze bewoog niet, kreeg direct zuurstof, werd gestimuleerd... Terwijl wilde mijn gynaecologe mij hechten, maar toen ik zei dat het zo'n pijn deed, antwoordde ze dat ik naar mijn dochter moest kijken. Magere troost, als je een kindje ziet dat niet beweegt. Angst, schuldgevoelens, verdriet, ontgoocheling... een hoop emoties raasden door mijn lijf, maar niet de emoties die voor een roze wolk zorgen!
Even later was alles voorbij, iedereen vertrok, Lio werd in mijn armen gelegd, mijn gsm en een flesje water werden naast me neergezet. En daar lag ik dan, helemaal uitgeput, en onder de indruk van dat kleine wezentje dat bij me lag. Een vroedvrouw had geprobeerd om haar aan te leggen aan de borst, maar dat wilde mijn kleine meid blijkbaar niet. Ook even later met een tepelhoedje, gaf geen resultaat. En dan werd ik weer alleen gelaten. Na de bevalling had ik mijn vroedvrouw laten bellen naar mijn ouders, om ze op de hoogte te brengen. Ze waren blijkbaar al in het ziekenhuis, dus toen ik daar alleen in de verloskamer lag, probeerde ik ze nog eens te bellen, om te vragen of ze niet tot bij mij wilden komen. Dat was toch niet zo simpel, de vroedvrouw van materniteit wilde ze niet laten gaan, maar die van het verloskwartier gaf wel toestemming, zodat ze even later hun kleinkind konden bewonderen.
Wat later, het leek wel uren, mocht ik een douche nemen. Ik keek daar toch wel naar uit, maar helaas. Ik had de kracht niet meer om recht te staan. Alles begon te draaien en mijn benen leken het te begeven, dus werd ik wat gewassen op bed. Gek dat na zo'n bevalling alle gêne wegvalt. Voorheen zou ik dat verschrikkelijk hebben gevonden, toen was ik blij dat iemand mij wat wilde wassen.
Eenmaal gewassen en gekleed, werd Lio terug in mijn armen gelegd, en mochten we naar de kamer. Mijn ouders waren daar, en nadien kwam ook mijn zus toe. Later op de avond kwamen ook nog mijn tante en nonkel met mijn neefje (de peter van Lio) en nichtje. De herinneringen aan die dag zijn echter zeer vaag. Ik kon niet opstaan, en moest telkens bellen als ik iets nodig had, of Lio wilde aanleggen. Als ik mij goed herinner, heeft ze ook maar voor het eerst gedronken laat op de avond, met veel stimulatie. Omdat ik nog niet had kunnen urineren, werd ik rond middernacht ook nog eens gesondeerd. Het enige wat ik me wel nog goed herinner, is dat ik mij ellendig voelde. Doodellendig. Ik heb die dag zo veel gehuild, en iedereen die iets voor me deed wel 1000 keer bedankt. En aan iedereen die het wilde horen, gezegd dat ik me nog nooit in mijn leven zo ellendig had gevoeld. En dat was waar, zelfs mijn eerste dodentocht, waarbij ik aan 50km heb opgegeven omdat ik emotioneel er zo door zat, was niks vergeleken met mijn bevalling. Ook herinner ik mij nog dat ik die eerste nacht elke 3u mijn wekker zette om Lio te voeden, en telkens wakker werd uit een diepe slaap, waarna het even duurde voor ik besefte dat ik al bevallen was. Wanneer ik dan naar mijn kindje keek, vroeg ik me telkens opnieuw af: "en was het nu een jongetje of een meisje?". Eenmaal wakker wist ik natuurlijk wel dat ik een prachtige dochter had, maar die eerste seconden waren toch verwarrend!
Nooit had ik gedacht dat mijn bevallingsverhaal zo uitgebreid zou zijn. Voordien had ik gedacht dat alles vlot zou verlopen: een rustige arbeid (en die heb ik echt wel gehad), en nadien een vlotte bevalling. Met veel trots zou ik dan mijn kindje tonen aan mijn ouders en familie, en zou ik iedereen op de hoogte brengen. Echter, na deze toch wel traumatische bevalling, voelde ik mij niet trots, maar wel schuldig omdat het niet gelopen is zoals ik had gedacht. Ook heb ik toch wel even gewacht om iedereen op de hoogte te brengen. Goede vrienden de dag nadien, anderen pas op de 3de dag na de bevalling, zodat ik de tijd zou hebben om te recupereren, in plaats van vrolijk te moeten doen tegenover het bezoek op materniteit. De roze wolk bleef dus nog even weg, maar is er uiteindelijk toch wel nog gekomen, mits enige vertraging!
zondag 18 oktober 2015
Nog eventjes
Het begint stilaan dichter te komen! Nog een kleine 2 weken voor mijn uitgerekende datum, en terwijl iedereen rond mij maar blijft zeggen dat het niet lang meer zal duren, blijf ik er in geloven dat ik overtijd zal gaan.
Komende week is mijn laatste werkweek, die ik vrijdag zal afsluiten met de laatste les van de module die ik graag wilde volgen in mijn opleiding, en zaterdag sta ik nog ingeschreven voor een super interessante opleiding rond communicatie. En na zaterdag liggen al mijn plannen stil. Dan wordt het gewoon wachten tot die kleine er klaar voor is. Ik heb alvast gezorgd voor wat nieuwe stofjes, zodat ik me niet helemaal moet vervelen, want alles begint hier langzaam rond te geraken.
Gisteren is mijn zus gekomen om wat te helpen poetsen, want alleen kon ik mezelf niet meer motiveren. Zij heeft de ramen gewassen, terwijl ik overal eens grondig heb gestofzuigd, en de berging nog wat heb opgeruimd. Samen hebben we ook de rest van de doopsuikers klaargemaakt. Vandaag heb ik dan nog eens overal "een dweiltje geslaan", en papieren opgehangen in huis voor mijn ouders en zus wanneer ik op materniteit lig. Eentje waarop staat wat ze moeten meebrengen naar materniteit, en eentje waarop staat wat ze moeten meedoen naar het kattenpension, zodat Mickey niet een hele week alleen thuis moet zitten wanneer ik moet bevallen.
Mijn to-do lijstje wordt dus stilletjes aan wat kleiner, maar er staat nog voldoende op indien ik me volgende week zou vervelen. Wat zal dat raar doen, thuis zitten en gewoon wachten... Misschien komt dat pas echt het besef dat ik op mijn kindje wacht, want al ben ik met bijna alle praktische zaken rond, in mijn hoofd is het nog steeds niet helemaal doorgedrongen...
Komende week is mijn laatste werkweek, die ik vrijdag zal afsluiten met de laatste les van de module die ik graag wilde volgen in mijn opleiding, en zaterdag sta ik nog ingeschreven voor een super interessante opleiding rond communicatie. En na zaterdag liggen al mijn plannen stil. Dan wordt het gewoon wachten tot die kleine er klaar voor is. Ik heb alvast gezorgd voor wat nieuwe stofjes, zodat ik me niet helemaal moet vervelen, want alles begint hier langzaam rond te geraken.
Gisteren is mijn zus gekomen om wat te helpen poetsen, want alleen kon ik mezelf niet meer motiveren. Zij heeft de ramen gewassen, terwijl ik overal eens grondig heb gestofzuigd, en de berging nog wat heb opgeruimd. Samen hebben we ook de rest van de doopsuikers klaargemaakt. Vandaag heb ik dan nog eens overal "een dweiltje geslaan", en papieren opgehangen in huis voor mijn ouders en zus wanneer ik op materniteit lig. Eentje waarop staat wat ze moeten meebrengen naar materniteit, en eentje waarop staat wat ze moeten meedoen naar het kattenpension, zodat Mickey niet een hele week alleen thuis moet zitten wanneer ik moet bevallen.
Mijn to-do lijstje wordt dus stilletjes aan wat kleiner, maar er staat nog voldoende op indien ik me volgende week zou vervelen. Wat zal dat raar doen, thuis zitten en gewoon wachten... Misschien komt dat pas echt het besef dat ik op mijn kindje wacht, want al ben ik met bijna alle praktische zaken rond, in mijn hoofd is het nog steeds niet helemaal doorgedrongen...
maandag 12 oktober 2015
Geen geplande keizersnede!!
Het gesprek met de gynaecologe is vlot verlopen. En zo zie je maar weer, een arts denkt vaak juiste beslissingen te maken in het belang van de patiënt, maar soms kan dit wel eens verkeerd worden ingeschat! De gynaecologe dacht dat het voor mij misschien gemakkelijker zou zijn om voor een geplande keizersnede te gaan, omdat ik dan niet zou moeten afzien tijdens de arbeid, en niet teleurgesteld zou zijn als die dan toch voor niks is geweest wanneer de arbeid niet zou vorderen en er toch een spoedkeizersnede zou moeten komen. Ik besef nu ook dat er best wel vrouwen zouden kiezen voor een geplande keizersnede, indien de kans bestaat dat die sowieso moet gebeuren. Maar jammer genoeg behoor ik niet tot die groep van vrouwen :)
Alles is dus besproken, ik wacht mijn arbeid af en doe een proefarbeid. Wanneer alles vlot verloopt, dan gaat de natuur verder zijn gang. Zijn er toch problemen, dan wordt het alsnog een keizersnede. Maar zo heb ik toch alle voordelen van een proefarbeid gehad!
* Kindje beslist wanneer het komt, dus is dan ook helemaal klaar om ter wereld te komen.
* Oxytocine wordt vrijgezet, wat goed is voor de binding tussen mij en mijn kindje, maar ook helpt voor een vlottere borstvoeding nadien.
* Door de weeën wordt het overtollige vruchtwater nog uit de longetjes geperst, zodat er minder respiratoire problemen zouden optreden.
* En ik heb het gevoel dat ik echt alles heb gedaan om het zo natuurlijk mogelijk te laten verlopen!
Nog een kleine 3 weken (of iets meer of minder) genieten, zonder stress en zonder angst, en dan zien we wel hoe het afloopt! Mijn gynaecologe zie ik pas terug tijdens de bevallig... dit lijkt zo ver weg, maar kan evengoed al morgen zijn :)
Alles is dus besproken, ik wacht mijn arbeid af en doe een proefarbeid. Wanneer alles vlot verloopt, dan gaat de natuur verder zijn gang. Zijn er toch problemen, dan wordt het alsnog een keizersnede. Maar zo heb ik toch alle voordelen van een proefarbeid gehad!
* Kindje beslist wanneer het komt, dus is dan ook helemaal klaar om ter wereld te komen.
* Oxytocine wordt vrijgezet, wat goed is voor de binding tussen mij en mijn kindje, maar ook helpt voor een vlottere borstvoeding nadien.
* Door de weeën wordt het overtollige vruchtwater nog uit de longetjes geperst, zodat er minder respiratoire problemen zouden optreden.
* En ik heb het gevoel dat ik echt alles heb gedaan om het zo natuurlijk mogelijk te laten verlopen!
Nog een kleine 3 weken (of iets meer of minder) genieten, zonder stress en zonder angst, en dan zien we wel hoe het afloopt! Mijn gynaecologe zie ik pas terug tijdens de bevallig... dit lijkt zo ver weg, maar kan evengoed al morgen zijn :)
zondag 11 oktober 2015
Keizersnede? Geen keizersnede! Of toch...?
Dag lieverd,
Voorbije week verliep een pak rustiger voor je mama, en ik denk dat je dat ook hebt gevoeld! Enkel dinsdag ging het weer even de verkeerder richting uit, want toen we belden om met de gynaecologe het verdere verloop van de komende weken te bespreken, kreeg ik enkel van de secretaresse te horen dat ze jou toch met een keizersnede ter wereld willen brengen. Dat was toch even verwarrend.
Gelukkig heb ik een aantal goede vrienden, die mij in contact brachten met een superlieve vroedvrouw uit Antwerpen. En ook de volgende dag had ik heel veel steun aan "mijn" team van vroedvrouwen... Al heb ik nog maar 2 van de 4 ontmoet, ik ben er zeker van dat ze jou en mij een heel mooi avontuur zullen bezorgen! Morgen ga ik dus eens gaan praten met onze gynaecologe, in de hoop dat zij kan begrijpen wat ik zo belangrijk vind, en dit ook wil respecteren. Als dat niet lukt, dan zoeken we nog snel een 2de opinie... maar de tijd tikt natuurlijk wel. Dus laat ons hopen dat het zo ver niet moet komen.
Dit weekend heb jij ook even de sfeer mogen opsnuiven van een weekendje weg met vrienden. Nu nog veilig vanuit mijn buik, maar volgend jaar zal jij er ook volledig deel van uitmaken. Gaan wandelen, spelletjes spelen, gezellig tafelen... ik heb er alleszins van genoten, maar ik denk jij stiekem ook. 's Morgens en 's avonds in bed goed laten merken aan je mama dat je het nog steeds goed stelt door uitbundig te bewegen, maar tijdens de wandelingen zo mak als een lammetje. Jouw draagdoek zit alvast klaar in mijn koffer voor de materniteit, ik hoop dat je daarin even hard tot rust zult kunnen komen!
Vanaf nu ben jij eigenlijk voldragen, dus als je nu zou geboren worden, dan wordt je niet meer gezien als een prematuur kindje, en wordt er ook verwacht dat je gezond zult ontwikkelen zoals een kindje moet ontwikkelen. Maar, kleine schat, je mama zou toch graag nog enkele zaken op orde willen brengen voor je komt, dus blijf nog maar eventjes veilig zitten! Begrijp me niet verkeerd, ik kijk er zo hard naar uit om je echt te leren kennen, maar de komende maanden en jaren zullen we daar nog genoeg tijd voor hebben, dus geniet nog maar even van je zorgeloze bestaan in die warme waterbel!
Voorbije week verliep een pak rustiger voor je mama, en ik denk dat je dat ook hebt gevoeld! Enkel dinsdag ging het weer even de verkeerder richting uit, want toen we belden om met de gynaecologe het verdere verloop van de komende weken te bespreken, kreeg ik enkel van de secretaresse te horen dat ze jou toch met een keizersnede ter wereld willen brengen. Dat was toch even verwarrend.
Gelukkig heb ik een aantal goede vrienden, die mij in contact brachten met een superlieve vroedvrouw uit Antwerpen. En ook de volgende dag had ik heel veel steun aan "mijn" team van vroedvrouwen... Al heb ik nog maar 2 van de 4 ontmoet, ik ben er zeker van dat ze jou en mij een heel mooi avontuur zullen bezorgen! Morgen ga ik dus eens gaan praten met onze gynaecologe, in de hoop dat zij kan begrijpen wat ik zo belangrijk vind, en dit ook wil respecteren. Als dat niet lukt, dan zoeken we nog snel een 2de opinie... maar de tijd tikt natuurlijk wel. Dus laat ons hopen dat het zo ver niet moet komen.
Dit weekend heb jij ook even de sfeer mogen opsnuiven van een weekendje weg met vrienden. Nu nog veilig vanuit mijn buik, maar volgend jaar zal jij er ook volledig deel van uitmaken. Gaan wandelen, spelletjes spelen, gezellig tafelen... ik heb er alleszins van genoten, maar ik denk jij stiekem ook. 's Morgens en 's avonds in bed goed laten merken aan je mama dat je het nog steeds goed stelt door uitbundig te bewegen, maar tijdens de wandelingen zo mak als een lammetje. Jouw draagdoek zit alvast klaar in mijn koffer voor de materniteit, ik hoop dat je daarin even hard tot rust zult kunnen komen!
Vanaf nu ben jij eigenlijk voldragen, dus als je nu zou geboren worden, dan wordt je niet meer gezien als een prematuur kindje, en wordt er ook verwacht dat je gezond zult ontwikkelen zoals een kindje moet ontwikkelen. Maar, kleine schat, je mama zou toch graag nog enkele zaken op orde willen brengen voor je komt, dus blijf nog maar eventjes veilig zitten! Begrijp me niet verkeerd, ik kijk er zo hard naar uit om je echt te leren kennen, maar de komende maanden en jaren zullen we daar nog genoeg tijd voor hebben, dus geniet nog maar even van je zorgeloze bestaan in die warme waterbel!
zondag 4 oktober 2015
Turbulent
Dag kleintje,
Vandaag gaat mijn bericht naar jou uit! Al die tijd heb ik voor mezelf geschreven, om herinneringen te bewaren, of om alles wat op een rijtje te kunnen zetten. Het ging dan ook vooral om hetgeen ik op dat moment belangrijk vond: het kaartje, de doopsuiker, het werk, de uitzet, het tuinhuis...
Maar deze week, en ik moet bekennen dat het een heftige week was, besef ik dat alles voortaan om jou zal draaien. Dus ook dit berichtje :)
Voorbije week ben ik euforisch gestart, omdat ik eindelijk een vroedvrouw heb gevonden die onze arbeid thuis wil opvolgen. Ik maakte dan ook direct een afspraak met haar, want 35w zwangerschap is redelijk laat om nog een opvolging bij een vroedvrouw te starten.
Maar de dag nadien was er van euforie nog maar weinig sprake. De echo bij de gynaecologe was goed, dat wel. Jij groeit ondertussen heel goed, weegt ongeveer 2kg670, hebt heel veel haar (volgens mij heeft de gynaecologe daarbij ook verklapt dat je een meisje zult worden), maakt mooie adembewegingen, ... Kortom, jij krijgt al je punten! Je mama daarentegen, kreeg een minder goed rapport. De gynaecologe vond namelijk dat mijn symfyseboog nogal laag zat, waardoor dit mogelijks voor een te nauwe bekkendoorgang zou kunnen zorgen. Daarom schreef ze een pelvimetrie voor, maar vertelde me ook direct dat bij een te nauw bekken we een keizersnede zouden plannen op 38w. Daarbij lichtte ze direct ook de procedure toe: er mag iemand meegaan naar het operatiekwartier, daar wordt ik voorbereid, bij de geboorte wordt het kindje even aan de mama getoond en dan direct onderzocht door de kinderarts, en nadien gaat het mee naar de materniteit, waar een familielid of een vroedvrouw ervoor zorgt tot de operatie volledig achter de rug is.
Je kan je voorstellen dat ik die nacht niet veel heb geslapen. Ik lag constant na te denken over de implicaties van zo'n geplande keizersnede. Mijn droomscenario was altijd geweest dat jij in alle rust zou worden geboren, in een warme kamer met gedimde lichten, eventueel een muziekje op de achtergrond. Een uur lang zouden we gezellig samen in elkaars armen liggen, en zou jij al eens mogen proberen wat colostrum te drinken. Een geplande keizersnede sloeg deze droom helemaal aan diggelen.
- Jij zou geboren worden in een kil operatiekwartier, met felle lichten en veel te veel lawaai.
- Al van de eerste seconde zouden wij gescheiden worden, en het eerste uur zou jij moeten doorbrengen zonder je mama.
- De borstvoeding zou een pak moeilijker worden, want de hormonen van de bevalling zouden in dit geval geen handje kunnen helpen.
- Het eerste huid-huid contact zou je hebben met je grootmoeder, je zus, of een wildvreemde vroedvrouw.
- Eenmaal op materniteit zou ik je niet direct kunnen opnemen als jij honger hebt, of troost zoekt, maar moeten we telkens wachten tot een vroedvrouw tijd heeft om tot bij ons te komen.
- Na ontslag op de materniteit zou jij ook niet mee kunnen naar ons huisje, maar zouden we bij jouw grootouders moeten verblijven tot het litteken van mama voldoende genezen is. Dus: weinig of geen bezoek, geen uitstapjes met de wagen, Mickey voor enkele weken op pension, ...
Dit alles heeft toch wel voor enkele traantjes gezorgd.
Gelukkig had ik de dag nadien mijn eerste afspraak met de zelfstandig vroedvrouw. Zij heeft lang met mij gepraat, heel lang eigenlijk. En zij was ook de eerste (en enige tot nu toe) die mijn bezorgdheid begreep. Samen hebben we gezocht naar alternatieve scenario's, indien de pelvimetrie niet goed zou zijn. Zo zouden we de arbeid kunnen afwachten, en bij slechte vordering alsnog overgaan tot een keizersnede. Ze zou dan ook bij mij kunnen blijven, en ervoor zorgen dat jij niet naar materniteit moet, maar bij mij in het operatiekwartier blijft terwijl de wond wordt gehecht. Ook de eerste borstvoeding zou al kunnen plaatsvinden in het operatiekwartier, als jij dat graag zou willen.
Ik ben opgelucht naar buiten gegaan, en kijk nu zo hard uit naar jouw komst! Met of zonder keizersnede.
Op het einde van de consultatie werd jij ook nog eens onderzocht. Zoals gewoonlijk wilde je niet zo goed meewerken, maar dat was helemaal niet erg. Omdat je zoveel bewoog, heb je bewezen dat je het nog steeds goed doet, en dat je het wel fijn vindt, daar in mama's buik. Voor het eerst heb ik ook eens aan jou mogen voelen, en wist ik ook wat ik voelde: je voetje, je rugje, je handjes, je schoudertje, je poepje... en voor het eerst in 35 weken werd jij werkelijkheid voor mij. Niet langer dat bewegende iets in mijn buik, maar een echt mensje... mijn echte mensje!
Ondertussen is de pelvimetrie ook achter de rug, en die was geruststellend. De radiologe vertelde mij dat de afmetingen goed waren. Eentje was wat nipt, maar een normale bevalling zou in haar ogen mogelijk moeten zijn. Volgende week probeer ik mijn gynaecologe nog eens te bellen om de resultaten met haar te bespreken, maar mijn besluit om de arbeid af te wachten staat eigenlijk al vast!
Zoals je ziet, was de voorbije week een rollercoaster aan emoties. Zeer confronterend, want meestal heb ik mezelf wel goed in de hand. Ik heb het dit weekend dan ook mogen bekopen... ik denk dat mijn lichaam gewoon "op" was. Moe, misselijk, te weinig adem, pijnlijke harde buiken, geen eetlust... Ik denk dat we de komende 4 weken heel goed zullen moeten samenwerken! Jij zegt me wat ik moet doen, en ik probeer zo goed mogelijk naar jou te luisteren.
Tot gauw, lieve schat :)
Vandaag gaat mijn bericht naar jou uit! Al die tijd heb ik voor mezelf geschreven, om herinneringen te bewaren, of om alles wat op een rijtje te kunnen zetten. Het ging dan ook vooral om hetgeen ik op dat moment belangrijk vond: het kaartje, de doopsuiker, het werk, de uitzet, het tuinhuis...
Maar deze week, en ik moet bekennen dat het een heftige week was, besef ik dat alles voortaan om jou zal draaien. Dus ook dit berichtje :)
Voorbije week ben ik euforisch gestart, omdat ik eindelijk een vroedvrouw heb gevonden die onze arbeid thuis wil opvolgen. Ik maakte dan ook direct een afspraak met haar, want 35w zwangerschap is redelijk laat om nog een opvolging bij een vroedvrouw te starten.
Maar de dag nadien was er van euforie nog maar weinig sprake. De echo bij de gynaecologe was goed, dat wel. Jij groeit ondertussen heel goed, weegt ongeveer 2kg670, hebt heel veel haar (volgens mij heeft de gynaecologe daarbij ook verklapt dat je een meisje zult worden), maakt mooie adembewegingen, ... Kortom, jij krijgt al je punten! Je mama daarentegen, kreeg een minder goed rapport. De gynaecologe vond namelijk dat mijn symfyseboog nogal laag zat, waardoor dit mogelijks voor een te nauwe bekkendoorgang zou kunnen zorgen. Daarom schreef ze een pelvimetrie voor, maar vertelde me ook direct dat bij een te nauw bekken we een keizersnede zouden plannen op 38w. Daarbij lichtte ze direct ook de procedure toe: er mag iemand meegaan naar het operatiekwartier, daar wordt ik voorbereid, bij de geboorte wordt het kindje even aan de mama getoond en dan direct onderzocht door de kinderarts, en nadien gaat het mee naar de materniteit, waar een familielid of een vroedvrouw ervoor zorgt tot de operatie volledig achter de rug is.
Je kan je voorstellen dat ik die nacht niet veel heb geslapen. Ik lag constant na te denken over de implicaties van zo'n geplande keizersnede. Mijn droomscenario was altijd geweest dat jij in alle rust zou worden geboren, in een warme kamer met gedimde lichten, eventueel een muziekje op de achtergrond. Een uur lang zouden we gezellig samen in elkaars armen liggen, en zou jij al eens mogen proberen wat colostrum te drinken. Een geplande keizersnede sloeg deze droom helemaal aan diggelen.
- Jij zou geboren worden in een kil operatiekwartier, met felle lichten en veel te veel lawaai.
- Al van de eerste seconde zouden wij gescheiden worden, en het eerste uur zou jij moeten doorbrengen zonder je mama.
- De borstvoeding zou een pak moeilijker worden, want de hormonen van de bevalling zouden in dit geval geen handje kunnen helpen.
- Het eerste huid-huid contact zou je hebben met je grootmoeder, je zus, of een wildvreemde vroedvrouw.
- Eenmaal op materniteit zou ik je niet direct kunnen opnemen als jij honger hebt, of troost zoekt, maar moeten we telkens wachten tot een vroedvrouw tijd heeft om tot bij ons te komen.
- Na ontslag op de materniteit zou jij ook niet mee kunnen naar ons huisje, maar zouden we bij jouw grootouders moeten verblijven tot het litteken van mama voldoende genezen is. Dus: weinig of geen bezoek, geen uitstapjes met de wagen, Mickey voor enkele weken op pension, ...
Dit alles heeft toch wel voor enkele traantjes gezorgd.
Gelukkig had ik de dag nadien mijn eerste afspraak met de zelfstandig vroedvrouw. Zij heeft lang met mij gepraat, heel lang eigenlijk. En zij was ook de eerste (en enige tot nu toe) die mijn bezorgdheid begreep. Samen hebben we gezocht naar alternatieve scenario's, indien de pelvimetrie niet goed zou zijn. Zo zouden we de arbeid kunnen afwachten, en bij slechte vordering alsnog overgaan tot een keizersnede. Ze zou dan ook bij mij kunnen blijven, en ervoor zorgen dat jij niet naar materniteit moet, maar bij mij in het operatiekwartier blijft terwijl de wond wordt gehecht. Ook de eerste borstvoeding zou al kunnen plaatsvinden in het operatiekwartier, als jij dat graag zou willen.
Ik ben opgelucht naar buiten gegaan, en kijk nu zo hard uit naar jouw komst! Met of zonder keizersnede.
Op het einde van de consultatie werd jij ook nog eens onderzocht. Zoals gewoonlijk wilde je niet zo goed meewerken, maar dat was helemaal niet erg. Omdat je zoveel bewoog, heb je bewezen dat je het nog steeds goed doet, en dat je het wel fijn vindt, daar in mama's buik. Voor het eerst heb ik ook eens aan jou mogen voelen, en wist ik ook wat ik voelde: je voetje, je rugje, je handjes, je schoudertje, je poepje... en voor het eerst in 35 weken werd jij werkelijkheid voor mij. Niet langer dat bewegende iets in mijn buik, maar een echt mensje... mijn echte mensje!
Ondertussen is de pelvimetrie ook achter de rug, en die was geruststellend. De radiologe vertelde mij dat de afmetingen goed waren. Eentje was wat nipt, maar een normale bevalling zou in haar ogen mogelijk moeten zijn. Volgende week probeer ik mijn gynaecologe nog eens te bellen om de resultaten met haar te bespreken, maar mijn besluit om de arbeid af te wachten staat eigenlijk al vast!
Zoals je ziet, was de voorbije week een rollercoaster aan emoties. Zeer confronterend, want meestal heb ik mezelf wel goed in de hand. Ik heb het dit weekend dan ook mogen bekopen... ik denk dat mijn lichaam gewoon "op" was. Moe, misselijk, te weinig adem, pijnlijke harde buiken, geen eetlust... Ik denk dat we de komende 4 weken heel goed zullen moeten samenwerken! Jij zegt me wat ik moet doen, en ik probeer zo goed mogelijk naar jou te luisteren.
Tot gauw, lieve schat :)
zondag 27 september 2015
Laatste voorbereidingen
De drukke week is achter de rug. Met elke avond van de week plannen, kruipt dat toch wel wat in de kleren. Maar bij deze is het gepasseerd, het opstellen van mijn dossier op materniteit, de borstvoedingsles en de laatste prenatale les. Nu ben ik nog in afwachting van een bericht van een zelfstandig vroedvrouw: praktijk 't Geboortehuis kon mij er niet meer bijnemen om mijn arbeid thuis op te volgen, praktijk De Bron zal me komende week iets laten weten. Misschien brandt ik straks wel nog een kaarsje!
Nog 5 weken, of een beetje meer of minder. Ik vind het aftellen wel fijn, maar ik denk dat het vooral komt om het aftellen op zich. Begrijp me niet verkeerd, ik kijk zeker uit naar dat kindje dat er aan zit te komen, maar dat lijkt allemaal zo onecht, en de zwangerschap durf ik nu ook niet "on-fijn" noemen. Dus als dat meisje of kereltje graag wil komen, dan mag het komen, maar als het daar goed zit, dan is het ok als het nog even blijft zitten!
De laatste voorbereidingen zijn begonnen. Ik heb woensdag het afgewerkte kaartje gezien, en op weg naar huis werd ik even emotioneel. Het is echt helemaal wat ik zocht! Geluk zit soms in een klein hoekje, hé. Volgende week mag ik de enveloppen halen, en dan kan ik beginnen schrijven en postzegels plakken, zodat dat ook al achter de rug is. De lijstjes met adressen heb ik alvast uitgeprint!
Vrijdag heb ik mij 2 voedingsbh's gekocht in de H&M, en ook 2 voedingstopjes. Ook heb ik 6 wasbare compressen gekocht, om te proberen. Gisteren ben ik dan nog 2 voedingsshirts en een voedingsjurkje gaan halen in Orchestra. Voor de bh's wilde ik niet te veel geld uitgeven, omdat het nog zo moeilijk inschatten is welke maat ik zal nodig hebben. Tot nog toe kan ik nog steeds mijn oude bh's dragen, al zitten ze wat meer gevuld als vroeger, maar hoeveel de omvang nog zal toenemen eenmaal de productie gestart is, dat kan niemand voorspellen. Dus, 2 goedkope bh's, en daarna ga ik nog wel eens shoppen!
Zonet heb ik lijstjes gemaakt:
- eentje met wat er mee moet naar het verloskwartier.
- eentje voor mijn ouders of zus met wat er mee moet naar materniteit.
- eentje met wat mijn zus moet meenemen als ze mijn kat naar het pension brengt.
- eentje met de nummers van verloskwartier en materniteit voor op de frigo, maar die heb ik samen met het telefoonnummer van de buren ook nog eens opgeslagen in mijn gsm.
- eentje met 'wie te bellen nadat ik bevallen ben'.
Zonet heb ik 2 doopsuikertjes gemaakt, om eens te zien hoe het er zal uitzien. Voorlopig nog met een blanco label, maar verder met alles er op en er aan. Ik heb even een foto doorgestuurd naar mijn zus, om haar mening te vragen. Volgende week kan ik dan de rest maken, en nog suikers bijbestellen indien nodig.
Het zwanger zijn valt nog steeds reuze mee, hoewel mijn rug wat meer begint af te zien. Gelukkig bestaat er zo iets als een warm bad... heerlijk genieten, en het doet wonderen! Even maakte ik me zorgen omdat ik al weken geen harde buiken meer had gevoeld, maar toen ik vrijdag mijn pas versnelde om de trein te halen, waren ze terug van weggeweest. Het bezoekje aan Leuven en de vriendin die een tweeling verwacht is goed verlopen, zolang ik alles maar rustig aan doe en voldoende pauze inlas tijdens het wandelen. Vandaag heb ik een poging gedaan om na meer dan een maand het gras nog eens te maaien, en ook dat is gelukt, al voel ik dat ik dit niet meer dagelijks moet doen. Straks dan toch nog eens een warm bad nemen?
Nog 5 weken, of een beetje meer of minder. Ik vind het aftellen wel fijn, maar ik denk dat het vooral komt om het aftellen op zich. Begrijp me niet verkeerd, ik kijk zeker uit naar dat kindje dat er aan zit te komen, maar dat lijkt allemaal zo onecht, en de zwangerschap durf ik nu ook niet "on-fijn" noemen. Dus als dat meisje of kereltje graag wil komen, dan mag het komen, maar als het daar goed zit, dan is het ok als het nog even blijft zitten!
De laatste voorbereidingen zijn begonnen. Ik heb woensdag het afgewerkte kaartje gezien, en op weg naar huis werd ik even emotioneel. Het is echt helemaal wat ik zocht! Geluk zit soms in een klein hoekje, hé. Volgende week mag ik de enveloppen halen, en dan kan ik beginnen schrijven en postzegels plakken, zodat dat ook al achter de rug is. De lijstjes met adressen heb ik alvast uitgeprint!
Vrijdag heb ik mij 2 voedingsbh's gekocht in de H&M, en ook 2 voedingstopjes. Ook heb ik 6 wasbare compressen gekocht, om te proberen. Gisteren ben ik dan nog 2 voedingsshirts en een voedingsjurkje gaan halen in Orchestra. Voor de bh's wilde ik niet te veel geld uitgeven, omdat het nog zo moeilijk inschatten is welke maat ik zal nodig hebben. Tot nog toe kan ik nog steeds mijn oude bh's dragen, al zitten ze wat meer gevuld als vroeger, maar hoeveel de omvang nog zal toenemen eenmaal de productie gestart is, dat kan niemand voorspellen. Dus, 2 goedkope bh's, en daarna ga ik nog wel eens shoppen!
Zonet heb ik lijstjes gemaakt:
- eentje met wat er mee moet naar het verloskwartier.
- eentje voor mijn ouders of zus met wat er mee moet naar materniteit.
- eentje met wat mijn zus moet meenemen als ze mijn kat naar het pension brengt.
- eentje met de nummers van verloskwartier en materniteit voor op de frigo, maar die heb ik samen met het telefoonnummer van de buren ook nog eens opgeslagen in mijn gsm.
- eentje met 'wie te bellen nadat ik bevallen ben'.
Zonet heb ik 2 doopsuikertjes gemaakt, om eens te zien hoe het er zal uitzien. Voorlopig nog met een blanco label, maar verder met alles er op en er aan. Ik heb even een foto doorgestuurd naar mijn zus, om haar mening te vragen. Volgende week kan ik dan de rest maken, en nog suikers bijbestellen indien nodig.
Het zwanger zijn valt nog steeds reuze mee, hoewel mijn rug wat meer begint af te zien. Gelukkig bestaat er zo iets als een warm bad... heerlijk genieten, en het doet wonderen! Even maakte ik me zorgen omdat ik al weken geen harde buiken meer had gevoeld, maar toen ik vrijdag mijn pas versnelde om de trein te halen, waren ze terug van weggeweest. Het bezoekje aan Leuven en de vriendin die een tweeling verwacht is goed verlopen, zolang ik alles maar rustig aan doe en voldoende pauze inlas tijdens het wandelen. Vandaag heb ik een poging gedaan om na meer dan een maand het gras nog eens te maaien, en ook dat is gelukt, al voel ik dat ik dit niet meer dagelijks moet doen. Straks dan toch nog eens een warm bad nemen?
zondag 20 september 2015
Aftellen...
Week 32 en 33 zijn ook alweer gepasseerd, en het aftellen is echt wel al begonnen bij mij. Mijn buik kan op een dag tijd soms enorm toenemen, maar ik blijf nog steeds mooi naar voor dragen. Van achter gezien zou je niet vermoeden dat ik zwanger ben.
De bewegingen bij de baby zijn minder intens als enkele weken geleden, maar ik voel hem/haar toch nog dagelijks meerdere keren. Ik vind het zeer moeilijk om een idee te krijgen hoe mijn kleintje ligt. De stampen en duwen krijg ik vooral in mijn rechter flank, maar dan komt precies een weerslag linksonder. Ik hoop dus dat die kleine ondertussen niet dwars ligt, want dat zou wel eens problemen kunnen geven voor mijn plan om zo natuurlijk mogelijk te bevallen. Binnen een dikke week heb ik opnieuw controle bij de gynaecoloog, ik zal dan wel horen hoe het momenteel gaat met mijn kleine pruts.
Op het werk is de rust precies wat teruggekeerd, al blijf ik wat op mijn hoede. Nog 5 weken en dan start mijn zwangerschapsverlof, en ik kijk er eigenlijk wel naar uit! De onderzoeken zijn voorbije week opnieuw gestart, en het is toch niet te onderschatten, met zo'n buik die constant in de weg zit, het probleem van te weinig adem te hebben wanneer ik iets wil uitleggen, de vermoeidheid...
Maar zoals ik alle vorige weken schreef, ik heb echt niet te klagen! Ik slaap nog goed, kan nog steeds te voet naar het werk, de rugpijn valt heel goed mee (hoewel die wel is toegenomen sinds ik terug werk), geen misselijkheid of maagklachten... Echt wel een droomzwangerschap!
Ondertussen volg ik volop de prenatale lessen, en eigenlijk vind ik het wel fijn. Veel bijleren doe ik niet, maar de manier waarop alles wordt uitgelegd, stelt me wel gerust dat ik het juiste ziekenhuis heb gekozen om te bevallen. Ook het zwangerschapszwemmen blijf ik voorlopig nog wat voortdoen, omdat ik het toch belangrijk vind om te blijven bewegen, en de wandelingen naar en van het werk vind ik net niet voldoende.
De vroedvrouw van het ziekenhuis stelde me deze week voor om toch nog een vroedvrouw te contacteren om mijn arbeid thuis op te laten volgen. Dit vooral omdat ik met het idee speel om zelf naar het ziekenhuis te rijden als ik in arbeid ga. Nu is het risico dat door stress alles stilvalt, en ik terug naar huis mag vertrekken. Thuis de arbeid laten opvolgen heeft heel wat voordelen, en zeker in mijn situatie zou het niet slecht zijn. Ze gaf me enkele namen door van praktijken, en eentje heb ik gecontacteerd. Begin volgende week krijg ik te horen of een van de vroedvrouwen uit die praktijk dit kan opnemen. Spannend!
Mijn tuinhuisje is eindelijk af. Het is een lastig parcours geweest, maar ik ben nu ongelooflijk blij! Ondertussen heb ik al heel wat materiaal verzet, zodat hier in huis wat meer ruimte vrijkomt. Het ziet er nu allemaal nogal rommelig uit, maar met tijd wil ik graag rekjes en schapjes maken, zodat ik alles mooi een plaatsje kan geven. Alleen is het nu wat moeilijk om dit allemaal nog te doen. Een projectje voor volgende zomer!
Komende week word zeer druk. Ik heb een afspraak met één van de vroedvrouwen van Jan Palfijn voor het opstellen van mijn dossier op maandag. Dinsdag een les over borstvoeding. Woensdagavond moet ik naar goede gewoonte gaan werken (nog 4x, ook daar kan ik aftellen). En donderdag heb ik mijn laatste prenatale les. Vrijdag zou ik graag nog eens een dagje naar Leuven gaan, om nog enkele winkeltjes te doen, maar ook om een vriendin te gaan bezoeken die is opgenomen in Gasthuisberg. Ook zij is zwanger, maar helaas met complicaties. Benieuwd hoe ik deze week zal doorkomen...
De bewegingen bij de baby zijn minder intens als enkele weken geleden, maar ik voel hem/haar toch nog dagelijks meerdere keren. Ik vind het zeer moeilijk om een idee te krijgen hoe mijn kleintje ligt. De stampen en duwen krijg ik vooral in mijn rechter flank, maar dan komt precies een weerslag linksonder. Ik hoop dus dat die kleine ondertussen niet dwars ligt, want dat zou wel eens problemen kunnen geven voor mijn plan om zo natuurlijk mogelijk te bevallen. Binnen een dikke week heb ik opnieuw controle bij de gynaecoloog, ik zal dan wel horen hoe het momenteel gaat met mijn kleine pruts.
Op het werk is de rust precies wat teruggekeerd, al blijf ik wat op mijn hoede. Nog 5 weken en dan start mijn zwangerschapsverlof, en ik kijk er eigenlijk wel naar uit! De onderzoeken zijn voorbije week opnieuw gestart, en het is toch niet te onderschatten, met zo'n buik die constant in de weg zit, het probleem van te weinig adem te hebben wanneer ik iets wil uitleggen, de vermoeidheid...
Maar zoals ik alle vorige weken schreef, ik heb echt niet te klagen! Ik slaap nog goed, kan nog steeds te voet naar het werk, de rugpijn valt heel goed mee (hoewel die wel is toegenomen sinds ik terug werk), geen misselijkheid of maagklachten... Echt wel een droomzwangerschap!
Ondertussen volg ik volop de prenatale lessen, en eigenlijk vind ik het wel fijn. Veel bijleren doe ik niet, maar de manier waarop alles wordt uitgelegd, stelt me wel gerust dat ik het juiste ziekenhuis heb gekozen om te bevallen. Ook het zwangerschapszwemmen blijf ik voorlopig nog wat voortdoen, omdat ik het toch belangrijk vind om te blijven bewegen, en de wandelingen naar en van het werk vind ik net niet voldoende.
De vroedvrouw van het ziekenhuis stelde me deze week voor om toch nog een vroedvrouw te contacteren om mijn arbeid thuis op te laten volgen. Dit vooral omdat ik met het idee speel om zelf naar het ziekenhuis te rijden als ik in arbeid ga. Nu is het risico dat door stress alles stilvalt, en ik terug naar huis mag vertrekken. Thuis de arbeid laten opvolgen heeft heel wat voordelen, en zeker in mijn situatie zou het niet slecht zijn. Ze gaf me enkele namen door van praktijken, en eentje heb ik gecontacteerd. Begin volgende week krijg ik te horen of een van de vroedvrouwen uit die praktijk dit kan opnemen. Spannend!
Mijn tuinhuisje is eindelijk af. Het is een lastig parcours geweest, maar ik ben nu ongelooflijk blij! Ondertussen heb ik al heel wat materiaal verzet, zodat hier in huis wat meer ruimte vrijkomt. Het ziet er nu allemaal nogal rommelig uit, maar met tijd wil ik graag rekjes en schapjes maken, zodat ik alles mooi een plaatsje kan geven. Alleen is het nu wat moeilijk om dit allemaal nog te doen. Een projectje voor volgende zomer!
Komende week word zeer druk. Ik heb een afspraak met één van de vroedvrouwen van Jan Palfijn voor het opstellen van mijn dossier op maandag. Dinsdag een les over borstvoeding. Woensdagavond moet ik naar goede gewoonte gaan werken (nog 4x, ook daar kan ik aftellen). En donderdag heb ik mijn laatste prenatale les. Vrijdag zou ik graag nog eens een dagje naar Leuven gaan, om nog enkele winkeltjes te doen, maar ook om een vriendin te gaan bezoeken die is opgenomen in Gasthuisberg. Ook zij is zwanger, maar helaas met complicaties. Benieuwd hoe ik deze week zal doorkomen...
zondag 6 september 2015
Een moeilijke nieuwe start
Met gemengde gevoelens keek ik uit naar de start van het nieuwe schooljaar. Altijd leuk om collega's terug te zien, en vakantieverhalen te horen. Maar terug aan het werk na een lange vakantie is toch ook weer even wennen. En nu zeker... de rust van de voorbije weken heeft me echt wel goed gedaan, en het feit dat ik na 8 weken alweer thuis zal zitten, maakt het een ietwat vreemde start.
Ik had gehoopt dat mijn collega's evenveel deugd gehad zouden hebben van hun vakantie, want het vorige schooljaar vond ik niet zo positief eindigen. Helaas, op dat vlak mag ik zeker niet spreken van een goede of leuke start :(
Omdat ik geen recht heb op borstvoedingspauzes (let wel, mijn directie zou kolven wel tolereren), dacht ik om dit jaar wat langer middagpauze te nemen, en dan ook wat langer door te werken. Op die manier zou ik alsnog naar de onthaalmoeder kunnen om mijn kleintje in het begin borstvoeding te geven. Vooraleer dit te bespreken met de directie, wilde ik dit toch eerst met mijn collega's bespreken. Zij zagen echter enkel problemen bij een middagpauze van een uur, en vonden dat ik dit met de directie moest regelen. Dit heb ik dan ook gedaan, en mijn directie begrijpt mij volledig, en steunt mij hier dan ook in, want uiteindelijk heeft iedereen in ons centrum het recht om zijn/haar uren vrij te kiezen, ongeacht de functie. Dus ik ga dit schooljaar eens lekker egoïstisch zijn, en van dit recht gebruik maken omdat ik dit echt wil... wat mij direct onpopulair maakt bij mijn directe collega's. Jammer dat we zo moeten starten, maar ik denk dat ik binnenkort andere zorgen zal hebben dan collega's die mij niet mogen, en dan zal ik waarschijnlijk heel blij zijn met deze beslissing!
Mijn 32-weken ontmoeting met mijn kleine pruts was opnieuw goed. Volgens de gynaecoloog een 10/10. Kindje groeit goed (al 1kg840, iets boven het gemiddelde), goede doorbloeding van de navelstreng, kindje met heel veel haar :) Alleen ligt het nog in sterrenkijkerspositie, dus stiekem hoop ik dat het zich de komende weken nog draait. Wat opzoekingswerk leert mij dat het mogelijks komt omdat ik de voorbije weken heel vaak achterover heb gezeten/gelegen (potato couch), dus de komende weken zal ik wat vaker proberen voorover gebogen te zitten, staan, liggen... en hopen dat het helpt!
Ik had ook nog een afspraak met de illustrator, en heb de illustratie voor mijn kaartje gekozen. En ik vind het super! Nu nog de tekst doorsturen voor de achterkant van het kaartje, en dan is dat ook al geregeld.
En verder, voel ik mij eigenlijk wel goed. Ik heb het gevoel dat mijn buik toch iets is gezakt, waardoor ik iets meer zuurstof heb. Ook durf ik wel eens last hebben van bloeddrukdalingen als ik te lang recht sta (bijvoorbeeld bij het aanschuiven aan de kassa). Maar ik mag zeker nog niet klagen!
Deze week heb ik ook een kleine rondleiding gehad op de kraamafdeling en materniteit, en ik ben best wel tevreden. Na een gesprek met de gynaecoloog zal ik dan toch niet opteren voor een onderwaterbevalling, wel voor een relaxatiebad tijdens de arbeid, en eventueel alternatieve bevallingshoudingen. Voorlopig kijk ik er nog steeds naar uit! En mijn familie trouwens ook :) Gisteren op een familiefeestje werd een poll gehouden: 5 stemmen voor meisje tegenover 14 stemmen voor jongen. Ook werd er geraden naar namen, maar ze hebben de juiste namen nog niet gevonden... Het wordt nog spannend!!
Ik had gehoopt dat mijn collega's evenveel deugd gehad zouden hebben van hun vakantie, want het vorige schooljaar vond ik niet zo positief eindigen. Helaas, op dat vlak mag ik zeker niet spreken van een goede of leuke start :(
Omdat ik geen recht heb op borstvoedingspauzes (let wel, mijn directie zou kolven wel tolereren), dacht ik om dit jaar wat langer middagpauze te nemen, en dan ook wat langer door te werken. Op die manier zou ik alsnog naar de onthaalmoeder kunnen om mijn kleintje in het begin borstvoeding te geven. Vooraleer dit te bespreken met de directie, wilde ik dit toch eerst met mijn collega's bespreken. Zij zagen echter enkel problemen bij een middagpauze van een uur, en vonden dat ik dit met de directie moest regelen. Dit heb ik dan ook gedaan, en mijn directie begrijpt mij volledig, en steunt mij hier dan ook in, want uiteindelijk heeft iedereen in ons centrum het recht om zijn/haar uren vrij te kiezen, ongeacht de functie. Dus ik ga dit schooljaar eens lekker egoïstisch zijn, en van dit recht gebruik maken omdat ik dit echt wil... wat mij direct onpopulair maakt bij mijn directe collega's. Jammer dat we zo moeten starten, maar ik denk dat ik binnenkort andere zorgen zal hebben dan collega's die mij niet mogen, en dan zal ik waarschijnlijk heel blij zijn met deze beslissing!
Mijn 32-weken ontmoeting met mijn kleine pruts was opnieuw goed. Volgens de gynaecoloog een 10/10. Kindje groeit goed (al 1kg840, iets boven het gemiddelde), goede doorbloeding van de navelstreng, kindje met heel veel haar :) Alleen ligt het nog in sterrenkijkerspositie, dus stiekem hoop ik dat het zich de komende weken nog draait. Wat opzoekingswerk leert mij dat het mogelijks komt omdat ik de voorbije weken heel vaak achterover heb gezeten/gelegen (potato couch), dus de komende weken zal ik wat vaker proberen voorover gebogen te zitten, staan, liggen... en hopen dat het helpt!
Ik had ook nog een afspraak met de illustrator, en heb de illustratie voor mijn kaartje gekozen. En ik vind het super! Nu nog de tekst doorsturen voor de achterkant van het kaartje, en dan is dat ook al geregeld.
En verder, voel ik mij eigenlijk wel goed. Ik heb het gevoel dat mijn buik toch iets is gezakt, waardoor ik iets meer zuurstof heb. Ook durf ik wel eens last hebben van bloeddrukdalingen als ik te lang recht sta (bijvoorbeeld bij het aanschuiven aan de kassa). Maar ik mag zeker nog niet klagen!
Deze week heb ik ook een kleine rondleiding gehad op de kraamafdeling en materniteit, en ik ben best wel tevreden. Na een gesprek met de gynaecoloog zal ik dan toch niet opteren voor een onderwaterbevalling, wel voor een relaxatiebad tijdens de arbeid, en eventueel alternatieve bevallingshoudingen. Voorlopig kijk ik er nog steeds naar uit! En mijn familie trouwens ook :) Gisteren op een familiefeestje werd een poll gehouden: 5 stemmen voor meisje tegenover 14 stemmen voor jongen. Ook werd er geraden naar namen, maar ze hebben de juiste namen nog niet gevonden... Het wordt nog spannend!!
maandag 31 augustus 2015
Klaar voor de komst...
Het grootste werk is sinds vorige week al achter de rug. Het kindje kan vervoerd worden, slapen, verschoond worden, een badje krijgen, ... Ik, mijn kat en mijn huis zijn er volledig klaar voor, maar dat kleintje mag toch nog zo'n 9 weken flink blijven zitten in de buik!
Het bedje is volledig geschilderd en in elkaar gezet. Nu was dit eigenlijk niet echt dringen, gezien ik een co-sleeper op bruikleen heb voor die eerste maanden. Ook ben ik nog niet overtuigd of ik dit bedje effectief zal gebruiken. Het stamt van de jaren '70, toen mijn tante nog baby was, wat ik op zich wel leuk vind, maar ik weet niet of het wel beantwoord aan de recente veiligheidsvoorschriften. Het is nogal groot (groter dan een standaard baby-bedje), en ik heb mijn twijfels of de matras goed aansluit. Maar in afwachting daarvan staat het wel mooi te blinken in de kamer.
Ondertussen zijn ook alle kleertjes gesorteerd per maat, en gewassen. Nu enkel nog even strijken, en dan is dat ook al klaar. Eerste kleertjes heb ik vooral in bruikleen van vriendinnen, en ik vind ze über-schattig. Misschien zou ik ze zelf nooit gekocht hebben, maar uiteindelijk ben ik helemaal fan!
Voorbije week had ik nog eens een les zwangerschapszwemmen. Op zich zeer relax wat oefeningen doen in het water, maar dit is nu al de 2e keer dat wanneer ik thuis kom, ik zo moe ben dat ik toch even moet rusten. Ik denk zelfs dat ik een 2-tal uren echt heb geslapen. Gek, hé!
Ook ben ik gestart met mijn prenatale lessen in het ziekenhuis. Ik betwijfel of ik heel veel nieuws zal bijleren, maar ik denk wel dat het interessant kan zijn om praktische dingen te weten de komen, zoals: wat mee te nemen naar het moederhuis, hoe voor te bereiden op het breken van de vliezen, wanneer koop je het best een borstvoedingsbh, ... En het is wel fijn om andere zwangeren te leren kennen! Hoewel, na de eerste les werd mij toch wel duidelijk dat veel van die vrouwen echt bang zijn voor de arbeid en bevalling, terwijl ik daar net zeer positief naar probeer te kijken. Maar voorlopig lukt het me echt wel nog goed om die negatieve gedachten aan mij te laten passeren.
Volgende week heb ik opnieuw een afspraak bij de gynaecoloog. Wat gaat het allemaal snel. Ik ga er van uit dat alles nog steeds prima verloopt. Het kindje blijft super actief, vooral als ik neerlig of als ik eet, maar ook tussendoor. Het heeft de laatste dagen ook leren schoppen op een zeer onaangename manier, maar dat neem ik er met een glimlach bij. Dit weekend zag ik een hoop vrienden en oude bekenden terug op het boombalfestival, en de 3 opmerkingen die ik het meest heb mogen horen is:
- Je straalt echt!
- 't Zit echt wel allemaal in je buik, hé. En misschien ben je toch ook iets voller in je gezicht.
- Al 7 maanden? Dan heb je toch eerder een kleine buik, maar dat is goed.
En met al deze opmerkingen kan ik wel leven. Mijn kilo's (voorlopig al 12), die geraak ik grotendeels wel kwijt, evenals het wat voller zijn in mijn gezicht. En als dat blijft, dan is het zeker ook geen probleem. En die kleine buik... vreemd, want de gynaecoloog had gezegd dat het een forse baby was met voldoende vruchtwater. Misschien spelen mijn buikspieren hier ook wel een rol in, en de keuze van mijn kleren ;) Alleszins, deze laatste weken ben ik meer en meer gaan genieten van mijn zwangerschap, en ik hoop dat ik dat nog de volle 9 weken zal kunnen doen!
Het bedje is volledig geschilderd en in elkaar gezet. Nu was dit eigenlijk niet echt dringen, gezien ik een co-sleeper op bruikleen heb voor die eerste maanden. Ook ben ik nog niet overtuigd of ik dit bedje effectief zal gebruiken. Het stamt van de jaren '70, toen mijn tante nog baby was, wat ik op zich wel leuk vind, maar ik weet niet of het wel beantwoord aan de recente veiligheidsvoorschriften. Het is nogal groot (groter dan een standaard baby-bedje), en ik heb mijn twijfels of de matras goed aansluit. Maar in afwachting daarvan staat het wel mooi te blinken in de kamer.
Ondertussen zijn ook alle kleertjes gesorteerd per maat, en gewassen. Nu enkel nog even strijken, en dan is dat ook al klaar. Eerste kleertjes heb ik vooral in bruikleen van vriendinnen, en ik vind ze über-schattig. Misschien zou ik ze zelf nooit gekocht hebben, maar uiteindelijk ben ik helemaal fan!
Voorbije week had ik nog eens een les zwangerschapszwemmen. Op zich zeer relax wat oefeningen doen in het water, maar dit is nu al de 2e keer dat wanneer ik thuis kom, ik zo moe ben dat ik toch even moet rusten. Ik denk zelfs dat ik een 2-tal uren echt heb geslapen. Gek, hé!
Ook ben ik gestart met mijn prenatale lessen in het ziekenhuis. Ik betwijfel of ik heel veel nieuws zal bijleren, maar ik denk wel dat het interessant kan zijn om praktische dingen te weten de komen, zoals: wat mee te nemen naar het moederhuis, hoe voor te bereiden op het breken van de vliezen, wanneer koop je het best een borstvoedingsbh, ... En het is wel fijn om andere zwangeren te leren kennen! Hoewel, na de eerste les werd mij toch wel duidelijk dat veel van die vrouwen echt bang zijn voor de arbeid en bevalling, terwijl ik daar net zeer positief naar probeer te kijken. Maar voorlopig lukt het me echt wel nog goed om die negatieve gedachten aan mij te laten passeren.
Volgende week heb ik opnieuw een afspraak bij de gynaecoloog. Wat gaat het allemaal snel. Ik ga er van uit dat alles nog steeds prima verloopt. Het kindje blijft super actief, vooral als ik neerlig of als ik eet, maar ook tussendoor. Het heeft de laatste dagen ook leren schoppen op een zeer onaangename manier, maar dat neem ik er met een glimlach bij. Dit weekend zag ik een hoop vrienden en oude bekenden terug op het boombalfestival, en de 3 opmerkingen die ik het meest heb mogen horen is:
- Je straalt echt!
- 't Zit echt wel allemaal in je buik, hé. En misschien ben je toch ook iets voller in je gezicht.
- Al 7 maanden? Dan heb je toch eerder een kleine buik, maar dat is goed.
En met al deze opmerkingen kan ik wel leven. Mijn kilo's (voorlopig al 12), die geraak ik grotendeels wel kwijt, evenals het wat voller zijn in mijn gezicht. En als dat blijft, dan is het zeker ook geen probleem. En die kleine buik... vreemd, want de gynaecoloog had gezegd dat het een forse baby was met voldoende vruchtwater. Misschien spelen mijn buikspieren hier ook wel een rol in, en de keuze van mijn kleren ;) Alleszins, deze laatste weken ben ik meer en meer gaan genieten van mijn zwangerschap, en ik hoop dat ik dat nog de volle 9 weken zal kunnen doen!
dinsdag 25 augustus 2015
Nestdrang?
Het einde van de vakantie komt in zicht, dus ik ben gestart met op volle toeren te draaien om alles nog rond te krijgen. Is dit nu nestdrang, of mijn natuurlijke aard die graag alles op tijd op orde heeft, ik weet het niet, maar het is toch efficiënt!
- De wasbare luiers zijn deze week aangekomen, en ik ben helemaal verliefd! Mijn kleintje zal met plezier verschoond worden, en ik kan al niet wachten om er mee te starten. Volgende week nog even alles goed wassen (3x) zodat hun absorptievermogen op punt staat, en dan is het afwachten tot kleine pruts groot genoeg is om er in te passen.
- Ondertussen heb ik ook een warm dekentje gemaakt, met wattine voering. Een patroontje vond ik niet, want ik wilde met paspel EN wattine werken, en liefst ook nog met een capuchon, dus heb ik zelf maar wat ineen gestoken... en het resultaat mag er zeker zijn!
- Mijn adressenlijst om de kaartjes naar toe te sturen staat zo goed als op punt. Ik denk dat ik nog 1 adres tekort kom... straks nog eens voor mailen!
- Het tuinhuis is geleverd, dus ik keek er al naar uit om al mijn spullen die niet in huis horen, te verhuizen na dit weekend. Ik heb dus maar al heel de babykamer leeggehaald, en alles tijdelijk in mijn living gezet. Maar helaas, het opzetten was net iets gecompliceerder dan verwacht, en de firma vergat de EPDM en de hoekverankeringen te leveren. Daarenboven hebben ze ook nog een verkeerde deur afgeleverd, zodat mijn tuinhuis er wel al staat, maar zonder dak, zonder deuren en zonder vloer. Voorlopig dus nog geen verhuis van mijn spulletjes, met gevolg dat mijn living één groot stort is!
- De babykamer krijgt vorm. Deze week kocht ik een kleerkast, die mijn tante en nonkel vakkundig hebben opgezet. Daarnaast heb ik ook 2 commodes gekocht. Eentje voor in de kinderkamer, en eentje voor beneden. In het kamertje staat ook nog een boekenkast (heel belangrijk!), een zetel(bed), een kist voor speelgoed, en een bedje staat beneden klaar om geschilderd te worden en ook een plaatsje te krijgen in de kinderkamer.
- In mijn slaapkamer staat de co-sleeper al waar hij moet staan, en een tafeltje om wat praktische spullen te leggen voor 's nachts tijdens de borstvoeding. Beneden staat het park gemonteerd, een wiegje waar ik vroeger nog in heb geslapen, en een commode. Ook de kinderwagen is al gearriveerd, en het onderstel van de relax. En in de badkamer heeft mijn kindje zijn eigen rekje gekregen.
- Mijn neefje en nichtje hebben een prachtige raamschildering gemaakt op het raam van de kinderkamer. De buren zijn enorm onder de indruk :) (foto'tje volgt nog). Mijn nichtje maakte ook 2 tekeningen, die eens ze ingekaderd zijn, ook een plaatsje krijgen in het kamertje.
- De doopsuikers ga ik volgende week ophalen. Binnen een maandje kan ik die dan ook beginnen vullen.
- De maxi-cosi werd bij wijze van proef eens uitgeprobeerd in de auto. Ik had hem graag voorin kunnen zetten, maar de airbag van de passagier kan niet worden uitgeschakeld (tenzij ik er veel geld voor over heb). Achterin plaatsen zou wel veiliger zijn, maar is toch wel complex in een 3-deurs wagen. Maar, het is gelukt. En als het toch onhandig zou blijken, dan kan ik nog steeds een easybase aanschaffen. Een bijkomend nadeel met de maxi-cosi achterin, is dat ik de kinderwagen amper nog in de koffer krijg... dus de draagdoek zal hier waarschijnlijk heel vaak gebruikt worden!
- And last but nog least... Peter en meter werden gevraagd, en waren beide verrast, maar zeer enthousiast :D Een pak van mijn hart dat dit achter de rug is, hoewel het 2 hele mooie momenten waren deze week!
- De wasbare luiers zijn deze week aangekomen, en ik ben helemaal verliefd! Mijn kleintje zal met plezier verschoond worden, en ik kan al niet wachten om er mee te starten. Volgende week nog even alles goed wassen (3x) zodat hun absorptievermogen op punt staat, en dan is het afwachten tot kleine pruts groot genoeg is om er in te passen.
- Ondertussen heb ik ook een warm dekentje gemaakt, met wattine voering. Een patroontje vond ik niet, want ik wilde met paspel EN wattine werken, en liefst ook nog met een capuchon, dus heb ik zelf maar wat ineen gestoken... en het resultaat mag er zeker zijn!
- Mijn adressenlijst om de kaartjes naar toe te sturen staat zo goed als op punt. Ik denk dat ik nog 1 adres tekort kom... straks nog eens voor mailen!
- Het tuinhuis is geleverd, dus ik keek er al naar uit om al mijn spullen die niet in huis horen, te verhuizen na dit weekend. Ik heb dus maar al heel de babykamer leeggehaald, en alles tijdelijk in mijn living gezet. Maar helaas, het opzetten was net iets gecompliceerder dan verwacht, en de firma vergat de EPDM en de hoekverankeringen te leveren. Daarenboven hebben ze ook nog een verkeerde deur afgeleverd, zodat mijn tuinhuis er wel al staat, maar zonder dak, zonder deuren en zonder vloer. Voorlopig dus nog geen verhuis van mijn spulletjes, met gevolg dat mijn living één groot stort is!
- De babykamer krijgt vorm. Deze week kocht ik een kleerkast, die mijn tante en nonkel vakkundig hebben opgezet. Daarnaast heb ik ook 2 commodes gekocht. Eentje voor in de kinderkamer, en eentje voor beneden. In het kamertje staat ook nog een boekenkast (heel belangrijk!), een zetel(bed), een kist voor speelgoed, en een bedje staat beneden klaar om geschilderd te worden en ook een plaatsje te krijgen in de kinderkamer.
- In mijn slaapkamer staat de co-sleeper al waar hij moet staan, en een tafeltje om wat praktische spullen te leggen voor 's nachts tijdens de borstvoeding. Beneden staat het park gemonteerd, een wiegje waar ik vroeger nog in heb geslapen, en een commode. Ook de kinderwagen is al gearriveerd, en het onderstel van de relax. En in de badkamer heeft mijn kindje zijn eigen rekje gekregen.
- Mijn neefje en nichtje hebben een prachtige raamschildering gemaakt op het raam van de kinderkamer. De buren zijn enorm onder de indruk :) (foto'tje volgt nog). Mijn nichtje maakte ook 2 tekeningen, die eens ze ingekaderd zijn, ook een plaatsje krijgen in het kamertje.
- De doopsuikers ga ik volgende week ophalen. Binnen een maandje kan ik die dan ook beginnen vullen.
- De maxi-cosi werd bij wijze van proef eens uitgeprobeerd in de auto. Ik had hem graag voorin kunnen zetten, maar de airbag van de passagier kan niet worden uitgeschakeld (tenzij ik er veel geld voor over heb). Achterin plaatsen zou wel veiliger zijn, maar is toch wel complex in een 3-deurs wagen. Maar, het is gelukt. En als het toch onhandig zou blijken, dan kan ik nog steeds een easybase aanschaffen. Een bijkomend nadeel met de maxi-cosi achterin, is dat ik de kinderwagen amper nog in de koffer krijg... dus de draagdoek zal hier waarschijnlijk heel vaak gebruikt worden!
- And last but nog least... Peter en meter werden gevraagd, en waren beide verrast, maar zeer enthousiast :D Een pak van mijn hart dat dit achter de rug is, hoewel het 2 hele mooie momenten waren deze week!
maandag 17 augustus 2015
Uitzet
Een bezoekje aan de baby-dump heeft er voor gezorgd dat ik nu toch al meer het gevoel heb dat hier binnenkort een klein ukje in huis zal zijn. Wat een fijne winkel om in rond te wandelen! Ondertussen ben ik ook een aantal baby-spulletjes rijker: een maxi-cosi (dank u mama en papa), een badje, een luieremmer, een borstvoedingssetje (met kolf, sterilisator, flesjes...), een reisbedje en heel wat tetradoeken met washandjes.
Mijn tante had ondertussen ook al een baby-bedje, relax en kinderwagen afgezet bij mijn ouders, en ondertussen is ook dat hier gearriveerd. En achter de kast bij mijn ouders vond mijn mama tot haar grote verbazing nog het wiegje terug, waarin zowel ik als mijn zus nog hebben geslapen.
Zo wordt het toch een mikmak van alles, met oude en nieuwe spulletjes, maar ik ben superblij!
Het bezoekje bij de gynaecoloog was opnieuw goed. Het zou blijkbaar wel een stevige baby zijn, maar dat zijn zorgen voor later. De suikertest was immers goed, en ondertussen heb ik ook mijn kinkhoestvaccin laten zetten.
Mijn luiers zijn op komst! Ze werden vrijdag verstuurd, dus zouden begin deze week moeten toekomen :) Mijn doopsuikers zijn gearriveerd in de winkel, dus die moet ik nog eens gaan afhalen... nu enkel nog mijn tuinhuisje, die laat op zich wachten. En zolang die er niet is, wordt het toch moeilijk om een baby-kamertje in elkaar te zetten. Maar ik leef op hoop...
Oh, en mijn tante en nonkel vonden het ok dat ik mijn neefje als peter zou vragen. Dus deze week heb ik nog even tijd om een origineel cadeau'tje in elkaar te steken voor de meter en de peter, met een bijhorend kaartje (foto's volgen). Ik ben nu wel heel benieuwd hoe ze zullen reageren!
Mijn tante had ondertussen ook al een baby-bedje, relax en kinderwagen afgezet bij mijn ouders, en ondertussen is ook dat hier gearriveerd. En achter de kast bij mijn ouders vond mijn mama tot haar grote verbazing nog het wiegje terug, waarin zowel ik als mijn zus nog hebben geslapen.
Zo wordt het toch een mikmak van alles, met oude en nieuwe spulletjes, maar ik ben superblij!
Het bezoekje bij de gynaecoloog was opnieuw goed. Het zou blijkbaar wel een stevige baby zijn, maar dat zijn zorgen voor later. De suikertest was immers goed, en ondertussen heb ik ook mijn kinkhoestvaccin laten zetten.
Mijn luiers zijn op komst! Ze werden vrijdag verstuurd, dus zouden begin deze week moeten toekomen :) Mijn doopsuikers zijn gearriveerd in de winkel, dus die moet ik nog eens gaan afhalen... nu enkel nog mijn tuinhuisje, die laat op zich wachten. En zolang die er niet is, wordt het toch moeilijk om een baby-kamertje in elkaar te zetten. Maar ik leef op hoop...
Oh, en mijn tante en nonkel vonden het ok dat ik mijn neefje als peter zou vragen. Dus deze week heb ik nog even tijd om een origineel cadeau'tje in elkaar te steken voor de meter en de peter, met een bijhorend kaartje (foto's volgen). Ik ben nu wel heel benieuwd hoe ze zullen reageren!
zondag 9 augustus 2015
Wasbare luiers en zo
Voorbije week was rustiger dan de week ervoor, maar toch wel vermoeiend!
Ik had deze week namelijk 2 avondzittingen voor Kind en Gezin, die allebei volgeboekt stonden, en waarbij alle kindjes dan nog zijn afgekomen. Als je dan een beetje kwaliteit wilt bieden, dan loopt zo'n zitting toch wel snel uit. En kwaliteit is dan vooral naar de ouders toe, want zelf is het blijven doorwerken, zonder pauze...
Donderdag en vrijdag had ik dan ook nog afgesproken met vrienden. Donderdag met een oude schoolvriendin van in het middelbaar, en haar 16-maand oude zoontje. Het was een stralende dag, en we hebben heel veel kunnen bijpraten.
Vrijdag had ik afgesproken met de verpleegster van het consultatiebureau waar ik 2 jaar lang heb gewerkt, samen met haar dochter. Wat is het toch fijn om zoveel leuke en lieve mensen te kennen! 's Avonds werd ik dan nog bij vrienden verwacht om spelletjes te spelen (alsof we dat nog niet genoeg hadden gedaan in Gennetines). Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik vroeger veel beter tegen zo'n drukke dag kon als nu! Zaterdag heb ik dus geen klop gedaan, want ik was echt stik kapot.
Ondertussen heb ik ook beslist welke wasbare luiers ik graag wil gebruiken. Ik heb een selectie gemaakt van 3 verschillende systemen: de gewone luiers met overbroekje, de all-in-one pocket luiers en de meegroei-vouwluiers. Samen goed voor zo'n 25 luiers, en indien nodig kan ik er nog wat bijbestellen, maar best nadat ik wat feedback heb ontvangen van mijn onthaalmoeders, want ik wil echt dat zij zich comfortabel voelen bij het verversen van mijn kindje. Nu is het afwachten tot ze geleverd worden, en ik ben zooo nieuwsgierig! Ik ben grote fan van de luiers van Milovia, maar nu wil ik graag weten of die er in het echt ook zo mooi uitzien :)
Komende week ga ik naar Babydump, een supergrote babywinkel met tal van goedkope kinderspullen. Ook heb ik nog eens een afspraak bij de gynaecoloog, en misschien probeer ik toch ook even te passeren bij mijn tante en nonkel, want ik zou graag mijn neefje vragen als peter. En aangezien ik nu al 28 weken ver ben, begint de tijd toch wel te dringen!
Ik had deze week namelijk 2 avondzittingen voor Kind en Gezin, die allebei volgeboekt stonden, en waarbij alle kindjes dan nog zijn afgekomen. Als je dan een beetje kwaliteit wilt bieden, dan loopt zo'n zitting toch wel snel uit. En kwaliteit is dan vooral naar de ouders toe, want zelf is het blijven doorwerken, zonder pauze...
Donderdag en vrijdag had ik dan ook nog afgesproken met vrienden. Donderdag met een oude schoolvriendin van in het middelbaar, en haar 16-maand oude zoontje. Het was een stralende dag, en we hebben heel veel kunnen bijpraten.
Vrijdag had ik afgesproken met de verpleegster van het consultatiebureau waar ik 2 jaar lang heb gewerkt, samen met haar dochter. Wat is het toch fijn om zoveel leuke en lieve mensen te kennen! 's Avonds werd ik dan nog bij vrienden verwacht om spelletjes te spelen (alsof we dat nog niet genoeg hadden gedaan in Gennetines). Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik vroeger veel beter tegen zo'n drukke dag kon als nu! Zaterdag heb ik dus geen klop gedaan, want ik was echt stik kapot.
Ondertussen heb ik ook beslist welke wasbare luiers ik graag wil gebruiken. Ik heb een selectie gemaakt van 3 verschillende systemen: de gewone luiers met overbroekje, de all-in-one pocket luiers en de meegroei-vouwluiers. Samen goed voor zo'n 25 luiers, en indien nodig kan ik er nog wat bijbestellen, maar best nadat ik wat feedback heb ontvangen van mijn onthaalmoeders, want ik wil echt dat zij zich comfortabel voelen bij het verversen van mijn kindje. Nu is het afwachten tot ze geleverd worden, en ik ben zooo nieuwsgierig! Ik ben grote fan van de luiers van Milovia, maar nu wil ik graag weten of die er in het echt ook zo mooi uitzien :)
Komende week ga ik naar Babydump, een supergrote babywinkel met tal van goedkope kinderspullen. Ook heb ik nog eens een afspraak bij de gynaecoloog, en misschien probeer ik toch ook even te passeren bij mijn tante en nonkel, want ik zou graag mijn neefje vragen als peter. En aangezien ik nu al 28 weken ver ben, begint de tijd toch wel te dringen!
maandag 3 augustus 2015
Wat vliegt de tijd plots!
Wat een drukke week... Gelukkig heb ik nog wat vakantie, want ik weet niet hoe ik dit allemaal rond zou krijgen als ik nog eens fulltime zou werken. Maar ondanks de drukte, is het toch ook wel genieten, hoor! Een leuke drukte, als dat al mag bestaan.
Dinsdag had ik een afspraak bij Dreambaby voor het leggen van mijn lijst. Ik ben eindelijk wat wijzer geworden, vooral dan op het vlak van flesjes en speentjes. Maar nu ik thuis de lijst verder aan het afwerken ben, komen er toch weer een hoop vragen. Hoeveel slaapzakjes nodig, hoeveel handdoekjes, welke verzorgingsproductjes (want ik wil eigenlijk zo weinig mogelijk gebruiken, enkel hetgeen noodzakelijk is), mag ik er van uit gaan dat blauw zowel voor jongetje als voor meisje ok is...
Woensdag heb ik mijn glucose tolerantietest gedaan in Jan Palfijn. Eerst was er wat onduidelijkheid of het nu een lange of korte test zou zijn, waardoor de dame van het labo even mijn gynaecoloog heeft moeten bellen... bleek dat het de lange was, wat neerkomt op 4 bloednames in totaal, en 3u in het ziekenhuis spenderen. Omdat de rondleidingen op de kraamafdeling enkel in de namiddag plaatsvinden, en de bloednames nuchter moesten gebeuren, heb ik mij dus 3u moeten bezighouden. Met wat rondwandelen (maar het was toch wel wat fris met veel wind), breien, naar de winkel gaan om eten (terwijl ik al heel de ochtend nuchter was)... maar ik heb het overleefd ;)
Donderdag was een leuke dag! In de voormiddag had ik een afspraak met de illustrator van mijn geboortekaartje. En wat ik al gezien heb van haar schetsen, belooft heel mooi te worden. In de namiddag ben ik tot Waregem gereden voor wat extra informatie in verband met mijn doopsuikers. Ondertussen heb ik die ook online besteld. Nu enkel nog een kaartje vinden om er aan te hangen, maar daar wacht ik nog liever even mee tot ik weet wat er nu precies op mijn geboortekaartjes komt te staan.
Vrijdag wilde ik dan heel veel werk doen in huis, want zondag zouden we alle bureau-meubelen verhuizen naar mijn nieuwe bureau-kamer, maar dat wil dus ook zeggen dat die kamer leeg moest zijn. Helaas, vrijdag was vooral rusten omdat ik mij nogal benauwd voelde, en heel moe. Misschien had de levering van mijn babyfoon (om 7u55), en dit op de enige dag dat ik kon uitslapen, er ook wel iets mee te maken.
Zaterdag: zwangerschapszwemmen. Eerlijk gezegd was ik toch heel blij dat er in dat zwembad geen bekenden aanwezig waren, want sommige dingen zagen er waarschijnlijk heel belachelijk uit. Maar het was leuk, echt wel! Lekker relax, maar 's avonds was ik toch wel kapot, dus het zal wel zijn effect gehad hebben. En douchen nadien was een super grappig zicht... al die bolle buikjes op een rijtje :)
Nadien ben ik nog even naar Dreambaby geweest om nog enkele artikels te bekijken, en op mijn lijst te zetten. Toch wel gek, zo'n verlanglijstje leggen voor een baby die over enkele maandjes veel nodig zal hebben. En dan nog wel mijn baby!
En zondag zijn mama en zus gekomen om meubels uit elkaar te halen, naar boven te brengen en weer in elkaar te steken. Het resultaat mag er wel zijn! En zo heb ik beneden wat plaats voor een park, een commode, een speeltapijt...
Nu nog een tuinhuisje om al mijn rommel kwijt te kunnen, zodat ik ook aan de babykamer kan beginnen. Jammer genoeg is er iets fout gelopen bij het noteren van de levering, waardoor het 2 weken later dan gepland zal arriveren.
27 weken ver, ik zit officieel in mijn 3de trimester. En wat zijn die laatste weken snel gegaan. Nu kan ik echt beginnen aftellen, maar alles lijkt nog zo onwezenlijk. Mijn buik groeit wel aardig, en ik voel de kleine echt wel vaak bewegen, maar het idee binnenkort mijn kindje in mijn armen te mogen houden... hoe onwaarschijnlijk!
Dinsdag had ik een afspraak bij Dreambaby voor het leggen van mijn lijst. Ik ben eindelijk wat wijzer geworden, vooral dan op het vlak van flesjes en speentjes. Maar nu ik thuis de lijst verder aan het afwerken ben, komen er toch weer een hoop vragen. Hoeveel slaapzakjes nodig, hoeveel handdoekjes, welke verzorgingsproductjes (want ik wil eigenlijk zo weinig mogelijk gebruiken, enkel hetgeen noodzakelijk is), mag ik er van uit gaan dat blauw zowel voor jongetje als voor meisje ok is...
Woensdag heb ik mijn glucose tolerantietest gedaan in Jan Palfijn. Eerst was er wat onduidelijkheid of het nu een lange of korte test zou zijn, waardoor de dame van het labo even mijn gynaecoloog heeft moeten bellen... bleek dat het de lange was, wat neerkomt op 4 bloednames in totaal, en 3u in het ziekenhuis spenderen. Omdat de rondleidingen op de kraamafdeling enkel in de namiddag plaatsvinden, en de bloednames nuchter moesten gebeuren, heb ik mij dus 3u moeten bezighouden. Met wat rondwandelen (maar het was toch wel wat fris met veel wind), breien, naar de winkel gaan om eten (terwijl ik al heel de ochtend nuchter was)... maar ik heb het overleefd ;)
Donderdag was een leuke dag! In de voormiddag had ik een afspraak met de illustrator van mijn geboortekaartje. En wat ik al gezien heb van haar schetsen, belooft heel mooi te worden. In de namiddag ben ik tot Waregem gereden voor wat extra informatie in verband met mijn doopsuikers. Ondertussen heb ik die ook online besteld. Nu enkel nog een kaartje vinden om er aan te hangen, maar daar wacht ik nog liever even mee tot ik weet wat er nu precies op mijn geboortekaartjes komt te staan.
Vrijdag wilde ik dan heel veel werk doen in huis, want zondag zouden we alle bureau-meubelen verhuizen naar mijn nieuwe bureau-kamer, maar dat wil dus ook zeggen dat die kamer leeg moest zijn. Helaas, vrijdag was vooral rusten omdat ik mij nogal benauwd voelde, en heel moe. Misschien had de levering van mijn babyfoon (om 7u55), en dit op de enige dag dat ik kon uitslapen, er ook wel iets mee te maken.
Zaterdag: zwangerschapszwemmen. Eerlijk gezegd was ik toch heel blij dat er in dat zwembad geen bekenden aanwezig waren, want sommige dingen zagen er waarschijnlijk heel belachelijk uit. Maar het was leuk, echt wel! Lekker relax, maar 's avonds was ik toch wel kapot, dus het zal wel zijn effect gehad hebben. En douchen nadien was een super grappig zicht... al die bolle buikjes op een rijtje :)
Nadien ben ik nog even naar Dreambaby geweest om nog enkele artikels te bekijken, en op mijn lijst te zetten. Toch wel gek, zo'n verlanglijstje leggen voor een baby die over enkele maandjes veel nodig zal hebben. En dan nog wel mijn baby!
En zondag zijn mama en zus gekomen om meubels uit elkaar te halen, naar boven te brengen en weer in elkaar te steken. Het resultaat mag er wel zijn! En zo heb ik beneden wat plaats voor een park, een commode, een speeltapijt...
Nu nog een tuinhuisje om al mijn rommel kwijt te kunnen, zodat ik ook aan de babykamer kan beginnen. Jammer genoeg is er iets fout gelopen bij het noteren van de levering, waardoor het 2 weken later dan gepland zal arriveren.
27 weken ver, ik zit officieel in mijn 3de trimester. En wat zijn die laatste weken snel gegaan. Nu kan ik echt beginnen aftellen, maar alles lijkt nog zo onwezenlijk. Mijn buik groeit wel aardig, en ik voel de kleine echt wel vaak bewegen, maar het idee binnenkort mijn kindje in mijn armen te mogen houden... hoe onwaarschijnlijk!
zondag 26 juli 2015
Even tussenuit
Voorbije week heb ik doorgebracht op een festivalletje in Frankrijk, daarom dus dat er geen berichtje werd gepost vorige week. In totaal was ik 9 dagen van huis: op vrijdagochtend vertrokken, en pas zaterdagavond terug thuis. En wat een heerlijk festival! Ondertussen was ik al aan mijn 5de editie toe, maar door de hitte en mijn zwangerschap is deze toch net iets anders verlopen dat de voorgaande.
Het festival wordt gepromoot als een ontmoeting tussen dansers en muzikanten van over heel Europa, waarbij traditionele en folkmuziek de bindende factor is. Een dag duurt daar 24u. Wie wil kan er 's morgens ontbijten, en vanaf 10u30 deelnemen aan een workshop die 2u duurt. Aangezien er 9 tenten zijn, heb je meestal een ruime keuze. Ook in de namiddag kan je nog 2x kiezen tussen een hoop workshops van 2u, en tussendoor worden ook nog 2 kleinere workshops van 30min aangeboden. Om 15u en 19u30 worden tevens 2 bals aangeboden. Vanaf 21u30 start dan het avondprogramma, met tal van bals tot 3u30 's nachts. Wie dan nog zin heeft, kan zich groeperen in één van de tenten om lekker te jammen of hierop te dansen tot in de vroege uurtjes.
Het aanbod is zo groot, dat je als deelnemer keuzes moet maken. De eerste jaren koos ik vooral voor workshops en de bals 's avonds. Langzaam ging dit over naar 1 of 2 workshops overdag, bal en jam, en tussendoor toch ook wat proberen slapen. Voor dit jaar had ik op voorhand beslist dat ik vooral workshops zou volgen, met 's avonds bal tot middernacht, om toch maar voldoende nachtrust te hebben. Maar het warme weer besliste er anders over. Workshop volgen bij 30-35°C leek mij net iets te optimistisch. Maar opblijven tot de jams was ook geen optie, aangezien ik toch wel wat rust nodig heb, en de hitte mij rond 9u30 uit de tent joeg. Dus werd het een alternatief programma, met vooral heel veel gezelschapsspelletjes en weinig dans. Want door de hitte zijn mijn voeten beginnen zwellen, waardoor het dragen van dansschoenen extreem oncomfortabel werd. Dansen op blote voeten dan maar, wat goed lukte op de rustige bals, maar toch gevaarlijk werd in de drukke danstenten.
Ondanks het feit dat mijn vakantie dus helemaal anders is verlopen dan gepland, was het toch puur genieten. Fijn gezelschap, zoals steeds een aangename omgeving met veel muziek, enkele zeer leuke dansjes, véél zon... En het zien van zoveel kindjes op het festival, heeft mij doen beslissen om volgend jaar zeker terug te keren. Weliswaar niet met de tent, want dit jaar was heet, maar soms kan het 's nachts ook echt wel koud zijn, en voor een klein kindje lijkt mij dit niet ideaal. Ook praktisch zou het maar moeilijk worden: wat doe ik met de baby als ik wil douchen, naar toilet moet, ga aanschuiven voor eten, 's avonds nog wat wil dansen... Ik overweeg dus om volgend jaar een huisje te huren in de buurt, en enkele dagen festival mee te pikken overdag. Met een brave baby wil dat zeggen dat ik toch enkele workshops zou kunnen volgen, en misschien een deel van het eerste bal.
Op mijn to do - lijstje van komende weken staat dus:
- glucose challenge test
- illustrator contacteren voor geboortekaartje (want ze belde mij op toen ik in de wagen zat richting Frankrijk. Niet zo ideaal dus om af te spreken).
- doopsuikers beslissen en bestellen
- kast en commode kopen voor kinderkamer
- bureau verhuizen naar boven zodat er beneden ruimte is voor een park
- sorteren wat allemaal mag verhuizen naar het tuinhuis
- ...
- huisje vastleggen voor volgende zomer!
Het festival wordt gepromoot als een ontmoeting tussen dansers en muzikanten van over heel Europa, waarbij traditionele en folkmuziek de bindende factor is. Een dag duurt daar 24u. Wie wil kan er 's morgens ontbijten, en vanaf 10u30 deelnemen aan een workshop die 2u duurt. Aangezien er 9 tenten zijn, heb je meestal een ruime keuze. Ook in de namiddag kan je nog 2x kiezen tussen een hoop workshops van 2u, en tussendoor worden ook nog 2 kleinere workshops van 30min aangeboden. Om 15u en 19u30 worden tevens 2 bals aangeboden. Vanaf 21u30 start dan het avondprogramma, met tal van bals tot 3u30 's nachts. Wie dan nog zin heeft, kan zich groeperen in één van de tenten om lekker te jammen of hierop te dansen tot in de vroege uurtjes.
Het aanbod is zo groot, dat je als deelnemer keuzes moet maken. De eerste jaren koos ik vooral voor workshops en de bals 's avonds. Langzaam ging dit over naar 1 of 2 workshops overdag, bal en jam, en tussendoor toch ook wat proberen slapen. Voor dit jaar had ik op voorhand beslist dat ik vooral workshops zou volgen, met 's avonds bal tot middernacht, om toch maar voldoende nachtrust te hebben. Maar het warme weer besliste er anders over. Workshop volgen bij 30-35°C leek mij net iets te optimistisch. Maar opblijven tot de jams was ook geen optie, aangezien ik toch wel wat rust nodig heb, en de hitte mij rond 9u30 uit de tent joeg. Dus werd het een alternatief programma, met vooral heel veel gezelschapsspelletjes en weinig dans. Want door de hitte zijn mijn voeten beginnen zwellen, waardoor het dragen van dansschoenen extreem oncomfortabel werd. Dansen op blote voeten dan maar, wat goed lukte op de rustige bals, maar toch gevaarlijk werd in de drukke danstenten.
Ondanks het feit dat mijn vakantie dus helemaal anders is verlopen dan gepland, was het toch puur genieten. Fijn gezelschap, zoals steeds een aangename omgeving met veel muziek, enkele zeer leuke dansjes, véél zon... En het zien van zoveel kindjes op het festival, heeft mij doen beslissen om volgend jaar zeker terug te keren. Weliswaar niet met de tent, want dit jaar was heet, maar soms kan het 's nachts ook echt wel koud zijn, en voor een klein kindje lijkt mij dit niet ideaal. Ook praktisch zou het maar moeilijk worden: wat doe ik met de baby als ik wil douchen, naar toilet moet, ga aanschuiven voor eten, 's avonds nog wat wil dansen... Ik overweeg dus om volgend jaar een huisje te huren in de buurt, en enkele dagen festival mee te pikken overdag. Met een brave baby wil dat zeggen dat ik toch enkele workshops zou kunnen volgen, en misschien een deel van het eerste bal.
Op mijn to do - lijstje van komende weken staat dus:
- glucose challenge test
- illustrator contacteren voor geboortekaartje (want ze belde mij op toen ik in de wagen zat richting Frankrijk. Niet zo ideaal dus om af te spreken).
- doopsuikers beslissen en bestellen
- kast en commode kopen voor kinderkamer
- bureau verhuizen naar boven zodat er beneden ruimte is voor een park
- sorteren wat allemaal mag verhuizen naar het tuinhuis
- ...
- huisje vastleggen voor volgende zomer!
maandag 13 juli 2015
Geboortekaartje, doopsuiker...
De vakantie is nu echt wel begonnen, tijd dus om wat praktische zaken te regelen.
In mijn vorige post schreef ik al dat de drukker bij wie ik graag mijn kaartjes had laten drukken, niet meer bestaat. Ondertussen heb ik een alternatief gevonden. Ik heb bij verschillende winkels en drukkers prijzen vergeleken. In mijn straat is er namelijk een drukker die ook op hout drukt, maar ik dacht eerst dat dit toch redelijk duur zou uitkomen. Als ik nu de optelsom van alles maak, is de meerkost echter te verwaarlozen... dus toch houten geboortekaartjes! Ik verwacht nu elk moment een telefoontje van de ontwerpster, en dan kan het echt beginnen.
Voor de doopsuiker zal ik dan toch alles zelf doen, denk ik. Ik heb een winkeltje gevonden in Waregem (suikerzoentje), die volgens internet wel meevalt op vlak van prijs. Ze zijn nu nog even gesloten, maar wanneer ik terugkom van vakantie, ben ik van plan om eens langs te rijden. Ik heb al een vaag idee van wat ik wil, en aangezien ik voor een korte naam zal kiezen, zou ik toch opteren voor blanco labeltjes waarop ik zelf nog de naam kan schrijven. Dit bespaart extra drukkosten, en zo kan ik de doopsuikers toch al op voorhand beginnen maken.
Een geboortepresentje voor de kindjes vind ik een pak moeilijker. Vaak wordt gewoon een zakje snoep gegeven, en de meeste kindjes vinden dit heel leuk. Maar zelf zou ik liever niet hebben dat mijn kindje snoep krijgt, kan ik dan verantwoorden om toch zakjes snoep uit te delen?
Alternatieven zijn:
- zo iets om bellen te blazen, maar in de winter? En hoe personaliseer ik dat?
- plexi-bollen gevuld met badzout of badconfetti, en een mini badeendje
- stempeltjes uit de hema (van Jip en Janneke)
Echter, geen enkel past binnen het thema dat in mijn hoofd zit voor de geboortekaartjes...
Ik was van plan om 2 geboortelijsten aan te leggen, eentje bij Orchestra, en eentje bij de Luierhoek. Omdat het vandaag heel de dag heeft geregend, en ik eigenlijk buiten een kastje wilde schilderen, heb ik wat prijzen vergeleken, en gezien dat Dreambaby toch een pak goedkoper is dan Orchestra... dringend tijd om eens contact op te nemen met Dreambaby ;)
Gisteren had ik vrienden op bezoek voor de brunch. Van een koppel vrienden heb ik een co-sleeper te leen gekregen, omdat hun kindje ondertussen al 8 maanden is en er niet meer in past. Die staat nu dus opgesteld boven, met een hoop ballonnen er in om Mickey er uit te houden. Nu nog even goed opruimen boven, en dan is er plaats genoeg in mijn eigen kamer om het bedje te installeren. Ik denk dat alles dan pas "echt" zal worden. Spannend, maar dat zal voor na mijn verlof zijn. Nu eerst een weekje genieten van de Franse zon, lieve mensen, mooie muziekjes en leuke dansjes :)
In mijn vorige post schreef ik al dat de drukker bij wie ik graag mijn kaartjes had laten drukken, niet meer bestaat. Ondertussen heb ik een alternatief gevonden. Ik heb bij verschillende winkels en drukkers prijzen vergeleken. In mijn straat is er namelijk een drukker die ook op hout drukt, maar ik dacht eerst dat dit toch redelijk duur zou uitkomen. Als ik nu de optelsom van alles maak, is de meerkost echter te verwaarlozen... dus toch houten geboortekaartjes! Ik verwacht nu elk moment een telefoontje van de ontwerpster, en dan kan het echt beginnen.
Voor de doopsuiker zal ik dan toch alles zelf doen, denk ik. Ik heb een winkeltje gevonden in Waregem (suikerzoentje), die volgens internet wel meevalt op vlak van prijs. Ze zijn nu nog even gesloten, maar wanneer ik terugkom van vakantie, ben ik van plan om eens langs te rijden. Ik heb al een vaag idee van wat ik wil, en aangezien ik voor een korte naam zal kiezen, zou ik toch opteren voor blanco labeltjes waarop ik zelf nog de naam kan schrijven. Dit bespaart extra drukkosten, en zo kan ik de doopsuikers toch al op voorhand beginnen maken.
Een geboortepresentje voor de kindjes vind ik een pak moeilijker. Vaak wordt gewoon een zakje snoep gegeven, en de meeste kindjes vinden dit heel leuk. Maar zelf zou ik liever niet hebben dat mijn kindje snoep krijgt, kan ik dan verantwoorden om toch zakjes snoep uit te delen?
Alternatieven zijn:
- zo iets om bellen te blazen, maar in de winter? En hoe personaliseer ik dat?
- plexi-bollen gevuld met badzout of badconfetti, en een mini badeendje
- stempeltjes uit de hema (van Jip en Janneke)
Echter, geen enkel past binnen het thema dat in mijn hoofd zit voor de geboortekaartjes...
Ik was van plan om 2 geboortelijsten aan te leggen, eentje bij Orchestra, en eentje bij de Luierhoek. Omdat het vandaag heel de dag heeft geregend, en ik eigenlijk buiten een kastje wilde schilderen, heb ik wat prijzen vergeleken, en gezien dat Dreambaby toch een pak goedkoper is dan Orchestra... dringend tijd om eens contact op te nemen met Dreambaby ;)
Gisteren had ik vrienden op bezoek voor de brunch. Van een koppel vrienden heb ik een co-sleeper te leen gekregen, omdat hun kindje ondertussen al 8 maanden is en er niet meer in past. Die staat nu dus opgesteld boven, met een hoop ballonnen er in om Mickey er uit te houden. Nu nog even goed opruimen boven, en dan is er plaats genoeg in mijn eigen kamer om het bedje te installeren. Ik denk dat alles dan pas "echt" zal worden. Spannend, maar dat zal voor na mijn verlof zijn. Nu eerst een weekje genieten van de Franse zon, lieve mensen, mooie muziekjes en leuke dansjes :)
maandag 6 juli 2015
Vakantie!
De tijd vliegt. En ik heb nog zoveel te doen... Vorige week vergat ik zelfs een berichtje na te laten, dus deze telt voor twee.
Voorbije weken waren heel druk. Op het werk moesten de laatste verslagen nog af, moest ik meegaan naar besprekingen, was er een afscheidsfeestje voor onze poetsvrouw,...
Voor mijn opleiding heb ik de laatste examens afgelegd, en dit weekend mogen horen dat ik geslaagd ben voor het eerste jaar!
En zelf ben ik een dag goed ziek geweest (lang geleden dat ik nog zo ellendig was), wordt mijn nachtrust meermaals onderbroken door de hitte van de voorbije dagen, en begin ik toch de mindere kantjes van het zwanger zijn te ontdekken (rugpijn bij lang staan, regurgitatie na het eten, de buik die toch begint in de weg te zitten bij bepaalde bewegingen, en die soms ook voor een gekke verstoring van het evenwicht zorgt). Maar al bij al valt het nog goed mee, en heb ik weinig te klagen.
Nu heb ik eindelijk wat vakantie. Officieel moet ik nog 2 dagen werken in juli, en 2 dagen in augustus, en heb ik ook nog mijn woensdagavond-zittingen, maar toch is het eindelijk een pak rustiger geworden. Zodat ik wat kan slapen als ik een slechte nacht heb gehad, of eindelijk eens kan beginnen met het regelen van enkele praktische zaken. (met het nalezen merk ik pas hoe vaak ik het woordje "eindelijk" heb gebruikt, 't zal dus wel nodig geweest zijn, die vakantie!).
Mijn geboortekaartje had ik graag willen laten drukken bij In-Druk in Oostkamp, omdat die originele kaartjes op hout drukken. Nu probeerde ik ze vorige week te bellen, maar het nummer dat ik overal op internet terugvond blijkt niet meer te bestaan. Ook op hun mails antwoorden ze niet, en hun website bestaat enkel nog uit een hoop Chinese tekens. Dat was toch even een opdoffer, want ik had er zo mijn zinnen op gezet. Nu mag ik dus op zoek gaan naar een alternatief...
Deze week heb ik via een tweedehandssite een borstvoedingskussen gevonden, die ik vandaag ben gaan ophalen. Ook heb ik een hoop kleertjes overgekocht van een kennis, zodat ik nu al een mini collectie heb voor die eerste dagen. Bij het uithalen van de kleertjes was ik verschoten hoe klein die zijn, maar oh zo schattig! Jaja, langzaam aan wordt het toch allemaal echt.
Voor ik op vakantie vertrek, wil ik ook al beginnen met het opruimen van zowat elke ruimte hier in huis. Eén kamer boven moet de babykamer worden, een andere het bureau, in mijn kamer moet de kleerkast komen en plaats voor een babybedje, beneden moet er plaats komen voor een park en héél veel ruimte in de berging, alle rommel moet eens weg, en wat naar buiten mag, zal naar het tuinhuisje verhuizen dat begin augustus geleverd wordt. Maar eerst moet ik nog een berg strijk wegwerken, de ramen eens wassen, eens deftig de vloer schrobben... En met dat warme weer weet ik niet waar te beginnen. Tussendoor geraakt ook mijn agenda langzaam gevuld met afspraakjes met vrienden, waardoor niks opschiet. Maar het is vakantie, dus ik laat het niet aan mijn hart komen. Lekker genieten, en alles komt wel goed!
Voorbije weken waren heel druk. Op het werk moesten de laatste verslagen nog af, moest ik meegaan naar besprekingen, was er een afscheidsfeestje voor onze poetsvrouw,...
Voor mijn opleiding heb ik de laatste examens afgelegd, en dit weekend mogen horen dat ik geslaagd ben voor het eerste jaar!
En zelf ben ik een dag goed ziek geweest (lang geleden dat ik nog zo ellendig was), wordt mijn nachtrust meermaals onderbroken door de hitte van de voorbije dagen, en begin ik toch de mindere kantjes van het zwanger zijn te ontdekken (rugpijn bij lang staan, regurgitatie na het eten, de buik die toch begint in de weg te zitten bij bepaalde bewegingen, en die soms ook voor een gekke verstoring van het evenwicht zorgt). Maar al bij al valt het nog goed mee, en heb ik weinig te klagen.
Nu heb ik eindelijk wat vakantie. Officieel moet ik nog 2 dagen werken in juli, en 2 dagen in augustus, en heb ik ook nog mijn woensdagavond-zittingen, maar toch is het eindelijk een pak rustiger geworden. Zodat ik wat kan slapen als ik een slechte nacht heb gehad, of eindelijk eens kan beginnen met het regelen van enkele praktische zaken. (met het nalezen merk ik pas hoe vaak ik het woordje "eindelijk" heb gebruikt, 't zal dus wel nodig geweest zijn, die vakantie!).
Mijn geboortekaartje had ik graag willen laten drukken bij In-Druk in Oostkamp, omdat die originele kaartjes op hout drukken. Nu probeerde ik ze vorige week te bellen, maar het nummer dat ik overal op internet terugvond blijkt niet meer te bestaan. Ook op hun mails antwoorden ze niet, en hun website bestaat enkel nog uit een hoop Chinese tekens. Dat was toch even een opdoffer, want ik had er zo mijn zinnen op gezet. Nu mag ik dus op zoek gaan naar een alternatief...
Deze week heb ik via een tweedehandssite een borstvoedingskussen gevonden, die ik vandaag ben gaan ophalen. Ook heb ik een hoop kleertjes overgekocht van een kennis, zodat ik nu al een mini collectie heb voor die eerste dagen. Bij het uithalen van de kleertjes was ik verschoten hoe klein die zijn, maar oh zo schattig! Jaja, langzaam aan wordt het toch allemaal echt.
Voor ik op vakantie vertrek, wil ik ook al beginnen met het opruimen van zowat elke ruimte hier in huis. Eén kamer boven moet de babykamer worden, een andere het bureau, in mijn kamer moet de kleerkast komen en plaats voor een babybedje, beneden moet er plaats komen voor een park en héél veel ruimte in de berging, alle rommel moet eens weg, en wat naar buiten mag, zal naar het tuinhuisje verhuizen dat begin augustus geleverd wordt. Maar eerst moet ik nog een berg strijk wegwerken, de ramen eens wassen, eens deftig de vloer schrobben... En met dat warme weer weet ik niet waar te beginnen. Tussendoor geraakt ook mijn agenda langzaam gevuld met afspraakjes met vrienden, waardoor niks opschiet. Maar het is vakantie, dus ik laat het niet aan mijn hart komen. Lekker genieten, en alles komt wel goed!
zondag 21 juni 2015
20 weken
Deze week was ik 20 weken zwanger, dus in de helft! En daar hoort ook weer een echo bij.
Zoals de vorige keer waren mijn mama en mijn zus terug mee. En zoals de vorige keer had klein ukje maar weinig zin om mee te werken, dus opnieuw een hele reeks foto's waar ik eigenlijk niet veel op kan zien. Maar, alles was goed. Hersentjes waren goed ontwikkeld, maagje gezien, hartje was goed, niertjes werken nog steeds, longetjes ontwikkelen zoals het hoort, geen open rugje, buikje is mooi dicht... Toen de gynaecologe alles aan het opmeten was onderaan (buikje, bekken, beentjes), hield hij/zij zeer subtiel een handje voor de geslachtsdelen :) Dat noem ik nu eens teamwork!!
3D echo is ook dit keer mislukt, want ukje liet ons enkel de achterzijde van het hoofdje zien. Het gezichtje zat helemaal verdoken in de placenta. Zo moeder, zo...
Ik maak me vooral zorgen om mijn gewicht. Ondanks pogingen om gezond(er) te eten, blijven die kilo's aan hoog tempo erbij komen. Ok, soms heb ik inderdaad zin in chips, of eens een snoepje of chocolade, maar de meeste dagen houd ik mij echt wel aan mijn 3 hoofdmaaltijden, en 2-3 tussendoortjes die meestal uit fruit of yoghurt bestaan. 's Morgens en 's avonds drink ik een grote beker magere melk, en ik beperk mezelf tot 1 glas frisdrank (meestal light) per dag, en heel soms nog een glaasje fruitsap. Verder drink ik minstens 1 liter water, of thee.
Mijn lichaamsbeweging is sinds april wel een pak verminderd, met het wegvallen van de spinning op zondag, en de examens van de voorbije weken. Maar ik wandel toch bijna dagelijks naar mijn werk, ik probeer zoveel mogelijk te voet te doen, ik ga nog minstens 1x per week naar de lessen in de fitness...
De gynaecoloog maakt zich echter nog geen zorgen, omdat ik mager was voor ik zwanger werd. Maar ik heb echt geen zin om 20kg bij te komen, want uiteindelijk moeten die er toch allemaal weer af. Ik zit nu al aan zo'n 7.5kg, en ben nog maar halfweg, dus ja, ik maak me zorgen.
Vanaf volgende week zijn de examens gedaan, en begint de zomervakantie. Ik hoop dan wat gezonder te kunnen eten, en vooral meer te bewegen. Ik heb alleszins al een zwangerschapsbadpak, nu nog een zwembad vinden met ruime openingsuren, want ik heb geen zin om te ploeteren tussen een hoop kindjes. Wordt dus vervolgd...
En ondertussen is kat Mickey oh zo aanhankelijk. Hij wil constant gestreeld worden, komt heel vaak bij mij liggen, zowel buiten, als in de zetel, als 's nachts in bed. Ik ben benieuwd hoe hij zal reageren op klein ukje. Oscar zou het helemaal te gek gevonden hebben, maar jammer genoeg is hij er niet meer. Nu maar hopen dat Mickey wat aandacht zal kunnen delen, want het is zo'n schatje.
Zoals de vorige keer waren mijn mama en mijn zus terug mee. En zoals de vorige keer had klein ukje maar weinig zin om mee te werken, dus opnieuw een hele reeks foto's waar ik eigenlijk niet veel op kan zien. Maar, alles was goed. Hersentjes waren goed ontwikkeld, maagje gezien, hartje was goed, niertjes werken nog steeds, longetjes ontwikkelen zoals het hoort, geen open rugje, buikje is mooi dicht... Toen de gynaecologe alles aan het opmeten was onderaan (buikje, bekken, beentjes), hield hij/zij zeer subtiel een handje voor de geslachtsdelen :) Dat noem ik nu eens teamwork!!
3D echo is ook dit keer mislukt, want ukje liet ons enkel de achterzijde van het hoofdje zien. Het gezichtje zat helemaal verdoken in de placenta. Zo moeder, zo...
Ik maak me vooral zorgen om mijn gewicht. Ondanks pogingen om gezond(er) te eten, blijven die kilo's aan hoog tempo erbij komen. Ok, soms heb ik inderdaad zin in chips, of eens een snoepje of chocolade, maar de meeste dagen houd ik mij echt wel aan mijn 3 hoofdmaaltijden, en 2-3 tussendoortjes die meestal uit fruit of yoghurt bestaan. 's Morgens en 's avonds drink ik een grote beker magere melk, en ik beperk mezelf tot 1 glas frisdrank (meestal light) per dag, en heel soms nog een glaasje fruitsap. Verder drink ik minstens 1 liter water, of thee.
Mijn lichaamsbeweging is sinds april wel een pak verminderd, met het wegvallen van de spinning op zondag, en de examens van de voorbije weken. Maar ik wandel toch bijna dagelijks naar mijn werk, ik probeer zoveel mogelijk te voet te doen, ik ga nog minstens 1x per week naar de lessen in de fitness...
De gynaecoloog maakt zich echter nog geen zorgen, omdat ik mager was voor ik zwanger werd. Maar ik heb echt geen zin om 20kg bij te komen, want uiteindelijk moeten die er toch allemaal weer af. Ik zit nu al aan zo'n 7.5kg, en ben nog maar halfweg, dus ja, ik maak me zorgen.
Vanaf volgende week zijn de examens gedaan, en begint de zomervakantie. Ik hoop dan wat gezonder te kunnen eten, en vooral meer te bewegen. Ik heb alleszins al een zwangerschapsbadpak, nu nog een zwembad vinden met ruime openingsuren, want ik heb geen zin om te ploeteren tussen een hoop kindjes. Wordt dus vervolgd...
En ondertussen is kat Mickey oh zo aanhankelijk. Hij wil constant gestreeld worden, komt heel vaak bij mij liggen, zowel buiten, als in de zetel, als 's nachts in bed. Ik ben benieuwd hoe hij zal reageren op klein ukje. Oscar zou het helemaal te gek gevonden hebben, maar jammer genoeg is hij er niet meer. Nu maar hopen dat Mickey wat aandacht zal kunnen delen, want het is zo'n schatje.
zondag 14 juni 2015
Peter - Meter
Dit hele project is er eentje van keuzes maken:
Wat sowieso al vaststaat, is dat het niet mijn ouders zullen zijn. Mijn zus en ik hebben elk 2 van onze grootouders als peter en meter, en hoewel die heel lief zijn, toch was ik altijd wat jaloers op de neefjes en nichtjes die naast hun grootouders nog een peter en meter hadden. Want als kleinkind, of je nu mete- of petekindje bent of niet, je wordt altijd wel verwend. Maar op die speciale momenten is het toch fijn om toch ook nog iemand jonger te hebben die er ook is voor jou: op verjaardagsfeestjes, communiefeesten, etc. Dus: peter en meter zullen jonger zijn dan de grootouders.
Mijn zus zou heel graag meter zijn, maar ik ben er nog niet uit of ik dat wel wil. Ik ben er van overtuigd, zij zal dat super goed doen! Maar mijn kindje zal al zo'n kleine familie hebben: 1 mama (zonder papa), 1 tante (zonder nonkel) en geen nichtjes of neven, 1 grootmoeder en 1 grootvader. En that's it. Terwijl ik 2 ouders had, 4 grootouders, 7 tantes en 7 nonkels, en een heel nest neven en nichten. Zou het dan niet leuker zijn om naast tante, grootmoeder en grootvader, ook nog een meter en peter te hebben op een verjaardagsfeestje?
Maar als ik mijn zus niet vraag, wie dan wel?
En als peter had ik eerst gedacht aan de partner van een goede vriendin, maar nu begin ik te twijfelen. Uiteindelijk hebben we wel regelmatig contact, maar nu ook niet super veel. Wat als er ooit een relatiebreuk komt, zal mijn kindje hier dan ook niet onder lijden, aangezien ik vooral contact heb met die goede vriendin.
Andere opties: een nonkel van mij, maar van de tussengeneratie (tussen mijn ouders en mij), die voorlopig nog geen peter is van één van mijn neefjes en nichtjes. Of zijn zoon, die nu 15 jaar is (maar misschien dan toch nog wat te jong?). Of een vriend uit de folkwereld, maar hoe vaak ga ik die nog zien eenmaal klein ukje hier is?
Ik heb (hopelijk) nog 20 weken om dit verder uit te klaren, maar ik ben er al van overtuigd dat dit me nog enkele slapeloze nachten zal bezorgen.
Oh, en by the way, sinds de voorbije week voel ik kleine pruts elke dag bewegen. De ene keer al wat meer dan de andere keer, maar toch! Ik kan er zelfs al spelletjes mee spelen, hoewel ik dat eigenlijk aan bijna niemand durf te vertellen, omdat ze me waarschijnlijk gek verklaren. Als ik mijn hand op 1 kwadrant van mijn onderbuik leg, en ik wacht even, dan voel ik soms een schopje op die plek. En dit blijft dan doorgaan tot pruts er genoeg van heeft :)
- Wil ik graag alleen voor een kindje gaan, of wacht ik nog even tot ik misschien mijn droomprins nog tegenkomen.
- Wanneer beslis ik dan om er toch alleen voor te gaan en een eerste gesprek te plannen.
- Welk ziekenhuis / welke arts?
- Opnieuw: wanneer beslis ik dan om te starten met inseminatie?
- Bij een negatief resultaat: volgende cyclus direct verder gaan, of even een pauze inlassen?
- Bij een positief resultaat:
- Zo snel mogelijk: naar welke opvang wil ik mijn kindje sturen?
- Hoe zie ik de verdeling werk / gezin?
- Wat zijn nu prioriteiten om mijn huis kind-proof te maken?
- Wil ik het geslacht weten op voorhand?
- Welke naam kies ik?
- Borstvoeding of flesvoeding? En wat als ik terug begin te werken?
- ...
Wat sowieso al vaststaat, is dat het niet mijn ouders zullen zijn. Mijn zus en ik hebben elk 2 van onze grootouders als peter en meter, en hoewel die heel lief zijn, toch was ik altijd wat jaloers op de neefjes en nichtjes die naast hun grootouders nog een peter en meter hadden. Want als kleinkind, of je nu mete- of petekindje bent of niet, je wordt altijd wel verwend. Maar op die speciale momenten is het toch fijn om toch ook nog iemand jonger te hebben die er ook is voor jou: op verjaardagsfeestjes, communiefeesten, etc. Dus: peter en meter zullen jonger zijn dan de grootouders.
Mijn zus zou heel graag meter zijn, maar ik ben er nog niet uit of ik dat wel wil. Ik ben er van overtuigd, zij zal dat super goed doen! Maar mijn kindje zal al zo'n kleine familie hebben: 1 mama (zonder papa), 1 tante (zonder nonkel) en geen nichtjes of neven, 1 grootmoeder en 1 grootvader. En that's it. Terwijl ik 2 ouders had, 4 grootouders, 7 tantes en 7 nonkels, en een heel nest neven en nichten. Zou het dan niet leuker zijn om naast tante, grootmoeder en grootvader, ook nog een meter en peter te hebben op een verjaardagsfeestje?
Maar als ik mijn zus niet vraag, wie dan wel?
En als peter had ik eerst gedacht aan de partner van een goede vriendin, maar nu begin ik te twijfelen. Uiteindelijk hebben we wel regelmatig contact, maar nu ook niet super veel. Wat als er ooit een relatiebreuk komt, zal mijn kindje hier dan ook niet onder lijden, aangezien ik vooral contact heb met die goede vriendin.
Andere opties: een nonkel van mij, maar van de tussengeneratie (tussen mijn ouders en mij), die voorlopig nog geen peter is van één van mijn neefjes en nichtjes. Of zijn zoon, die nu 15 jaar is (maar misschien dan toch nog wat te jong?). Of een vriend uit de folkwereld, maar hoe vaak ga ik die nog zien eenmaal klein ukje hier is?
Ik heb (hopelijk) nog 20 weken om dit verder uit te klaren, maar ik ben er al van overtuigd dat dit me nog enkele slapeloze nachten zal bezorgen.
Oh, en by the way, sinds de voorbije week voel ik kleine pruts elke dag bewegen. De ene keer al wat meer dan de andere keer, maar toch! Ik kan er zelfs al spelletjes mee spelen, hoewel ik dat eigenlijk aan bijna niemand durf te vertellen, omdat ze me waarschijnlijk gek verklaren. Als ik mijn hand op 1 kwadrant van mijn onderbuik leg, en ik wacht even, dan voel ik soms een schopje op die plek. En dit blijft dan doorgaan tot pruts er genoeg van heeft :)
zondag 7 juni 2015
Beweging
De 18de week is ondertussen voorbijgevlogen. Full time werken, en nog eens moeten studeren voor de examens in juni, zorgen ervoor dat ik maar weinig tijd heb om bij alles stil te staan.
Eind vorige week had ik mijn ukje als eens voorzichtig voelen schoppen. Het voelde eerder als de passage van een grote luchtbel door mijn darmen, met daarna nog 2 kleine schokjes. Maar omdat ik ondertussen weet dat er op die plaats geen darmen meer liggen, had ik toch het sterke vermoeden dat mijn kleintje even dag wilde zeggen.
Voorbije week heb ik hem/haar nog enkele keren gevoeld. Niet elke dag, en meestal 's avonds al ik in bed lig. Soms hevige schopjes, soms eens heel subtiel.
Wel leuk, beseffen dat er leven zit in die alsmaar groeiende buik. Wat kijk ik uit naar de zomervakantie. Dan heb ik eindelijk eens tijd om alles goed te beseffen, en te genieten van alle veranderingen! Maar tot dan, zo af en toe eens een schopje, maakt me toch wel instant gelukkig :)
Eind vorige week had ik mijn ukje als eens voorzichtig voelen schoppen. Het voelde eerder als de passage van een grote luchtbel door mijn darmen, met daarna nog 2 kleine schokjes. Maar omdat ik ondertussen weet dat er op die plaats geen darmen meer liggen, had ik toch het sterke vermoeden dat mijn kleintje even dag wilde zeggen.
Voorbije week heb ik hem/haar nog enkele keren gevoeld. Niet elke dag, en meestal 's avonds al ik in bed lig. Soms hevige schopjes, soms eens heel subtiel.
Wel leuk, beseffen dat er leven zit in die alsmaar groeiende buik. Wat kijk ik uit naar de zomervakantie. Dan heb ik eindelijk eens tijd om alles goed te beseffen, en te genieten van alle veranderingen! Maar tot dan, zo af en toe eens een schopje, maakt me toch wel instant gelukkig :)
zondag 31 mei 2015
Babynamen
17 weken voorbij, de helft komt in zicht. Tijd dus om wat concreter te beginnen plannen: een naam kiezen, peter en meter kiezen, nadenken over prioriteiten in huis (eerst een tuinhuis of eerst een vloer boven), welk bedje, lijst leggen in een winkel of lijst op internet, geboortekaartje, ...
Laten we het deze week over babynamen hebben! Ik denk dat mijn 2 namen vaststaan. 2 namen, omdat ik het geslacht niet wil weten, en dus een naam voor een jongen en een meisje nodig heb.
Al jaren had ik een jongensnaam die niet uit mijn hoofd te slaan was: Warre! Tijdens mijn eerste intersocvakantie was er een peuter met deze naam, leuk manneke, prachtige ogen en een zeer knappe papa. En ik was direct verkocht voor de naam. De zoektocht naar een meisjesnaam was een pak moeilijker, veel mooie namen, maar toch niet "de naam". Enkele weken geleden dacht ik plots aan een tv-programma van enkele jaren terug, De Kinderpuzzel. Daar heeft een koppel gewonnen, en ik herinnerde mij dat ik de namen van hun dochtertjes wel leuk vond: Asa en Lio. Omdat Asa mij te veel doet denken aan de afkorting voor acetylsalicylzuur (aspirine), is het Lio geworden. Een naam die ik toch even heb laten bezinken, maar hoe langer ik er over nadenk, hoe mooier ik hem vind!
In die mate, dat ik zo verliefd ben geworden op mijn meisjesnaam, zodat Warre plots maar wat gewoontjes is geworden, weinig origineel, niet krachtig genoeg. Dus dan maar weer een zoektocht naar een alternatieve jongensnaam, en uiteindelijk heb ik die gevonden. Ties: kort en krachtig, stoer en ook wel lief.
Rekening houdend met het feit dat ik nu nog maar 18 weken ver ben, bestaat er dus zeker nog een kans dat de namen nog zullen veranderen. Maar voorlopig wordt het dus Lio of Ties.
Alternatieven voor een meisje: Flo of Flore, Nel
Alternatieven voor een jongen: Warre, Sem
Mama, papa en zus beginnen toch ook al wat te gissen. Ze weten dat ik een korte naam wil, en liefst wat origineel, want het lijkt me niet fijn om in de klas te zitten met een naamgenoot. Ik heb ze ook al gezegd dat ik vermoed dat ze de naam in het begin niet zo mooi zullen vinden, maar dat het heel snel went! Stiekem ben ik toch wel benieuwd naar hun oordeel, maar het liefst houd ik de namen toch nog wat geheim. Als het even kan, tot de geboorte ;)
Laten we het deze week over babynamen hebben! Ik denk dat mijn 2 namen vaststaan. 2 namen, omdat ik het geslacht niet wil weten, en dus een naam voor een jongen en een meisje nodig heb.
Al jaren had ik een jongensnaam die niet uit mijn hoofd te slaan was: Warre! Tijdens mijn eerste intersocvakantie was er een peuter met deze naam, leuk manneke, prachtige ogen en een zeer knappe papa. En ik was direct verkocht voor de naam. De zoektocht naar een meisjesnaam was een pak moeilijker, veel mooie namen, maar toch niet "de naam". Enkele weken geleden dacht ik plots aan een tv-programma van enkele jaren terug, De Kinderpuzzel. Daar heeft een koppel gewonnen, en ik herinnerde mij dat ik de namen van hun dochtertjes wel leuk vond: Asa en Lio. Omdat Asa mij te veel doet denken aan de afkorting voor acetylsalicylzuur (aspirine), is het Lio geworden. Een naam die ik toch even heb laten bezinken, maar hoe langer ik er over nadenk, hoe mooier ik hem vind!
In die mate, dat ik zo verliefd ben geworden op mijn meisjesnaam, zodat Warre plots maar wat gewoontjes is geworden, weinig origineel, niet krachtig genoeg. Dus dan maar weer een zoektocht naar een alternatieve jongensnaam, en uiteindelijk heb ik die gevonden. Ties: kort en krachtig, stoer en ook wel lief.
Rekening houdend met het feit dat ik nu nog maar 18 weken ver ben, bestaat er dus zeker nog een kans dat de namen nog zullen veranderen. Maar voorlopig wordt het dus Lio of Ties.
Alternatieven voor een meisje: Flo of Flore, Nel
Alternatieven voor een jongen: Warre, Sem
Mama, papa en zus beginnen toch ook al wat te gissen. Ze weten dat ik een korte naam wil, en liefst wat origineel, want het lijkt me niet fijn om in de klas te zitten met een naamgenoot. Ik heb ze ook al gezegd dat ik vermoed dat ze de naam in het begin niet zo mooi zullen vinden, maar dat het heel snel went! Stiekem ben ik toch wel benieuwd naar hun oordeel, maar het liefst houd ik de namen toch nog wat geheim. Als het even kan, tot de geboorte ;)
maandag 25 mei 2015
2e echo
De 16 weken zijn ook al gepasseerd, en daarbij ook de 16 weken-echo. Hiervoor had ik mijn zus en mijn mama uitgenodigd om mee te gaan, en beide waren zeer enthousiast. De echo toonde dat alles heel goed gaat met mijn kleintje, en dat er voorlopig nog geen signalen zijn dat er iets mis zou gaan (hartje klopt, niertjes werken, maagje is gevuld, longetjes zijn ok, de bewegingen zijn correct, geen open buikje...). Ook bleek dat mijn ukje heel graag beweegt, en niet zo graag meewerkt, waardoor er geen mooie echobeeldjes zijn deze keer, maar dit hoeft ook niet voor mij. Al kijk ik er toch heel hard naar uit om hem/haar in het echt te zien :) Nog even aftellen hiervoor.
Op het werk ging het deze week iets minder goed. Al enige tijd heb ik het gevoel dat ik niet in een team werk, maar tegen een team, wat deze week nog maar eens werd bevestigd. Constant moet ik mij verantwoorden, moet ik herhalen wat er op vergaderingen overeen werd gekomen (maar blijkbaar dan enkel door mij werd gehoord), en moet ik maar blijven pompen of toch maar eens verzuipen? Zeer uitputtend, en zeker nu met de zwangerschap. Want ik zou zo graag 's avonds ook nog eens wat kunnen studeren, of wat huishoudelijk werk doen, maar daar heb ik jammer genoeg geen energie meer voor. Als ze het dan ook op het werk nog eens extra zwaar maken, dan ben ik al helemaal niks meer waard... Gek, want in onze andere vestiging gaat het er heel anders aan toe. Daar zouden ze als het ware mijn handtas uit mijn handen rukken, om me toch maar een beetje te ontlasten. Mijn situatie laat nu niet toe om ander werk te zoeken voor volgend schooljaar, maar als het zo blijft duren, dan kan ik niet garanderen dat ik op mijn huidige werk zal blijven.
Hierbij komt nog eens dat mijn grootvader heel erg achteruit gaat. Hij eet bijna niet meer, heeft ook zijn vechtlust verloren, en heeft alle papieren voor DNR en wilsbeschikking in orde laten brengen. De huisarts gaf hem nog 3 dagen, en is dus alle medicatie gestopt, maar hierdoor is hij opnieuw wat beginnen eten zodat we ondertussen al een week verder zijn. Dit weekend ben ik hem nog eens gaan bezoeken, en hij zag er alleszins niet slecht uit, maar het is inderdaad goed mogelijk dat dit mijn laatste bezoekje aan hem was... Het doet zo raar, want toen ik hem een bezoekje had gebracht toen ik net zwanger was, dan had ik nog beelden in mijn hoofd gehad dat hij mijn ukje zou vasthouden voor de foto. Jammer genoeg zal dit dus niet meer gebeuren, en zal mijn kleine pruts zijn beide overgrootvaders nooit gekend hebben.
Komende weken staan vooral in het teken van mijn examens. Geen leuke vooruitzichten, maar ik vermoed dat de tijd wel super snel zal gaan, en wat daarna komt is puur genieten: 2 maanden zomervakantie (waarin ik toch wel 4 dagjes zal moeten werken). Stiekem kijk ik er toch naar uit :)
Op het werk ging het deze week iets minder goed. Al enige tijd heb ik het gevoel dat ik niet in een team werk, maar tegen een team, wat deze week nog maar eens werd bevestigd. Constant moet ik mij verantwoorden, moet ik herhalen wat er op vergaderingen overeen werd gekomen (maar blijkbaar dan enkel door mij werd gehoord), en moet ik maar blijven pompen of toch maar eens verzuipen? Zeer uitputtend, en zeker nu met de zwangerschap. Want ik zou zo graag 's avonds ook nog eens wat kunnen studeren, of wat huishoudelijk werk doen, maar daar heb ik jammer genoeg geen energie meer voor. Als ze het dan ook op het werk nog eens extra zwaar maken, dan ben ik al helemaal niks meer waard... Gek, want in onze andere vestiging gaat het er heel anders aan toe. Daar zouden ze als het ware mijn handtas uit mijn handen rukken, om me toch maar een beetje te ontlasten. Mijn situatie laat nu niet toe om ander werk te zoeken voor volgend schooljaar, maar als het zo blijft duren, dan kan ik niet garanderen dat ik op mijn huidige werk zal blijven.
Hierbij komt nog eens dat mijn grootvader heel erg achteruit gaat. Hij eet bijna niet meer, heeft ook zijn vechtlust verloren, en heeft alle papieren voor DNR en wilsbeschikking in orde laten brengen. De huisarts gaf hem nog 3 dagen, en is dus alle medicatie gestopt, maar hierdoor is hij opnieuw wat beginnen eten zodat we ondertussen al een week verder zijn. Dit weekend ben ik hem nog eens gaan bezoeken, en hij zag er alleszins niet slecht uit, maar het is inderdaad goed mogelijk dat dit mijn laatste bezoekje aan hem was... Het doet zo raar, want toen ik hem een bezoekje had gebracht toen ik net zwanger was, dan had ik nog beelden in mijn hoofd gehad dat hij mijn ukje zou vasthouden voor de foto. Jammer genoeg zal dit dus niet meer gebeuren, en zal mijn kleine pruts zijn beide overgrootvaders nooit gekend hebben.
Komende weken staan vooral in het teken van mijn examens. Geen leuke vooruitzichten, maar ik vermoed dat de tijd wel super snel zal gaan, en wat daarna komt is puur genieten: 2 maanden zomervakantie (waarin ik toch wel 4 dagjes zal moeten werken). Stiekem kijk ik er toch naar uit :)
zondag 17 mei 2015
16 weken
Ondertussen zijn we 2 weken verder, vandaag dus 16w. Vorige week was ik uitgenodigd op een trouwfeest in Frankrijk, waardoor ik te weinig tijd had om nog een berichtje na te laten.
Alles blijft hier rustig zijn gewone gangetje gaan. Ik wordt langzaam aan maar dikker (ondertussen al 4kg bij), maar het gevoel zwanger te zijn blijft voorlopig nog weg. Klachten als constipatie, hoofdpijn en vermoeidheid zijn er nog steeds, maar alles is draaglijk! Sporten lukt nog steeds redelijk goed, hoewel ik enorm moet puzzelen om die paar uurtjes per week nog hiervoor vrij te houden. Maar het doet zo'n deugd...
Ik heb ook al wat op internet rondgeneusd om ideetjes op te doen om mijn zwangerschap op een originele manier openbaar te maken (via facebook dan). Ok, er zijn al heel wat mensen die weten dat ik zwanger ben, maar er zijn er nog evenveel die het niet weten. En het lijkt me een grote shock om dit pas bekend te maken wanneer kleine pruts geboren is. Ik heb ondertussen wel een ideetje, maar wacht liever nog even af tot ik 20-24 weken ver ben. Terwijl ik wat aan het rondkijken was op internet, werd ik mij weer bewust hoe hyperemotioneel ik de laatste tijd rondloop. Gek, want normaal ben ik zo niet. 't Zal ook wel een "kwaaltje" zijn :)
Van 3 vriendinnen kreeg ik zwangerschapskledij mee. Dit weekend heb ik dan maar eens de tijd genomen om te inventariseren (zodat alles terug bij de juiste eigenaar komt), en alles eens te wassen (zodat ik zo nodig ze kan beginnen dragen). Nu nog wat tijd vinden om te strijken, dat wordt een ander paar mouwen.
16 weken zwanger, het lijkt wel een eeuwigheid. Eerst het wachten op een positieve test, dan het wachten op die eerste echo, dan die tweede... Misschien heb ik ook veel te vroeg aan mijn omgeving verteld dat ik zwanger was, maar ik kon het gewoon niet verzwijgen. Nu heb ik het gevoel dat de weken zich wel iets sneller na elkaar opvolgen, maar misschien komt dit ook wel door de examens die in juni op het programma staan. Door de vermoeidheid kan ik ook niet meer alles doen wat ik had gepland te doen, ik moet veel sneller eens een pauze nemen, en 's avonds lukt het mij echt niet meer om me nog te concentreren. Het zal dus nog spannend worden!
Voorbije week stond precies in het teken van baby's. Vrijdag is mijn nichtje bevallen van een dochtertje, en die dag mocht ik ook op babybezoek bij een vriendin en haar zoontje van 1mnd. Ik heb hem even mogen vasthouden, maar het besef dat ik dit binnen enkele maanden met mijn eigen kindje zal mogen doen, is nog ver zoek. Vol ongeduld ben ik nu aan het wachten op die eerste bewegingen, die je met veel geluk vanaf 16w kunt beginnen voelen. Misschien maakt dit alles wel wat echter?
Vandaag ga ik naar een workshop over draagtechnieken met een draagdoek. Ik ben heel benieuwd, want ik wil dit ook echt wel kunnen toepassen. Het lijkt me heerlijk om met de baby op je buik op uitstap te gaan, of te gaan winkelen, of...
Dinsdag heb ik mijn controle bij de gynaecoloog. Deze keer gaan mijn mama en mijn zus mee, het zal dus een drukke bedoening worden. Ik hoop nu alleen dat de gynaecoloog het geslacht nog niet zal verklappen, want ik zou dat graag geheim willen houden tot aan de geboorte!
En Mickey, mijn kat, die voelt volgens mij alles wat er gebeurt perfect aan. Hij is hyperknuffelig, komt zodra het kan bij mij liggen in de zetel of in bed, nestelt zich het liefst tegen mijn buik aan. Ze zeggen dat een foetus in de buik de streling van de hand van zijn mama en papa kan onderscheiden van handen van vreemden. Ik hoop dan ook dat hij/zij het geknuffel van Mickey herkent, en dat ze allebei snel dikke vriendjes worden!
Alles blijft hier rustig zijn gewone gangetje gaan. Ik wordt langzaam aan maar dikker (ondertussen al 4kg bij), maar het gevoel zwanger te zijn blijft voorlopig nog weg. Klachten als constipatie, hoofdpijn en vermoeidheid zijn er nog steeds, maar alles is draaglijk! Sporten lukt nog steeds redelijk goed, hoewel ik enorm moet puzzelen om die paar uurtjes per week nog hiervoor vrij te houden. Maar het doet zo'n deugd...
Ik heb ook al wat op internet rondgeneusd om ideetjes op te doen om mijn zwangerschap op een originele manier openbaar te maken (via facebook dan). Ok, er zijn al heel wat mensen die weten dat ik zwanger ben, maar er zijn er nog evenveel die het niet weten. En het lijkt me een grote shock om dit pas bekend te maken wanneer kleine pruts geboren is. Ik heb ondertussen wel een ideetje, maar wacht liever nog even af tot ik 20-24 weken ver ben. Terwijl ik wat aan het rondkijken was op internet, werd ik mij weer bewust hoe hyperemotioneel ik de laatste tijd rondloop. Gek, want normaal ben ik zo niet. 't Zal ook wel een "kwaaltje" zijn :)
Van 3 vriendinnen kreeg ik zwangerschapskledij mee. Dit weekend heb ik dan maar eens de tijd genomen om te inventariseren (zodat alles terug bij de juiste eigenaar komt), en alles eens te wassen (zodat ik zo nodig ze kan beginnen dragen). Nu nog wat tijd vinden om te strijken, dat wordt een ander paar mouwen.
16 weken zwanger, het lijkt wel een eeuwigheid. Eerst het wachten op een positieve test, dan het wachten op die eerste echo, dan die tweede... Misschien heb ik ook veel te vroeg aan mijn omgeving verteld dat ik zwanger was, maar ik kon het gewoon niet verzwijgen. Nu heb ik het gevoel dat de weken zich wel iets sneller na elkaar opvolgen, maar misschien komt dit ook wel door de examens die in juni op het programma staan. Door de vermoeidheid kan ik ook niet meer alles doen wat ik had gepland te doen, ik moet veel sneller eens een pauze nemen, en 's avonds lukt het mij echt niet meer om me nog te concentreren. Het zal dus nog spannend worden!
Voorbije week stond precies in het teken van baby's. Vrijdag is mijn nichtje bevallen van een dochtertje, en die dag mocht ik ook op babybezoek bij een vriendin en haar zoontje van 1mnd. Ik heb hem even mogen vasthouden, maar het besef dat ik dit binnen enkele maanden met mijn eigen kindje zal mogen doen, is nog ver zoek. Vol ongeduld ben ik nu aan het wachten op die eerste bewegingen, die je met veel geluk vanaf 16w kunt beginnen voelen. Misschien maakt dit alles wel wat echter?
Vandaag ga ik naar een workshop over draagtechnieken met een draagdoek. Ik ben heel benieuwd, want ik wil dit ook echt wel kunnen toepassen. Het lijkt me heerlijk om met de baby op je buik op uitstap te gaan, of te gaan winkelen, of...
Dinsdag heb ik mijn controle bij de gynaecoloog. Deze keer gaan mijn mama en mijn zus mee, het zal dus een drukke bedoening worden. Ik hoop nu alleen dat de gynaecoloog het geslacht nog niet zal verklappen, want ik zou dat graag geheim willen houden tot aan de geboorte!
En Mickey, mijn kat, die voelt volgens mij alles wat er gebeurt perfect aan. Hij is hyperknuffelig, komt zodra het kan bij mij liggen in de zetel of in bed, nestelt zich het liefst tegen mijn buik aan. Ze zeggen dat een foetus in de buik de streling van de hand van zijn mama en papa kan onderscheiden van handen van vreemden. Ik hoop dan ook dat hij/zij het geknuffel van Mickey herkent, en dat ze allebei snel dikke vriendjes worden!
zondag 3 mei 2015
2e trimester
En zo is ook week 13 gepasseerd, en zit ik officieel in mijn 2de trimester. Hoewel het besef er nog steeds niet echt is. Ik zeg wel aan iedereen dat ik zwanger ben (en neem maar al te graag de felicitaties in ontvangst), ik praat wel over die eerste echte echo, over babyspulletjes, over al mijn plannen voor de komende maanden, hoe ik mijn kindje wil grootbrengen... maar eigenlijk voel ik mij nog niet echt "in verwachting van een kindje". Heel vreemd!
Deze week begon eigenlijk niet zo goed. Ik had plots wat bruinverlies, dat toch wel een 3-tal dagen bleef aanhouden. In het begin van mijn zwangerschap had ik mij voorgenomen om mijn doptone zo min mogelijk te gebruiken, maar toen heb ik ze toch wel dagelijks gebruikt. Vooral om mij ervan te vergewissen dat alles nog ok was met dat kleintje. En de harttoontjes gaven aan dat het toch wel ok was! Gelukkig :) Nu denk ik wel dat ik de gynaecoloog zou hebben gebeld moest ik geen doptone hebben, ondanks de geruststellingen die ik vond met dr. Google.
Qua fysieke activiteiten heb ik deze week mijn best gedaan. Core en Synergy gingen goed, hoewel ik toch heel snel buiten adem ben. Vrijdag ben ik met een vriendin gaan wandelen in Knokke, en zaterdag heb ik deelgenomen aan de voettocht in Blankenberge met mijn mama. We konden pas in de namiddag vertrekken, waardoor we gekozen hebben om 15km te doen, maar eerlijk: meer moest het toch niet zijn. Mijn wandeltempo ligt tegenwoordig laag, echt laag! Ik haal 5km/uur niet meer, toch niet als ik nog wat adem wil overhouden om te praten. En dat terwijl ik vorig jaar met mijn zus de dodentocht ben gestart met een gemiddelde van 7km/uur. Ik hoop dus dat die conditie snel terug komt!
Onder het rubriekje "baby-uitzet" kan ik ondertussen schrijven dat ik van mijn grootmoeder een besteksetje heb gekregen. Ze spaarde het met punten van Delhaize, en wilde het heel graag met Pasen reeds afgeven, maar vergat toen haar bon mee te nemen naar de winkel. Dus heeft ze zich 100x geëxcuseerd, en heb ik 100x geantwoord dat het nog minstens een jaar zou duren voor ik het zou kunnen gebruiken. Maar nu heb ik het toch al gekregen, en ik moet zeggen, het is eigenlijk wel heel mooi, en schattig!
Vandaag, zondag, zou ik nog wat "voor school" werken. Mijn cursussen in orde brengen voor de examens, literatuur doornemen voor mijn eindwerk, de data opzoeken wanneer alle casussen en andere zaken ten laatste moeten worden ingediend... en dit zorgde toch even voor wat stress. De casussen moesten eigenlijk al doorgestuurd zijn, en ook mijn voorstel voor mijn eindwerk. Nu hoop ik dat enkele dagjes te laat nog door de vingers zal worden gezien!
Komende week belooft druk te worden, maar ik heb het al afgeleerd om mij op te jagen: het lost niks op, en is helemaal niet goed voor de baby! We zien wel, dag per dag, en hopen stiekem toch op een klein mirakel ;) (hoewel ik op dat vlak eigenlijk mijn deel al heb gekregen, denk ik dan).
Deze week begon eigenlijk niet zo goed. Ik had plots wat bruinverlies, dat toch wel een 3-tal dagen bleef aanhouden. In het begin van mijn zwangerschap had ik mij voorgenomen om mijn doptone zo min mogelijk te gebruiken, maar toen heb ik ze toch wel dagelijks gebruikt. Vooral om mij ervan te vergewissen dat alles nog ok was met dat kleintje. En de harttoontjes gaven aan dat het toch wel ok was! Gelukkig :) Nu denk ik wel dat ik de gynaecoloog zou hebben gebeld moest ik geen doptone hebben, ondanks de geruststellingen die ik vond met dr. Google.
Qua fysieke activiteiten heb ik deze week mijn best gedaan. Core en Synergy gingen goed, hoewel ik toch heel snel buiten adem ben. Vrijdag ben ik met een vriendin gaan wandelen in Knokke, en zaterdag heb ik deelgenomen aan de voettocht in Blankenberge met mijn mama. We konden pas in de namiddag vertrekken, waardoor we gekozen hebben om 15km te doen, maar eerlijk: meer moest het toch niet zijn. Mijn wandeltempo ligt tegenwoordig laag, echt laag! Ik haal 5km/uur niet meer, toch niet als ik nog wat adem wil overhouden om te praten. En dat terwijl ik vorig jaar met mijn zus de dodentocht ben gestart met een gemiddelde van 7km/uur. Ik hoop dus dat die conditie snel terug komt!
Onder het rubriekje "baby-uitzet" kan ik ondertussen schrijven dat ik van mijn grootmoeder een besteksetje heb gekregen. Ze spaarde het met punten van Delhaize, en wilde het heel graag met Pasen reeds afgeven, maar vergat toen haar bon mee te nemen naar de winkel. Dus heeft ze zich 100x geëxcuseerd, en heb ik 100x geantwoord dat het nog minstens een jaar zou duren voor ik het zou kunnen gebruiken. Maar nu heb ik het toch al gekregen, en ik moet zeggen, het is eigenlijk wel heel mooi, en schattig!
Vandaag, zondag, zou ik nog wat "voor school" werken. Mijn cursussen in orde brengen voor de examens, literatuur doornemen voor mijn eindwerk, de data opzoeken wanneer alle casussen en andere zaken ten laatste moeten worden ingediend... en dit zorgde toch even voor wat stress. De casussen moesten eigenlijk al doorgestuurd zijn, en ook mijn voorstel voor mijn eindwerk. Nu hoop ik dat enkele dagjes te laat nog door de vingers zal worden gezien!
Komende week belooft druk te worden, maar ik heb het al afgeleerd om mij op te jagen: het lost niks op, en is helemaal niet goed voor de baby! We zien wel, dag per dag, en hopen stiekem toch op een klein mirakel ;) (hoewel ik op dat vlak eigenlijk mijn deel al heb gekregen, denk ik dan).
zondag 26 april 2015
Uitgerekende datum
Hier een overzichtje met de uitgerekende data:
- 30 oktober 2015 - Dr. Houben - op basis van 1ste termijnecho
- 1 november 2015 - ikzelf - op basis van dag van inseminatie
- 2 november 2015 - Dr. Decleer - omdat op die dag zijn dochter is geboren
- 3 november 2015 - internet - op basis van mijn leeftijd, eerste zwangerschap, mijn gewicht etc.
- 30 oktober 2015 - Dr. Houben - op basis van 1ste termijnecho
- 1 november 2015 - ikzelf - op basis van dag van inseminatie
- 2 november 2015 - Dr. Decleer - omdat op die dag zijn dochter is geboren
- 3 november 2015 - internet - op basis van mijn leeftijd, eerste zwangerschap, mijn gewicht etc.
1ste termijn echo
Voorbije week had ik mijn eerste termijn echo. En amai, wat een verschil met mijn 2 voorbije echo's. Die waren op 2 minuten voorbij: even kijken of de kleine pruts groeit, even kijken of er harttoontjes zijn, en dat was het. Nu heb ik waarschijnlijk wel 10 minuten op die onderzoekstafel gelegen. Eerst werd alles opgemeten: kruin-stuitlengte 6.1cm, buikomtrek, hoofdomtrek, lengte van bovenbeen... Op basis hiervan werd de uitgerekende datum verschoven naar 30 oktober, en zou kleine pruts al zo'n 55gram wegen.
Daarna werd nog gezien dat er geen hernia of schizis of hernia aanwezig is, dat het hartje klopt, dat kleine pruts slikt en een goed functionerend maagje heeft, dat de niertjes werken want de blaas was goed gevuld, dat de hersentjes normaal ontwikkelen, en ook de nekplooimeting was normaal (1.1mm).
Gelukkig lag mijn kleintje heel stil bij al deze metingen! Maar daarna wilde mijn gynaecologe ook nog wat 3D-beeldjes tonen, en dat vond ie blijkbaar een pak minder leuk. Enerzijds voor mij een geruststelling dat het ook goed kan bewegen, maar ik vond het toch wel wat zielig. Mijn gynaecologe daarentegen had hier geen problemen mee: kijk, hij of zij zwaait naar ons, oh en nu verstopt het zich en zegt "laat mij met rust", oh, en ziet het stampen, het probeert zelfs te staan...
Pff, niet helemaal mijn ding. Eigenlijk wilde ik een zo min mogelijke medische opvolging, maar zij was zo enthousiast dat ik het niet durfde zeggen, en dat ik over 4 weken een nieuwe afspraak heb. Nu is het alleen nog even afwachten voor de resultaten van de Tripple Test.
Van mijn gynaecologe kreeg ik ook de paarse doos, met daarin een hoop kortingbons en informatiefoldertjes, maar ook een fopspeen, eerste zuigflesje, zwitsal badylotion, ecover, poepzalf... Mijn mama moest toch even lachen, want ik ben toch niet zo overtuigd van al die zaken. Ik zou graag zo lang mogelijk exclusief borstvoeding geven, dus de eerste weken geen zuigflesjes of fopspenen, en zwitsal zit heel wat parfum dat voor allergieën kan zorgen, en poepzalf is de eerste weken echt niet nodig! Maar wie weet kan ik dat alles nadien wel nog gebruiken.
Verder was de week toch wel zwaar: minder rust, en drukte op het werk, zorgden er voor dat ik halverwege de week toch wel de vermoeidheid goed begon te voelen. Ook blijft de hoofdpijn zo goed als alle dagen aanwezig, en heb ik de voorbije dagen ook veel last van misselijkheid (maar ik denk dat dit is van de zwangerschapsvitaminen die ik op advies van mijn gynaecologe moest nemen).
Over 2 weken ben ik uitgenodigd voor een trouwfeest, dus ik dacht om even in mijn kast te duiken om te zien welke kleedjes mij nog passen... helaas! Eén van mijn zelfgemaakte kleedjes met open rug zou nog net gaan, en ook een kort kleedje dat ik liever met een legging draag (maar de gewone leggings spannen nu te veel op mijn buik), en daarbij stopt het. Dus gisteren toch maar even gaan winkelen, eerst naar een zwangerschaps-outlet winkeltje, waar ik een legging, kleedje en tuniek kocht. Daarna toch nog even naar Desigual, en ook daar kocht ik nog 2 kleedjes. Ik denk dat ik nu wel de rest van de zomer zal kunnen overbruggen ;)
Daarna werd nog gezien dat er geen hernia of schizis of hernia aanwezig is, dat het hartje klopt, dat kleine pruts slikt en een goed functionerend maagje heeft, dat de niertjes werken want de blaas was goed gevuld, dat de hersentjes normaal ontwikkelen, en ook de nekplooimeting was normaal (1.1mm).
Gelukkig lag mijn kleintje heel stil bij al deze metingen! Maar daarna wilde mijn gynaecologe ook nog wat 3D-beeldjes tonen, en dat vond ie blijkbaar een pak minder leuk. Enerzijds voor mij een geruststelling dat het ook goed kan bewegen, maar ik vond het toch wel wat zielig. Mijn gynaecologe daarentegen had hier geen problemen mee: kijk, hij of zij zwaait naar ons, oh en nu verstopt het zich en zegt "laat mij met rust", oh, en ziet het stampen, het probeert zelfs te staan...
Pff, niet helemaal mijn ding. Eigenlijk wilde ik een zo min mogelijke medische opvolging, maar zij was zo enthousiast dat ik het niet durfde zeggen, en dat ik over 4 weken een nieuwe afspraak heb. Nu is het alleen nog even afwachten voor de resultaten van de Tripple Test.
Van mijn gynaecologe kreeg ik ook de paarse doos, met daarin een hoop kortingbons en informatiefoldertjes, maar ook een fopspeen, eerste zuigflesje, zwitsal badylotion, ecover, poepzalf... Mijn mama moest toch even lachen, want ik ben toch niet zo overtuigd van al die zaken. Ik zou graag zo lang mogelijk exclusief borstvoeding geven, dus de eerste weken geen zuigflesjes of fopspenen, en zwitsal zit heel wat parfum dat voor allergieën kan zorgen, en poepzalf is de eerste weken echt niet nodig! Maar wie weet kan ik dat alles nadien wel nog gebruiken.
Verder was de week toch wel zwaar: minder rust, en drukte op het werk, zorgden er voor dat ik halverwege de week toch wel de vermoeidheid goed begon te voelen. Ook blijft de hoofdpijn zo goed als alle dagen aanwezig, en heb ik de voorbije dagen ook veel last van misselijkheid (maar ik denk dat dit is van de zwangerschapsvitaminen die ik op advies van mijn gynaecologe moest nemen).
Over 2 weken ben ik uitgenodigd voor een trouwfeest, dus ik dacht om even in mijn kast te duiken om te zien welke kleedjes mij nog passen... helaas! Eén van mijn zelfgemaakte kleedjes met open rug zou nog net gaan, en ook een kort kleedje dat ik liever met een legging draag (maar de gewone leggings spannen nu te veel op mijn buik), en daarbij stopt het. Dus gisteren toch maar even gaan winkelen, eerst naar een zwangerschaps-outlet winkeltje, waar ik een legging, kleedje en tuniek kocht. Daarna toch nog even naar Desigual, en ook daar kocht ik nog 2 kleedjes. Ik denk dat ik nu wel de rest van de zomer zal kunnen overbruggen ;)
zondag 19 april 2015
Vakantie! (2)
Nog vlug even een verslagje van mijn 11-weken-week, terwijl ik vandaag eigenlijk al 12 weken ver ben! De mijlpaal waar ik zo naar uitkeek...
Voorbije week was druk, leuk, spannend, warm en lastig. En dan vergeet ik waarschijnlijk nog heel wat. Heb ik eigenlijk al gezegd dat de paasvakantie een topper was op vlak van zon en mooi weer. Amai, die vitamientjes van de voorbije 2 weken had ik echt wel nodig, en ik denk veel mensen met mij. Maar aan alle mooie liedjes komt een eind, het mooie weer blijft wel nog even duren, maar de vakantie is straks alweer voorbij. Ik kijk er naar uit mijn collega's terug te zien, maar heb wat schrik dat het werkritme mij binnen de kortste keren weer zal vellen! Ik heb de voorbije 2 weken echt veel gerust, en veel geslapen, en het was nodig, maar ik vrees dat dit vanaf morgen niet meer mogelijk zal zijn. Nu, we zullen er het beste van maken.
Voorbije week in het kort:
- overleg met mijn promotor voor mijn eindwerk (over borstvoeding!) was top. Ik zie het nu volledig zitten!
- hele fijne namiddag doorgebracht met een jeugdvriendin en haar 1 jaar oude zoontje.
- afspraak bij een prof. van het centrum voor menselijke erfelijkheid (wordt vervolgd).
- gezellige brunch met mama, papa en zus.
- zwangerschapskwaaltjes beginnen precies door te komen... nu pas. Sommige dagen misselijk, regelmatig erge hoofdpijn, de constipatie blijft maar doorgaan. Maar ook één van de voordelen van zwanger zijn: mijn huid krijgt al een mooi bruin kleurtje, terwijl ik vroeger enkel de tinten wit en rood kende :)
- mijn eerste cadeau'tje mocht ik in ontvangst nemen, van een veel te lieve buurvrouw van mijn ouders.
- katje 3 dagen op pension, en ik voelde mij toch wat verloren in huis. Maar morgen komt hij al terug!
- fitness-abonnement verlengd, kwestie van mijn conditie toch wat op peil te houden.
- eergisteren eindelijk opnieuw harttoontjes gehoord met mijn doptone. Ik heb deze keer echt wel heel hard moeten zoeken, maar uiteindelijk bleek dat ik veel te laag zocht en dat die kleine echt wel al een eind boven mijn schaambeen uit steekt! Vandaag heb ik nog even gecontroleerd, en nu moest ik zelfs niet meer zoeken: de toontjes waren al hoorbaar van zodra ik het apparaatje aanschakelde. Heerlijk!
En als kers op de taart: een super gezellige namiddag aan zee (+brunch) met 6 dames die, net als ik, er bewust voor kiezen om alleenstaande mama te worden. Tot vanmorgen waren dit 6 onbekenden die ik enkel kende van reacties op een forum, en vandaag kregen die allemaal een gezicht. En waw, wat een fijne ervaring. Op het forum leken het al zeer lieve dames, en in het echt werd dit alleen maar bevestigd! Zeer open, warm, authentiek, empathisch... elk met hun eigen verhaal en hun eigen rugzak (die vaak veel zwaarder weegt dan de mijne). Ik kan alleen maar zeggen dat ik keihard heb genoten!
Komende week: mijn eerste termijnecho! Dat hoop ik toch. Ik heb alleszins mijn eerste afspraak met mijn eigen gynaecoloog, en ik kijk er heel erg naar uit :)
Voorbije week was druk, leuk, spannend, warm en lastig. En dan vergeet ik waarschijnlijk nog heel wat. Heb ik eigenlijk al gezegd dat de paasvakantie een topper was op vlak van zon en mooi weer. Amai, die vitamientjes van de voorbije 2 weken had ik echt wel nodig, en ik denk veel mensen met mij. Maar aan alle mooie liedjes komt een eind, het mooie weer blijft wel nog even duren, maar de vakantie is straks alweer voorbij. Ik kijk er naar uit mijn collega's terug te zien, maar heb wat schrik dat het werkritme mij binnen de kortste keren weer zal vellen! Ik heb de voorbije 2 weken echt veel gerust, en veel geslapen, en het was nodig, maar ik vrees dat dit vanaf morgen niet meer mogelijk zal zijn. Nu, we zullen er het beste van maken.
Voorbije week in het kort:
- overleg met mijn promotor voor mijn eindwerk (over borstvoeding!) was top. Ik zie het nu volledig zitten!
- hele fijne namiddag doorgebracht met een jeugdvriendin en haar 1 jaar oude zoontje.
- afspraak bij een prof. van het centrum voor menselijke erfelijkheid (wordt vervolgd).
- gezellige brunch met mama, papa en zus.
- zwangerschapskwaaltjes beginnen precies door te komen... nu pas. Sommige dagen misselijk, regelmatig erge hoofdpijn, de constipatie blijft maar doorgaan. Maar ook één van de voordelen van zwanger zijn: mijn huid krijgt al een mooi bruin kleurtje, terwijl ik vroeger enkel de tinten wit en rood kende :)
- mijn eerste cadeau'tje mocht ik in ontvangst nemen, van een veel te lieve buurvrouw van mijn ouders.
- katje 3 dagen op pension, en ik voelde mij toch wat verloren in huis. Maar morgen komt hij al terug!
- fitness-abonnement verlengd, kwestie van mijn conditie toch wat op peil te houden.
- eergisteren eindelijk opnieuw harttoontjes gehoord met mijn doptone. Ik heb deze keer echt wel heel hard moeten zoeken, maar uiteindelijk bleek dat ik veel te laag zocht en dat die kleine echt wel al een eind boven mijn schaambeen uit steekt! Vandaag heb ik nog even gecontroleerd, en nu moest ik zelfs niet meer zoeken: de toontjes waren al hoorbaar van zodra ik het apparaatje aanschakelde. Heerlijk!
En als kers op de taart: een super gezellige namiddag aan zee (+brunch) met 6 dames die, net als ik, er bewust voor kiezen om alleenstaande mama te worden. Tot vanmorgen waren dit 6 onbekenden die ik enkel kende van reacties op een forum, en vandaag kregen die allemaal een gezicht. En waw, wat een fijne ervaring. Op het forum leken het al zeer lieve dames, en in het echt werd dit alleen maar bevestigd! Zeer open, warm, authentiek, empathisch... elk met hun eigen verhaal en hun eigen rugzak (die vaak veel zwaarder weegt dan de mijne). Ik kan alleen maar zeggen dat ik keihard heb genoten!
Komende week: mijn eerste termijnecho! Dat hoop ik toch. Ik heb alleszins mijn eerste afspraak met mijn eigen gynaecoloog, en ik kijk er heel erg naar uit :)
zaterdag 11 april 2015
Vakantie!
De 10 weken lopen op zijn einde, morgen ben ik al 11 weken ver! En het was een leuke week. Eindelijk wat vakantie, eindelijk eens de rust nemen waar mijn lichaam zo naar vroeg.
Deze week probeerde ik nog eens de harttoontjes te vinden met mijn doptone, maar ze waren onvindbaar. Nu weet ik dat het nog heel vroeg is, en dat ik de vorige keer waarschijnlijk heel veel geluk heb gehad, maar ergens maakt het me toch ook wel wat ongerust. Misschien probeer ik het nog wel eens volgende week, en anders is het afwachten tot mijn eerste termijnecho op 12 weken.
Dinsdag ben ik thuis bij mijn ouders babykleertjes gaan kiezen. Mijn mama had nog heel wat kleertjes gespaard van toen wij nog klein waren: hemdjes, pyjama'tjes, jurkjes, jasjes, lakentjes en moltons... Ik heb toch heel wat zaken apart gelegd om mee te nemen, hoewel ik niet overtuigd ben dat ik ze ook zal gebruiken, maar wat reservekleertjes kunnen nooit geen kwaad, hé!
Sinds deze week heb ik ook enorme last van constipatie! Ik eet nochtans tonnen fruit (4-5 stuks op een dag), ik drink heel veel (minstens 1.5L per dag) en ik probeer zoveel mogelijk te bewegen, door alles wat mogelijk is te voet te doen. Deze week, en volgende week, kan ik wel mijn lessen core, synergy en spinning niet volgen, omdat ik andere dingen heb gepland, maar ik dacht dat wandelen ook wel zou volstaan. De constipatie is zo erg, dat mijn buik op enkele dagen tijd enorm in omvang is toegenomen. Tot voor kort had ik enkel 's avonds een buikje, nu is hij ook overdag prominent aanwezig. En ook mijn gewicht neemt spectaculair toe. Voor ik zwanger was, woog ik 56.3kg. Vorige week nog 56.7kg. Gisteren was het 57kg en vandaag zelfs 57.9kg. Volgens mij een beetje te veel van het goede! Ok, ik heb 2 bourgondische dagen achter de rug, maar als dit de prijs is die ik ervoor moet betalen...
Ik heb gisterenavond dan maar een movicol genomen, en misschien doe ik dat vanavond en de volgende dagen ook nog maar. Volgens Cybele kan het geen kwaad, en als mijn darmen zo weer op hun plooi kunnen komen, dan is dat maar een kleine moeite. Ook plan ik om de komende week toch maar weer wat meer te bewegen (lopen, zwemmen), maar de motivatie vinden om het ook echt te doen, dat wordt een andere zaak.
Volgende week wordt waarschijnlijk een variatie op hetzelfde thema: veel rusten, enkele noodzakelijke afspraken, enkele gezellige afspraakjes met vrienden, een klein beetje werken, toch ook wel eens beginnen voorbereiden voor m'n examens, veel rusten (of heb ik dat al gezegd?)... En aftellen tot die volgende echo!!
Deze week probeerde ik nog eens de harttoontjes te vinden met mijn doptone, maar ze waren onvindbaar. Nu weet ik dat het nog heel vroeg is, en dat ik de vorige keer waarschijnlijk heel veel geluk heb gehad, maar ergens maakt het me toch ook wel wat ongerust. Misschien probeer ik het nog wel eens volgende week, en anders is het afwachten tot mijn eerste termijnecho op 12 weken.
Dinsdag ben ik thuis bij mijn ouders babykleertjes gaan kiezen. Mijn mama had nog heel wat kleertjes gespaard van toen wij nog klein waren: hemdjes, pyjama'tjes, jurkjes, jasjes, lakentjes en moltons... Ik heb toch heel wat zaken apart gelegd om mee te nemen, hoewel ik niet overtuigd ben dat ik ze ook zal gebruiken, maar wat reservekleertjes kunnen nooit geen kwaad, hé!
Sinds deze week heb ik ook enorme last van constipatie! Ik eet nochtans tonnen fruit (4-5 stuks op een dag), ik drink heel veel (minstens 1.5L per dag) en ik probeer zoveel mogelijk te bewegen, door alles wat mogelijk is te voet te doen. Deze week, en volgende week, kan ik wel mijn lessen core, synergy en spinning niet volgen, omdat ik andere dingen heb gepland, maar ik dacht dat wandelen ook wel zou volstaan. De constipatie is zo erg, dat mijn buik op enkele dagen tijd enorm in omvang is toegenomen. Tot voor kort had ik enkel 's avonds een buikje, nu is hij ook overdag prominent aanwezig. En ook mijn gewicht neemt spectaculair toe. Voor ik zwanger was, woog ik 56.3kg. Vorige week nog 56.7kg. Gisteren was het 57kg en vandaag zelfs 57.9kg. Volgens mij een beetje te veel van het goede! Ok, ik heb 2 bourgondische dagen achter de rug, maar als dit de prijs is die ik ervoor moet betalen...
Ik heb gisterenavond dan maar een movicol genomen, en misschien doe ik dat vanavond en de volgende dagen ook nog maar. Volgens Cybele kan het geen kwaad, en als mijn darmen zo weer op hun plooi kunnen komen, dan is dat maar een kleine moeite. Ook plan ik om de komende week toch maar weer wat meer te bewegen (lopen, zwemmen), maar de motivatie vinden om het ook echt te doen, dat wordt een andere zaak.
Volgende week wordt waarschijnlijk een variatie op hetzelfde thema: veel rusten, enkele noodzakelijke afspraken, enkele gezellige afspraakjes met vrienden, een klein beetje werken, toch ook wel eens beginnen voorbereiden voor m'n examens, veel rusten (of heb ik dat al gezegd?)... En aftellen tot die volgende echo!!
zaterdag 4 april 2015
Wat een week!
Week 9 loopt op zijn eind, op naar week 10. En wat een week was dit! Ik ben toch enorm blij dat die achter de rug is, en er 2 weken vakantie zitten aan tekomen.
Zondag heb ik meegedaan met de Gent Urban Trail. Het was toch even spannend, want aangezien ik voor de minste inspanning (traplopen, 1km fietsen...) al buiten adem ben, had ik niet verwacht het te halen. Maar toch... Bij elke drankpost even gewandeld, en van bij de start moest ik eigenlijk al plassen, waardoor ik op 9km toch maar even een plaspauze heb genomen. En ondanks deze kleine pauzes, plus de pauzes toen we aan een kruispunt kwamen en auto's en/of tram moesten doorlaten, heb ik de 10km in 1u07 gelopen. Een tevreden zwangere, dus ;)
Maandag had ik mijn afspraak met de arbeidsgeneesheer. Man, was dat een moeilijke arts. Ik was van plan mijn werk gewoon voort te doen, aangezien ik voor mijn activiteit als zelfstandige een even groot risico loop, en dat om financiële redenen nog niet kan stoppen. Maar neen, de arbeidsgeneesheer wilde me zelfs helemaal thuis zetten, te starten vanaf nu tot het einde van het bevallingsverlof. Na veel vijven en zessen heb ik toch kunnen bekomen dat ik enkel wordt vrijgesteld voor kleuters, maar de rest van het werk wel mag blijven voortdoen. Nu, ook dat zorgt voor heel wat problemen, gezien we nu bijna alleen nog kleuters zien. Dinsdag dus samengezeten met de directie, en mogelijke opties bekeken. 20% arbeidsongeschikt verklaard worden (maar dan zal ik niet langer als zelfstandige mogen werken, en zal mijn bevallingsverlof 5 weken vroeger moeten starten, dus geen optie), een wissel doen met een ander CLB, consulten door verpleegkundigen alleen laten doorgaan, de agenda helemaal overhoop gooien... We zijn er nog niet uit!
Dinsdag had ik ook mijn 2e echo, en tevens de laatste bij dr. Decleer. Alles was nog steeds goed: hartje klopt, ukje groeit zoals het moet (al weet ik nu niet hoe groot het is, gezien ik net zie dat ik een echo van een andere dame heb meegekregen). Normaal zou kleine pruts ook al moeten bewegen, maar de echo ging zo snel, dat ik dat niet heb gezien. Nu, ik probeer me zo weinig mogelijk zorgen te maken, en over 3 weken mag ik opnieuw op controle bij mijn eigen gynaecoloog. Eerlijk waar, ik kijk er naar uit, hoewel ik geen slecht woord zal zeggen over dr. Decleer, want hem ben ik eeuwig dankbaar.
Gezien de grote chaos na mijn bezoek aan de arbeidsgeneesheer, heb ik maar aan alle collega's (of toch de meeste) verteld dat ik zwanger ben. Een deel wist het al, een deel merkte het dinsdag bij mijn overleg met de directie, en de anderen heb ik dan maar zelf ingelicht. De reacties waren allemaal positief!
Vandaag zal ik mij nog eens aan een dansje wagen. En als de gelegenheid zich voordoet, zal ik terwijl ook mijn vrienden die daar zullen zijn op de hoogte brengen. Van hen ben ik zeker dat ze het leuk nieuws zullen vinden, maar ik vind het toch nog wel spannend!
De 2 komende weken worden iets rustiger, gelukkig maar. Eindelijk wat vakantie, tijd om alle achterstallig werk in te halen, om wat te rusten en te recupereren van die drukke weken... en om te genieten!
Zondag heb ik meegedaan met de Gent Urban Trail. Het was toch even spannend, want aangezien ik voor de minste inspanning (traplopen, 1km fietsen...) al buiten adem ben, had ik niet verwacht het te halen. Maar toch... Bij elke drankpost even gewandeld, en van bij de start moest ik eigenlijk al plassen, waardoor ik op 9km toch maar even een plaspauze heb genomen. En ondanks deze kleine pauzes, plus de pauzes toen we aan een kruispunt kwamen en auto's en/of tram moesten doorlaten, heb ik de 10km in 1u07 gelopen. Een tevreden zwangere, dus ;)
Maandag had ik mijn afspraak met de arbeidsgeneesheer. Man, was dat een moeilijke arts. Ik was van plan mijn werk gewoon voort te doen, aangezien ik voor mijn activiteit als zelfstandige een even groot risico loop, en dat om financiële redenen nog niet kan stoppen. Maar neen, de arbeidsgeneesheer wilde me zelfs helemaal thuis zetten, te starten vanaf nu tot het einde van het bevallingsverlof. Na veel vijven en zessen heb ik toch kunnen bekomen dat ik enkel wordt vrijgesteld voor kleuters, maar de rest van het werk wel mag blijven voortdoen. Nu, ook dat zorgt voor heel wat problemen, gezien we nu bijna alleen nog kleuters zien. Dinsdag dus samengezeten met de directie, en mogelijke opties bekeken. 20% arbeidsongeschikt verklaard worden (maar dan zal ik niet langer als zelfstandige mogen werken, en zal mijn bevallingsverlof 5 weken vroeger moeten starten, dus geen optie), een wissel doen met een ander CLB, consulten door verpleegkundigen alleen laten doorgaan, de agenda helemaal overhoop gooien... We zijn er nog niet uit!
Dinsdag had ik ook mijn 2e echo, en tevens de laatste bij dr. Decleer. Alles was nog steeds goed: hartje klopt, ukje groeit zoals het moet (al weet ik nu niet hoe groot het is, gezien ik net zie dat ik een echo van een andere dame heb meegekregen). Normaal zou kleine pruts ook al moeten bewegen, maar de echo ging zo snel, dat ik dat niet heb gezien. Nu, ik probeer me zo weinig mogelijk zorgen te maken, en over 3 weken mag ik opnieuw op controle bij mijn eigen gynaecoloog. Eerlijk waar, ik kijk er naar uit, hoewel ik geen slecht woord zal zeggen over dr. Decleer, want hem ben ik eeuwig dankbaar.
Gezien de grote chaos na mijn bezoek aan de arbeidsgeneesheer, heb ik maar aan alle collega's (of toch de meeste) verteld dat ik zwanger ben. Een deel wist het al, een deel merkte het dinsdag bij mijn overleg met de directie, en de anderen heb ik dan maar zelf ingelicht. De reacties waren allemaal positief!
Vandaag zal ik mij nog eens aan een dansje wagen. En als de gelegenheid zich voordoet, zal ik terwijl ook mijn vrienden die daar zullen zijn op de hoogte brengen. Van hen ben ik zeker dat ze het leuk nieuws zullen vinden, maar ik vind het toch nog wel spannend!
De 2 komende weken worden iets rustiger, gelukkig maar. Eindelijk wat vakantie, tijd om alle achterstallig werk in te halen, om wat te rusten en te recupereren van die drukke weken... en om te genieten!
Abonneren op:
Posts (Atom)