Het begint stilaan dichter te komen! Nog een kleine 2 weken voor mijn uitgerekende datum, en terwijl iedereen rond mij maar blijft zeggen dat het niet lang meer zal duren, blijf ik er in geloven dat ik overtijd zal gaan.
Komende week is mijn laatste werkweek, die ik vrijdag zal afsluiten met de laatste les van de module die ik graag wilde volgen in mijn opleiding, en zaterdag sta ik nog ingeschreven voor een super interessante opleiding rond communicatie. En na zaterdag liggen al mijn plannen stil. Dan wordt het gewoon wachten tot die kleine er klaar voor is. Ik heb alvast gezorgd voor wat nieuwe stofjes, zodat ik me niet helemaal moet vervelen, want alles begint hier langzaam rond te geraken.
Gisteren is mijn zus gekomen om wat te helpen poetsen, want alleen kon ik mezelf niet meer motiveren. Zij heeft de ramen gewassen, terwijl ik overal eens grondig heb gestofzuigd, en de berging nog wat heb opgeruimd. Samen hebben we ook de rest van de doopsuikers klaargemaakt. Vandaag heb ik dan nog eens overal "een dweiltje geslaan", en papieren opgehangen in huis voor mijn ouders en zus wanneer ik op materniteit lig. Eentje waarop staat wat ze moeten meebrengen naar materniteit, en eentje waarop staat wat ze moeten meedoen naar het kattenpension, zodat Mickey niet een hele week alleen thuis moet zitten wanneer ik moet bevallen.
Mijn to-do lijstje wordt dus stilletjes aan wat kleiner, maar er staat nog voldoende op indien ik me volgende week zou vervelen. Wat zal dat raar doen, thuis zitten en gewoon wachten... Misschien komt dat pas echt het besef dat ik op mijn kindje wacht, want al ben ik met bijna alle praktische zaken rond, in mijn hoofd is het nog steeds niet helemaal doorgedrongen...
zondag 18 oktober 2015
maandag 12 oktober 2015
Geen geplande keizersnede!!
Het gesprek met de gynaecologe is vlot verlopen. En zo zie je maar weer, een arts denkt vaak juiste beslissingen te maken in het belang van de patiënt, maar soms kan dit wel eens verkeerd worden ingeschat! De gynaecologe dacht dat het voor mij misschien gemakkelijker zou zijn om voor een geplande keizersnede te gaan, omdat ik dan niet zou moeten afzien tijdens de arbeid, en niet teleurgesteld zou zijn als die dan toch voor niks is geweest wanneer de arbeid niet zou vorderen en er toch een spoedkeizersnede zou moeten komen. Ik besef nu ook dat er best wel vrouwen zouden kiezen voor een geplande keizersnede, indien de kans bestaat dat die sowieso moet gebeuren. Maar jammer genoeg behoor ik niet tot die groep van vrouwen :)
Alles is dus besproken, ik wacht mijn arbeid af en doe een proefarbeid. Wanneer alles vlot verloopt, dan gaat de natuur verder zijn gang. Zijn er toch problemen, dan wordt het alsnog een keizersnede. Maar zo heb ik toch alle voordelen van een proefarbeid gehad!
* Kindje beslist wanneer het komt, dus is dan ook helemaal klaar om ter wereld te komen.
* Oxytocine wordt vrijgezet, wat goed is voor de binding tussen mij en mijn kindje, maar ook helpt voor een vlottere borstvoeding nadien.
* Door de weeën wordt het overtollige vruchtwater nog uit de longetjes geperst, zodat er minder respiratoire problemen zouden optreden.
* En ik heb het gevoel dat ik echt alles heb gedaan om het zo natuurlijk mogelijk te laten verlopen!
Nog een kleine 3 weken (of iets meer of minder) genieten, zonder stress en zonder angst, en dan zien we wel hoe het afloopt! Mijn gynaecologe zie ik pas terug tijdens de bevallig... dit lijkt zo ver weg, maar kan evengoed al morgen zijn :)
Alles is dus besproken, ik wacht mijn arbeid af en doe een proefarbeid. Wanneer alles vlot verloopt, dan gaat de natuur verder zijn gang. Zijn er toch problemen, dan wordt het alsnog een keizersnede. Maar zo heb ik toch alle voordelen van een proefarbeid gehad!
* Kindje beslist wanneer het komt, dus is dan ook helemaal klaar om ter wereld te komen.
* Oxytocine wordt vrijgezet, wat goed is voor de binding tussen mij en mijn kindje, maar ook helpt voor een vlottere borstvoeding nadien.
* Door de weeën wordt het overtollige vruchtwater nog uit de longetjes geperst, zodat er minder respiratoire problemen zouden optreden.
* En ik heb het gevoel dat ik echt alles heb gedaan om het zo natuurlijk mogelijk te laten verlopen!
Nog een kleine 3 weken (of iets meer of minder) genieten, zonder stress en zonder angst, en dan zien we wel hoe het afloopt! Mijn gynaecologe zie ik pas terug tijdens de bevallig... dit lijkt zo ver weg, maar kan evengoed al morgen zijn :)
zondag 11 oktober 2015
Keizersnede? Geen keizersnede! Of toch...?
Dag lieverd,
Voorbije week verliep een pak rustiger voor je mama, en ik denk dat je dat ook hebt gevoeld! Enkel dinsdag ging het weer even de verkeerder richting uit, want toen we belden om met de gynaecologe het verdere verloop van de komende weken te bespreken, kreeg ik enkel van de secretaresse te horen dat ze jou toch met een keizersnede ter wereld willen brengen. Dat was toch even verwarrend.
Gelukkig heb ik een aantal goede vrienden, die mij in contact brachten met een superlieve vroedvrouw uit Antwerpen. En ook de volgende dag had ik heel veel steun aan "mijn" team van vroedvrouwen... Al heb ik nog maar 2 van de 4 ontmoet, ik ben er zeker van dat ze jou en mij een heel mooi avontuur zullen bezorgen! Morgen ga ik dus eens gaan praten met onze gynaecologe, in de hoop dat zij kan begrijpen wat ik zo belangrijk vind, en dit ook wil respecteren. Als dat niet lukt, dan zoeken we nog snel een 2de opinie... maar de tijd tikt natuurlijk wel. Dus laat ons hopen dat het zo ver niet moet komen.
Dit weekend heb jij ook even de sfeer mogen opsnuiven van een weekendje weg met vrienden. Nu nog veilig vanuit mijn buik, maar volgend jaar zal jij er ook volledig deel van uitmaken. Gaan wandelen, spelletjes spelen, gezellig tafelen... ik heb er alleszins van genoten, maar ik denk jij stiekem ook. 's Morgens en 's avonds in bed goed laten merken aan je mama dat je het nog steeds goed stelt door uitbundig te bewegen, maar tijdens de wandelingen zo mak als een lammetje. Jouw draagdoek zit alvast klaar in mijn koffer voor de materniteit, ik hoop dat je daarin even hard tot rust zult kunnen komen!
Vanaf nu ben jij eigenlijk voldragen, dus als je nu zou geboren worden, dan wordt je niet meer gezien als een prematuur kindje, en wordt er ook verwacht dat je gezond zult ontwikkelen zoals een kindje moet ontwikkelen. Maar, kleine schat, je mama zou toch graag nog enkele zaken op orde willen brengen voor je komt, dus blijf nog maar eventjes veilig zitten! Begrijp me niet verkeerd, ik kijk er zo hard naar uit om je echt te leren kennen, maar de komende maanden en jaren zullen we daar nog genoeg tijd voor hebben, dus geniet nog maar even van je zorgeloze bestaan in die warme waterbel!
Voorbije week verliep een pak rustiger voor je mama, en ik denk dat je dat ook hebt gevoeld! Enkel dinsdag ging het weer even de verkeerder richting uit, want toen we belden om met de gynaecologe het verdere verloop van de komende weken te bespreken, kreeg ik enkel van de secretaresse te horen dat ze jou toch met een keizersnede ter wereld willen brengen. Dat was toch even verwarrend.
Gelukkig heb ik een aantal goede vrienden, die mij in contact brachten met een superlieve vroedvrouw uit Antwerpen. En ook de volgende dag had ik heel veel steun aan "mijn" team van vroedvrouwen... Al heb ik nog maar 2 van de 4 ontmoet, ik ben er zeker van dat ze jou en mij een heel mooi avontuur zullen bezorgen! Morgen ga ik dus eens gaan praten met onze gynaecologe, in de hoop dat zij kan begrijpen wat ik zo belangrijk vind, en dit ook wil respecteren. Als dat niet lukt, dan zoeken we nog snel een 2de opinie... maar de tijd tikt natuurlijk wel. Dus laat ons hopen dat het zo ver niet moet komen.
Dit weekend heb jij ook even de sfeer mogen opsnuiven van een weekendje weg met vrienden. Nu nog veilig vanuit mijn buik, maar volgend jaar zal jij er ook volledig deel van uitmaken. Gaan wandelen, spelletjes spelen, gezellig tafelen... ik heb er alleszins van genoten, maar ik denk jij stiekem ook. 's Morgens en 's avonds in bed goed laten merken aan je mama dat je het nog steeds goed stelt door uitbundig te bewegen, maar tijdens de wandelingen zo mak als een lammetje. Jouw draagdoek zit alvast klaar in mijn koffer voor de materniteit, ik hoop dat je daarin even hard tot rust zult kunnen komen!
Vanaf nu ben jij eigenlijk voldragen, dus als je nu zou geboren worden, dan wordt je niet meer gezien als een prematuur kindje, en wordt er ook verwacht dat je gezond zult ontwikkelen zoals een kindje moet ontwikkelen. Maar, kleine schat, je mama zou toch graag nog enkele zaken op orde willen brengen voor je komt, dus blijf nog maar eventjes veilig zitten! Begrijp me niet verkeerd, ik kijk er zo hard naar uit om je echt te leren kennen, maar de komende maanden en jaren zullen we daar nog genoeg tijd voor hebben, dus geniet nog maar even van je zorgeloze bestaan in die warme waterbel!
zondag 4 oktober 2015
Turbulent
Dag kleintje,
Vandaag gaat mijn bericht naar jou uit! Al die tijd heb ik voor mezelf geschreven, om herinneringen te bewaren, of om alles wat op een rijtje te kunnen zetten. Het ging dan ook vooral om hetgeen ik op dat moment belangrijk vond: het kaartje, de doopsuiker, het werk, de uitzet, het tuinhuis...
Maar deze week, en ik moet bekennen dat het een heftige week was, besef ik dat alles voortaan om jou zal draaien. Dus ook dit berichtje :)
Voorbije week ben ik euforisch gestart, omdat ik eindelijk een vroedvrouw heb gevonden die onze arbeid thuis wil opvolgen. Ik maakte dan ook direct een afspraak met haar, want 35w zwangerschap is redelijk laat om nog een opvolging bij een vroedvrouw te starten.
Maar de dag nadien was er van euforie nog maar weinig sprake. De echo bij de gynaecologe was goed, dat wel. Jij groeit ondertussen heel goed, weegt ongeveer 2kg670, hebt heel veel haar (volgens mij heeft de gynaecologe daarbij ook verklapt dat je een meisje zult worden), maakt mooie adembewegingen, ... Kortom, jij krijgt al je punten! Je mama daarentegen, kreeg een minder goed rapport. De gynaecologe vond namelijk dat mijn symfyseboog nogal laag zat, waardoor dit mogelijks voor een te nauwe bekkendoorgang zou kunnen zorgen. Daarom schreef ze een pelvimetrie voor, maar vertelde me ook direct dat bij een te nauw bekken we een keizersnede zouden plannen op 38w. Daarbij lichtte ze direct ook de procedure toe: er mag iemand meegaan naar het operatiekwartier, daar wordt ik voorbereid, bij de geboorte wordt het kindje even aan de mama getoond en dan direct onderzocht door de kinderarts, en nadien gaat het mee naar de materniteit, waar een familielid of een vroedvrouw ervoor zorgt tot de operatie volledig achter de rug is.
Je kan je voorstellen dat ik die nacht niet veel heb geslapen. Ik lag constant na te denken over de implicaties van zo'n geplande keizersnede. Mijn droomscenario was altijd geweest dat jij in alle rust zou worden geboren, in een warme kamer met gedimde lichten, eventueel een muziekje op de achtergrond. Een uur lang zouden we gezellig samen in elkaars armen liggen, en zou jij al eens mogen proberen wat colostrum te drinken. Een geplande keizersnede sloeg deze droom helemaal aan diggelen.
- Jij zou geboren worden in een kil operatiekwartier, met felle lichten en veel te veel lawaai.
- Al van de eerste seconde zouden wij gescheiden worden, en het eerste uur zou jij moeten doorbrengen zonder je mama.
- De borstvoeding zou een pak moeilijker worden, want de hormonen van de bevalling zouden in dit geval geen handje kunnen helpen.
- Het eerste huid-huid contact zou je hebben met je grootmoeder, je zus, of een wildvreemde vroedvrouw.
- Eenmaal op materniteit zou ik je niet direct kunnen opnemen als jij honger hebt, of troost zoekt, maar moeten we telkens wachten tot een vroedvrouw tijd heeft om tot bij ons te komen.
- Na ontslag op de materniteit zou jij ook niet mee kunnen naar ons huisje, maar zouden we bij jouw grootouders moeten verblijven tot het litteken van mama voldoende genezen is. Dus: weinig of geen bezoek, geen uitstapjes met de wagen, Mickey voor enkele weken op pension, ...
Dit alles heeft toch wel voor enkele traantjes gezorgd.
Gelukkig had ik de dag nadien mijn eerste afspraak met de zelfstandig vroedvrouw. Zij heeft lang met mij gepraat, heel lang eigenlijk. En zij was ook de eerste (en enige tot nu toe) die mijn bezorgdheid begreep. Samen hebben we gezocht naar alternatieve scenario's, indien de pelvimetrie niet goed zou zijn. Zo zouden we de arbeid kunnen afwachten, en bij slechte vordering alsnog overgaan tot een keizersnede. Ze zou dan ook bij mij kunnen blijven, en ervoor zorgen dat jij niet naar materniteit moet, maar bij mij in het operatiekwartier blijft terwijl de wond wordt gehecht. Ook de eerste borstvoeding zou al kunnen plaatsvinden in het operatiekwartier, als jij dat graag zou willen.
Ik ben opgelucht naar buiten gegaan, en kijk nu zo hard uit naar jouw komst! Met of zonder keizersnede.
Op het einde van de consultatie werd jij ook nog eens onderzocht. Zoals gewoonlijk wilde je niet zo goed meewerken, maar dat was helemaal niet erg. Omdat je zoveel bewoog, heb je bewezen dat je het nog steeds goed doet, en dat je het wel fijn vindt, daar in mama's buik. Voor het eerst heb ik ook eens aan jou mogen voelen, en wist ik ook wat ik voelde: je voetje, je rugje, je handjes, je schoudertje, je poepje... en voor het eerst in 35 weken werd jij werkelijkheid voor mij. Niet langer dat bewegende iets in mijn buik, maar een echt mensje... mijn echte mensje!
Ondertussen is de pelvimetrie ook achter de rug, en die was geruststellend. De radiologe vertelde mij dat de afmetingen goed waren. Eentje was wat nipt, maar een normale bevalling zou in haar ogen mogelijk moeten zijn. Volgende week probeer ik mijn gynaecologe nog eens te bellen om de resultaten met haar te bespreken, maar mijn besluit om de arbeid af te wachten staat eigenlijk al vast!
Zoals je ziet, was de voorbije week een rollercoaster aan emoties. Zeer confronterend, want meestal heb ik mezelf wel goed in de hand. Ik heb het dit weekend dan ook mogen bekopen... ik denk dat mijn lichaam gewoon "op" was. Moe, misselijk, te weinig adem, pijnlijke harde buiken, geen eetlust... Ik denk dat we de komende 4 weken heel goed zullen moeten samenwerken! Jij zegt me wat ik moet doen, en ik probeer zo goed mogelijk naar jou te luisteren.
Tot gauw, lieve schat :)
Vandaag gaat mijn bericht naar jou uit! Al die tijd heb ik voor mezelf geschreven, om herinneringen te bewaren, of om alles wat op een rijtje te kunnen zetten. Het ging dan ook vooral om hetgeen ik op dat moment belangrijk vond: het kaartje, de doopsuiker, het werk, de uitzet, het tuinhuis...
Maar deze week, en ik moet bekennen dat het een heftige week was, besef ik dat alles voortaan om jou zal draaien. Dus ook dit berichtje :)
Voorbije week ben ik euforisch gestart, omdat ik eindelijk een vroedvrouw heb gevonden die onze arbeid thuis wil opvolgen. Ik maakte dan ook direct een afspraak met haar, want 35w zwangerschap is redelijk laat om nog een opvolging bij een vroedvrouw te starten.
Maar de dag nadien was er van euforie nog maar weinig sprake. De echo bij de gynaecologe was goed, dat wel. Jij groeit ondertussen heel goed, weegt ongeveer 2kg670, hebt heel veel haar (volgens mij heeft de gynaecologe daarbij ook verklapt dat je een meisje zult worden), maakt mooie adembewegingen, ... Kortom, jij krijgt al je punten! Je mama daarentegen, kreeg een minder goed rapport. De gynaecologe vond namelijk dat mijn symfyseboog nogal laag zat, waardoor dit mogelijks voor een te nauwe bekkendoorgang zou kunnen zorgen. Daarom schreef ze een pelvimetrie voor, maar vertelde me ook direct dat bij een te nauw bekken we een keizersnede zouden plannen op 38w. Daarbij lichtte ze direct ook de procedure toe: er mag iemand meegaan naar het operatiekwartier, daar wordt ik voorbereid, bij de geboorte wordt het kindje even aan de mama getoond en dan direct onderzocht door de kinderarts, en nadien gaat het mee naar de materniteit, waar een familielid of een vroedvrouw ervoor zorgt tot de operatie volledig achter de rug is.
Je kan je voorstellen dat ik die nacht niet veel heb geslapen. Ik lag constant na te denken over de implicaties van zo'n geplande keizersnede. Mijn droomscenario was altijd geweest dat jij in alle rust zou worden geboren, in een warme kamer met gedimde lichten, eventueel een muziekje op de achtergrond. Een uur lang zouden we gezellig samen in elkaars armen liggen, en zou jij al eens mogen proberen wat colostrum te drinken. Een geplande keizersnede sloeg deze droom helemaal aan diggelen.
- Jij zou geboren worden in een kil operatiekwartier, met felle lichten en veel te veel lawaai.
- Al van de eerste seconde zouden wij gescheiden worden, en het eerste uur zou jij moeten doorbrengen zonder je mama.
- De borstvoeding zou een pak moeilijker worden, want de hormonen van de bevalling zouden in dit geval geen handje kunnen helpen.
- Het eerste huid-huid contact zou je hebben met je grootmoeder, je zus, of een wildvreemde vroedvrouw.
- Eenmaal op materniteit zou ik je niet direct kunnen opnemen als jij honger hebt, of troost zoekt, maar moeten we telkens wachten tot een vroedvrouw tijd heeft om tot bij ons te komen.
- Na ontslag op de materniteit zou jij ook niet mee kunnen naar ons huisje, maar zouden we bij jouw grootouders moeten verblijven tot het litteken van mama voldoende genezen is. Dus: weinig of geen bezoek, geen uitstapjes met de wagen, Mickey voor enkele weken op pension, ...
Dit alles heeft toch wel voor enkele traantjes gezorgd.
Gelukkig had ik de dag nadien mijn eerste afspraak met de zelfstandig vroedvrouw. Zij heeft lang met mij gepraat, heel lang eigenlijk. En zij was ook de eerste (en enige tot nu toe) die mijn bezorgdheid begreep. Samen hebben we gezocht naar alternatieve scenario's, indien de pelvimetrie niet goed zou zijn. Zo zouden we de arbeid kunnen afwachten, en bij slechte vordering alsnog overgaan tot een keizersnede. Ze zou dan ook bij mij kunnen blijven, en ervoor zorgen dat jij niet naar materniteit moet, maar bij mij in het operatiekwartier blijft terwijl de wond wordt gehecht. Ook de eerste borstvoeding zou al kunnen plaatsvinden in het operatiekwartier, als jij dat graag zou willen.
Ik ben opgelucht naar buiten gegaan, en kijk nu zo hard uit naar jouw komst! Met of zonder keizersnede.
Op het einde van de consultatie werd jij ook nog eens onderzocht. Zoals gewoonlijk wilde je niet zo goed meewerken, maar dat was helemaal niet erg. Omdat je zoveel bewoog, heb je bewezen dat je het nog steeds goed doet, en dat je het wel fijn vindt, daar in mama's buik. Voor het eerst heb ik ook eens aan jou mogen voelen, en wist ik ook wat ik voelde: je voetje, je rugje, je handjes, je schoudertje, je poepje... en voor het eerst in 35 weken werd jij werkelijkheid voor mij. Niet langer dat bewegende iets in mijn buik, maar een echt mensje... mijn echte mensje!
Ondertussen is de pelvimetrie ook achter de rug, en die was geruststellend. De radiologe vertelde mij dat de afmetingen goed waren. Eentje was wat nipt, maar een normale bevalling zou in haar ogen mogelijk moeten zijn. Volgende week probeer ik mijn gynaecologe nog eens te bellen om de resultaten met haar te bespreken, maar mijn besluit om de arbeid af te wachten staat eigenlijk al vast!
Zoals je ziet, was de voorbije week een rollercoaster aan emoties. Zeer confronterend, want meestal heb ik mezelf wel goed in de hand. Ik heb het dit weekend dan ook mogen bekopen... ik denk dat mijn lichaam gewoon "op" was. Moe, misselijk, te weinig adem, pijnlijke harde buiken, geen eetlust... Ik denk dat we de komende 4 weken heel goed zullen moeten samenwerken! Jij zegt me wat ik moet doen, en ik probeer zo goed mogelijk naar jou te luisteren.
Tot gauw, lieve schat :)
Abonneren op:
Posts (Atom)