Vandaag had ik een afspraak voor een bloedname. Spannend! Deze avond mag ik telefoon verwachten met de resultaten, maar ik weet helemaal niet meer wat te denken.
Gisteren had ik 2 keer het gevoel dat mijn maandstonden zouden doorkomen, hoewel ik geen buikpijn had, geen opgeblazen gevoel of nog geen misselijkheid. Maar tot op heden zijn de duiveltjes nog steeds niet afgekomen. Al weet ik dat Utrogestan de maandstonden ook wat kan uitstellen... Verder voel ik niks, helemaal niks, behalve wat broebelingen in de buik, maar ik denk dat dat eerder van de stress komt. Ook merk ik dat ik sneller uitgeput ben tijdens het sporten, maar ik denk dat dat ook wel wat van de medicatie kan komen, of van de stress, of de vermoeidheid.
Na de bloedname in het labo, moest ik nog even bij dr. Decleer. Naar goede gewoonte niet langer dan 5min, enkel om te zeggen dat ik niet te hard moet hopen op een positief resultaat. Het is tenslotte ook maar de eerste poging, dus de kans is groter dat het niet lukt dan dat het wel lukt. Beide voetjes op de grond houden! Oh, en een goed eindjaar. Dit, samen met een voorschriftje voor Utrogestan (voor als het toch zou gelukt zijn) en Clomid (voor moest het niet gelukt zijn).
woensdag 31 december 2014
maandag 29 december 2014
Dipje
Ik ben de moed precies een beetje aan het verliezen... Hoewel ik doodgraag zou willen dat deze poging direct een succes is, kan ik mezelf niet overtuigen om er nog in te geloven. Toen ik daarjuist in de winkel stond, had ik plots het gevoel alsof mijn maandstonden doorkwamen, wat gelukkig niet zo bleek te zijn, maar ik heb toch maar wat beschermmateriaal in mijn jaszakken gestoken. Maar verder voel ik helemaal niks. Niks dat kan wijzen op het doorbreken van mijn maandstonden, maar ook niks dat kan wijzen op een zwangerschap. Ik weet ook wel dat dat niet hoeft, maar toch!
Even dacht ik om toch maar een zwangerschapstest te doen, maar door die vervloekte pregnylspuiten zou dit niet verstandig zijn. Mijn laatste spuit (5000IE/L) kreeg ik op kerstavond, en aangezien de halfwaardetijd 36u is, wil dat zeggen dat mijn HCG-waarde nu nog steeds verhoogd is door die pregnyl. (Volgens mijn berekening zou die na 6 dagen nog 62.5IE/L zijn, terwijl een zwangerschapstest positief tekent vanaf 20-25IE/L). Ik heb dan ook schrik dat als ik woensdag een bloedname ga hebben, dat de HCG nog steeds vals verhoogd zal zijn, met hoop en daarna een teleurstelling tot gevolg.
Mja, die wachtweken zijn psychologisch toch wel heel zwaar! Hoewel ik de 2e week alleszins al beter ben doorgekomen dan de eerste, maar ik denk dat de feesten er ook wel iets mee te maken hebben. Alleen was het wat lastig op gebied van eten en drinken: geen alcohol, geen rauwe eieren, geen rauw vlees of gerookte zalm, ... En dat terwijl ik zelfs nog niet zeker weet of ik überhaupt zwanger zal zijn.
Binnenkort hopelijk meer nieuws :)
Even dacht ik om toch maar een zwangerschapstest te doen, maar door die vervloekte pregnylspuiten zou dit niet verstandig zijn. Mijn laatste spuit (5000IE/L) kreeg ik op kerstavond, en aangezien de halfwaardetijd 36u is, wil dat zeggen dat mijn HCG-waarde nu nog steeds verhoogd is door die pregnyl. (Volgens mijn berekening zou die na 6 dagen nog 62.5IE/L zijn, terwijl een zwangerschapstest positief tekent vanaf 20-25IE/L). Ik heb dan ook schrik dat als ik woensdag een bloedname ga hebben, dat de HCG nog steeds vals verhoogd zal zijn, met hoop en daarna een teleurstelling tot gevolg.
Mja, die wachtweken zijn psychologisch toch wel heel zwaar! Hoewel ik de 2e week alleszins al beter ben doorgekomen dan de eerste, maar ik denk dat de feesten er ook wel iets mee te maken hebben. Alleen was het wat lastig op gebied van eten en drinken: geen alcohol, geen rauwe eieren, geen rauw vlees of gerookte zalm, ... En dat terwijl ik zelfs nog niet zeker weet of ik überhaupt zwanger zal zijn.
Binnenkort hopelijk meer nieuws :)
donderdag 25 december 2014
Nog een kleine week
Ruim een week na inseminatie, maar het lijkt al een eeuwigheid geleden. Nu besef ik maar al te goed wat met probeert te beschrijven als er wordt gezegd dat de tijd tergend langzaam vooruit kruipt. Nu nog een week te gaan ;)
Tot nog toe heb ik geen last gehad van de hormonen: geen vapeurs, geen stemmingswisselingen, niets van dat. 3 maal daags utrogestan opsteken is niet de aangenaamste bezigheid die er bestaat, en over die pregnylspuiten wil ik het liefst zwijgen (echt venijnig, al worden ze met zachtheid gegeven), maar naast hun gebruiksongemak laten ze me voorlopig nog ongedeerd.
Op zich vind ik dit wel positief. Als ik volgende week "zwangerschapskwaaltjes" zou krijgen (gespannen borsten, stemmingswisselingen enz.), dan weet ik toch al dat het niet van die hormonen komt, maar meest waarschijnlijk van een prille zwangerschap.
Anderzijds vraag ik me af of ik wel zo'n "zwangerschapskwaaltjes" zal voelen, aangezien al die hormonen nog niks met met doen. En of ik tout court wel zwanger zal zijn...
Mijn geloof in het slagen van deze poging is met hoogtes en laagtes, en aangezien de dagen zich eindeloos lijken te rekken, kan het zelfs binnen dezelfde dan nog extreem fluctueren. Ik had wel al gelezen dat de wachtweken zwaar zijn, maar nu ik het aan den lijve mag ondervinden, ben ik toch wel onder de indruk. Chapeau voor die dames die cyclus na cyclus een poging doen!
Maar dus, nog een kleine week afwachten. Gelukkig heb ik een drukke agenda de komende dagen. Ongeduldig zit ik te wachten op een innestelingsbloedinkje, omdat dit toch wel wat meer zekerheid zou kunnen geven, maar helaas komt dit maar bij 1 op de 3 zwangerschappen voor. Daarentegen ben ik wel wat bang dat ik mijn maandstonden zal krijgen nog voor ik mag gaan testen, want dan wordt je toch wel op een zeer onaangename manier met de neus op de feiten gedrukt. Nog maar een kleine week... en duimen op goed nieuws!
Tot nog toe heb ik geen last gehad van de hormonen: geen vapeurs, geen stemmingswisselingen, niets van dat. 3 maal daags utrogestan opsteken is niet de aangenaamste bezigheid die er bestaat, en over die pregnylspuiten wil ik het liefst zwijgen (echt venijnig, al worden ze met zachtheid gegeven), maar naast hun gebruiksongemak laten ze me voorlopig nog ongedeerd.
Op zich vind ik dit wel positief. Als ik volgende week "zwangerschapskwaaltjes" zou krijgen (gespannen borsten, stemmingswisselingen enz.), dan weet ik toch al dat het niet van die hormonen komt, maar meest waarschijnlijk van een prille zwangerschap.
Anderzijds vraag ik me af of ik wel zo'n "zwangerschapskwaaltjes" zal voelen, aangezien al die hormonen nog niks met met doen. En of ik tout court wel zwanger zal zijn...
Mijn geloof in het slagen van deze poging is met hoogtes en laagtes, en aangezien de dagen zich eindeloos lijken te rekken, kan het zelfs binnen dezelfde dan nog extreem fluctueren. Ik had wel al gelezen dat de wachtweken zwaar zijn, maar nu ik het aan den lijve mag ondervinden, ben ik toch wel onder de indruk. Chapeau voor die dames die cyclus na cyclus een poging doen!
Maar dus, nog een kleine week afwachten. Gelukkig heb ik een drukke agenda de komende dagen. Ongeduldig zit ik te wachten op een innestelingsbloedinkje, omdat dit toch wel wat meer zekerheid zou kunnen geven, maar helaas komt dit maar bij 1 op de 3 zwangerschappen voor. Daarentegen ben ik wel wat bang dat ik mijn maandstonden zal krijgen nog voor ik mag gaan testen, want dan wordt je toch wel op een zeer onaangename manier met de neus op de feiten gedrukt. Nog maar een kleine week... en duimen op goed nieuws!
woensdag 17 december 2014
Inseminatie
Gisteren inseminatie. Ik keek er niet naar uit, en terecht.
Door mijn kleine foutje in mijn berekeningen, valt deze inseminatie net voor de kerstvakantie, tijdens het werk dus, wat ik eigenlijk wilde vermijden. Gevolg: veel stress!
's Morgens werd ik al door Jan Palfijn opgebeld, want ze konden geen sperma ontdooien zolang ze mijn kenmerkenblad niet hadden ontvangen. (Bij Jan Palfijn wordt een donor gekozen die zo goed mogelijk op je lijkt qua lichaamsbouw etc. Zo heb je het meeste kans dat je kindje fysiek jouw kenmerken heeft, zodat dit de binding alleen maar positief kan beïnvloeden.)
Ik was tijdens de 1ste echo inderdaad mijn contractjes en kenmerkenblad vergeten, maar de verpleegster zei me dat ik dit ook nog later kon binnenbrengen, dus had ik me verder geen zorgen gemaakt. Met als resultaat dat ik tussen twee onderzoeken door 's morgens nog mijn kenmerken per mail moest doorsturen, als ik wilde dat de inseminatie doorgaat.
Tijdens mijn middagpauze ben ik dan vertrokken naar Gent, maar ben ik zo stom geweest om mijn auto een eindje verder te parkeren. Zo was ik maar net op tijd in het IVF-centrum. Na wat wachten op de dokter was het dan eindelijk zo ver. Toen ik het speculum zag, begon ik mij al wat zorgen te maken, want mijn gynaecologe gebruikte steeds een klein speculum, en daar lag een "joekel" van een speculum te wachten. En inderdaad, ik heb al aangenamere onderzoeken meegemaakt. Komt erbij dat de gynaecoloog nu ook niet direct de voorzichtigste is... maar soit, wat moet dat moet! De verpleegster gaf me wel de raad om de volgende keer expliciet een "lange smalle" te vragen, die zijn net iets comfortabeler :)
Ik had gedacht dat ik direct kon vertrekken, maar neen, ik moest nog even blijven liggen. En dat even heeft toch wel een eind geduurd, tot de verpleegkundige terug binnenkwam en zich verontschuldigde dat ze zo lang wegbleef maar dat ze het druk had. Eenmaal aangekleed ben ik in lichte looppas naar mijn auto gerend, en uiteindelijk kwam ik bijna 1u na het begin van mijn geplande vergadering toe op mijn werk. Mijn collega's wisten wel dat ik iets later zou zijn, en vonden het niet erg om op mij te wachten, maar ik vond het echt verschrikkelijk om mij zo te moeten opjagen.
In elk geval, zo zijn we alweer een stapje verder! En nu is het afwachten tot 31 december, dan weet ik of deze poging gelukt is. In het begin was ik heel voorzichtig, want per poging heb je zo'n 20% kans op succes, dus zag ik deze poging als een proefprocedure. Maar ondertussen is mijn geloof dat het deze poging zal lukken enorm gegroeid. Omdat ik mij moeilijk kan voorstellen dat er nog iets mis loopt, want uiteindelijk is alles zo goed voorgekauwd voor mijn lichaam, dat er echt wel iets moet schelen als die nu niet kan instaan voor bevruchting en innesteling.
- Ik rook niet, drink niet, heb een laagnormale BMI, doe aan sport, eet gezond...
- Ik heb altijd een perfecte cyclus gehad van 28d. Geen PCOS, geen andere onregelmatigheden.
- Langs beide kanten van de familie is er een hoge vruchtbaarheid. Mama was zwanger bij haar eerste cyclus zonder pil, marraine was zwanger nog voor ze trouwde, evenals mijn tante langs papa's kant, waar beide tantes respectievelijk 4 en 5 kinderen hebben.
- Mijn lichaam was in staat een perfect normale cyclus te hebben na 10 jaar de pil te hebben genomen.
- Clomid heb ik genomen in de hoogste dosis voor optimale groei van de follikel, met gewenst resultaat.
- Pregnyl werd gezet 39u voor inseminatie. Wetende dat een eicel gemiddeld 24u vruchtbaar is, en een eisprong optreedt tussen de 36 en 40u na pregnyl, kon de timing niet beter. Ik heb trouwens ook een zeurende pijn gehad rechts, zo'n 2u voor inseminatie, die is blijven duren tot deze ochtend (mittelschmerz?).
- Sinds gisterenavond steek ik elke 8u een utrogestan op, om innesteling te bevorderen.
- Op dag 5 en dag 10 is nog een pregnyl-spuit voorzien, om de luteale fase te ondersteunen en ook de innesteling te bevorderen.
Hoe kan het dan nog mis gaan?
Ik ben bang dat ik ondertussen zo'n blindelings vertrouwen heb gekregen in mijn lichaam en de medische ondersteuning, dat een negatief resultaat direct ook een grote teleurstelling zal zijn, wat ik net wilde vermijden met mijn idee van een proefprocedure. En zo wordt ik dus constant heen en terug geslingerd tussen hoop, vertrouwen en rationele tempering. Best wel lastig, en dit nog 2 weken lang!
Door mijn kleine foutje in mijn berekeningen, valt deze inseminatie net voor de kerstvakantie, tijdens het werk dus, wat ik eigenlijk wilde vermijden. Gevolg: veel stress!
's Morgens werd ik al door Jan Palfijn opgebeld, want ze konden geen sperma ontdooien zolang ze mijn kenmerkenblad niet hadden ontvangen. (Bij Jan Palfijn wordt een donor gekozen die zo goed mogelijk op je lijkt qua lichaamsbouw etc. Zo heb je het meeste kans dat je kindje fysiek jouw kenmerken heeft, zodat dit de binding alleen maar positief kan beïnvloeden.)
Ik was tijdens de 1ste echo inderdaad mijn contractjes en kenmerkenblad vergeten, maar de verpleegster zei me dat ik dit ook nog later kon binnenbrengen, dus had ik me verder geen zorgen gemaakt. Met als resultaat dat ik tussen twee onderzoeken door 's morgens nog mijn kenmerken per mail moest doorsturen, als ik wilde dat de inseminatie doorgaat.
Tijdens mijn middagpauze ben ik dan vertrokken naar Gent, maar ben ik zo stom geweest om mijn auto een eindje verder te parkeren. Zo was ik maar net op tijd in het IVF-centrum. Na wat wachten op de dokter was het dan eindelijk zo ver. Toen ik het speculum zag, begon ik mij al wat zorgen te maken, want mijn gynaecologe gebruikte steeds een klein speculum, en daar lag een "joekel" van een speculum te wachten. En inderdaad, ik heb al aangenamere onderzoeken meegemaakt. Komt erbij dat de gynaecoloog nu ook niet direct de voorzichtigste is... maar soit, wat moet dat moet! De verpleegster gaf me wel de raad om de volgende keer expliciet een "lange smalle" te vragen, die zijn net iets comfortabeler :)
Ik had gedacht dat ik direct kon vertrekken, maar neen, ik moest nog even blijven liggen. En dat even heeft toch wel een eind geduurd, tot de verpleegkundige terug binnenkwam en zich verontschuldigde dat ze zo lang wegbleef maar dat ze het druk had. Eenmaal aangekleed ben ik in lichte looppas naar mijn auto gerend, en uiteindelijk kwam ik bijna 1u na het begin van mijn geplande vergadering toe op mijn werk. Mijn collega's wisten wel dat ik iets later zou zijn, en vonden het niet erg om op mij te wachten, maar ik vond het echt verschrikkelijk om mij zo te moeten opjagen.
In elk geval, zo zijn we alweer een stapje verder! En nu is het afwachten tot 31 december, dan weet ik of deze poging gelukt is. In het begin was ik heel voorzichtig, want per poging heb je zo'n 20% kans op succes, dus zag ik deze poging als een proefprocedure. Maar ondertussen is mijn geloof dat het deze poging zal lukken enorm gegroeid. Omdat ik mij moeilijk kan voorstellen dat er nog iets mis loopt, want uiteindelijk is alles zo goed voorgekauwd voor mijn lichaam, dat er echt wel iets moet schelen als die nu niet kan instaan voor bevruchting en innesteling.
- Ik rook niet, drink niet, heb een laagnormale BMI, doe aan sport, eet gezond...
- Ik heb altijd een perfecte cyclus gehad van 28d. Geen PCOS, geen andere onregelmatigheden.
- Langs beide kanten van de familie is er een hoge vruchtbaarheid. Mama was zwanger bij haar eerste cyclus zonder pil, marraine was zwanger nog voor ze trouwde, evenals mijn tante langs papa's kant, waar beide tantes respectievelijk 4 en 5 kinderen hebben.
- Mijn lichaam was in staat een perfect normale cyclus te hebben na 10 jaar de pil te hebben genomen.
- Clomid heb ik genomen in de hoogste dosis voor optimale groei van de follikel, met gewenst resultaat.
- Pregnyl werd gezet 39u voor inseminatie. Wetende dat een eicel gemiddeld 24u vruchtbaar is, en een eisprong optreedt tussen de 36 en 40u na pregnyl, kon de timing niet beter. Ik heb trouwens ook een zeurende pijn gehad rechts, zo'n 2u voor inseminatie, die is blijven duren tot deze ochtend (mittelschmerz?).
- Sinds gisterenavond steek ik elke 8u een utrogestan op, om innesteling te bevorderen.
- Op dag 5 en dag 10 is nog een pregnyl-spuit voorzien, om de luteale fase te ondersteunen en ook de innesteling te bevorderen.
Hoe kan het dan nog mis gaan?
Ik ben bang dat ik ondertussen zo'n blindelings vertrouwen heb gekregen in mijn lichaam en de medische ondersteuning, dat een negatief resultaat direct ook een grote teleurstelling zal zijn, wat ik net wilde vermijden met mijn idee van een proefprocedure. En zo wordt ik dus constant heen en terug geslingerd tussen hoop, vertrouwen en rationele tempering. Best wel lastig, en dit nog 2 weken lang!
maandag 15 december 2014
The day before...
Al een hele week moet ik mij inhouden om niks te posten, al was het maar om neer te schrijven hoe opgelucht ik ben dat ik helemaal geen bijwerkingen heb gehad van de Clomid. Maar meer dan dat was er niet te schrijven, dus heb ik toch maar even gewacht tot nu.
Gisteren was mijn eerste follikelmeting. Amai, wat was ik zenuwachtig. De hele week was vlot verlopen, geen last van de Clomid, altijd mooi op tijd genomen (behalve de laatste dag, dan was ik ze vergeten en heb ik ze pas uuuuren later kunnen nemen). Maar soit, ik voelde me best wel goed, en had een overvolle agenda zodat de tijd wel passeerde. Tot mijn zus zaterdag vroeg of ik geen zenuwen had. Eenmaal de telefoon neergelegd, begon ik na te denken waarom ik zenuwen zou moeten hebben, en dat was geen goed idee :(
Stel dat ik geen enkele follikel heb? Dat mijn lichaam nog niet "ontpild" is, voor zover dat ook mag bestaan? Of mijn baarmoederslijmvlies niet volledig opgegroeid? Of dat er plots heel veel follikels zijn gerijpt, en dat deze poging niet kan doorgaan? En wat al er net 2 follikels zijn gerijpt? Een tweeling lijkt mij heel leuk, maar alleen?
Eenmaal in JP (maar net op tijd door de vele verkeerslichten en de zondagsrijders) begonnen de zenuwen pas echt. Een volle wachtzaal vol koppels, en enkele dames alleen. Wat was hun verhaal? Ik probeerde nog wat te lezen, maar dat lukte al helemaal niet meer. Dan maar naar buiten kijken, genieten van het prachtige uitzicht over Gent. En kijken naar een kindje van zo'n 18mnd dat in de wachtzaal op papa's schoot zat. En merken dat er een bekend gezicht in de wachtzaal zat. Iemand die ik al vaak heb gezien tijdens het dansen, maar van wie ik de naam niet ken. Wat zou haar verhaal zijn?
En dan wordt je naam afgeroepen, en moet je meegaan naar "het bureau van de dokter". Eerst super zenuwachtig, maar toen de dokter er na 10 min nog niet was, waren de hartkloppingen gelukkig verdwenen, en hadden die plaats gemaakt voor verveling. Opnieuw genieten van mooi zichtje buiten, hoewel ook dat snel verveelt.
De echo is goed verlopen. 1 duidelijke follikel, een klein hulpfollikeltje, en alles leek ok. Een 2de echo is zelfs niet meer nodig... Klaar voor inseminatie binnen 2 dagen. En laat het nu net die ene dag van de week zijn dat ik het minst gemakkelijk kan wegglippen tijdens de middagpauze. Maar ook dat is intussen opgelost, ik heb laten weten dat ik wat later zal zijn voor de vergadering, en voor de directie is dat ok. Maar ik voel me er niet zo goed bij, omdat ik graag eerlijk ben, maar in dit stadium is het nog niet verstandig om de directie op de hoogte te brengen, denk ik.
Inseminatie, dat wil ook zeggen: een spuitje pregnyl. Nog dezelfde avond op zondag, zo laat mogelijk. Wetende dat ik dat zelf nooit zou kunnen (glycemie prikken lukt al niet, laat staan een injectie geven bij mezelf). Dus toch maar alle moed bijeen geraapt, en een hulplijn ingeschakeld: mijn tante. En ze heeft dat super gedaan, alleen kon zij er niet aan doen dat het zo'n pijnlijk spuitje is. En zelfs nu, bijna 24u later, voel ik nog steeds een zeurende pijn naast mijn navel... Dus het volgende spuitje zal ik ook maar door mijn tante laten zetten, want nu ik weet hoe het voelt, zal ik het zeker zelf niet meer kunnen. Jaja, je leest het goed, ik heb nog 2 spuitjes te gaan. Eentje 5 dagen en eentje 10 dagen na inseminatie, en dit om de innesteling te bevorderen. Oh ja, en ik moet ook nog Utrogestan vaginaal opsteken, om echt alle kansen optimaal te benutten. Had ik al gezegd dat je er veel voor moet over hebben?
Morgen wordt dus even spannend... eerste inseminatie. En dan is het ongeduldig afwachten tot oudjaar, want dan zal ik weten of deze poging gelukt is of niet!
Gisteren was mijn eerste follikelmeting. Amai, wat was ik zenuwachtig. De hele week was vlot verlopen, geen last van de Clomid, altijd mooi op tijd genomen (behalve de laatste dag, dan was ik ze vergeten en heb ik ze pas uuuuren later kunnen nemen). Maar soit, ik voelde me best wel goed, en had een overvolle agenda zodat de tijd wel passeerde. Tot mijn zus zaterdag vroeg of ik geen zenuwen had. Eenmaal de telefoon neergelegd, begon ik na te denken waarom ik zenuwen zou moeten hebben, en dat was geen goed idee :(
Stel dat ik geen enkele follikel heb? Dat mijn lichaam nog niet "ontpild" is, voor zover dat ook mag bestaan? Of mijn baarmoederslijmvlies niet volledig opgegroeid? Of dat er plots heel veel follikels zijn gerijpt, en dat deze poging niet kan doorgaan? En wat al er net 2 follikels zijn gerijpt? Een tweeling lijkt mij heel leuk, maar alleen?
Eenmaal in JP (maar net op tijd door de vele verkeerslichten en de zondagsrijders) begonnen de zenuwen pas echt. Een volle wachtzaal vol koppels, en enkele dames alleen. Wat was hun verhaal? Ik probeerde nog wat te lezen, maar dat lukte al helemaal niet meer. Dan maar naar buiten kijken, genieten van het prachtige uitzicht over Gent. En kijken naar een kindje van zo'n 18mnd dat in de wachtzaal op papa's schoot zat. En merken dat er een bekend gezicht in de wachtzaal zat. Iemand die ik al vaak heb gezien tijdens het dansen, maar van wie ik de naam niet ken. Wat zou haar verhaal zijn?
En dan wordt je naam afgeroepen, en moet je meegaan naar "het bureau van de dokter". Eerst super zenuwachtig, maar toen de dokter er na 10 min nog niet was, waren de hartkloppingen gelukkig verdwenen, en hadden die plaats gemaakt voor verveling. Opnieuw genieten van mooi zichtje buiten, hoewel ook dat snel verveelt.
De echo is goed verlopen. 1 duidelijke follikel, een klein hulpfollikeltje, en alles leek ok. Een 2de echo is zelfs niet meer nodig... Klaar voor inseminatie binnen 2 dagen. En laat het nu net die ene dag van de week zijn dat ik het minst gemakkelijk kan wegglippen tijdens de middagpauze. Maar ook dat is intussen opgelost, ik heb laten weten dat ik wat later zal zijn voor de vergadering, en voor de directie is dat ok. Maar ik voel me er niet zo goed bij, omdat ik graag eerlijk ben, maar in dit stadium is het nog niet verstandig om de directie op de hoogte te brengen, denk ik.
Inseminatie, dat wil ook zeggen: een spuitje pregnyl. Nog dezelfde avond op zondag, zo laat mogelijk. Wetende dat ik dat zelf nooit zou kunnen (glycemie prikken lukt al niet, laat staan een injectie geven bij mezelf). Dus toch maar alle moed bijeen geraapt, en een hulplijn ingeschakeld: mijn tante. En ze heeft dat super gedaan, alleen kon zij er niet aan doen dat het zo'n pijnlijk spuitje is. En zelfs nu, bijna 24u later, voel ik nog steeds een zeurende pijn naast mijn navel... Dus het volgende spuitje zal ik ook maar door mijn tante laten zetten, want nu ik weet hoe het voelt, zal ik het zeker zelf niet meer kunnen. Jaja, je leest het goed, ik heb nog 2 spuitjes te gaan. Eentje 5 dagen en eentje 10 dagen na inseminatie, en dit om de innesteling te bevorderen. Oh ja, en ik moet ook nog Utrogestan vaginaal opsteken, om echt alle kansen optimaal te benutten. Had ik al gezegd dat je er veel voor moet over hebben?
Morgen wordt dus even spannend... eerste inseminatie. En dan is het ongeduldig afwachten tot oudjaar, want dan zal ik weten of deze poging gelukt is of niet!
zaterdag 6 december 2014
Et c'est parti...
13 november: laatste pil
4 december: eerste dag van de maandstonden
14 december: eerste follikelmeting (dag 11)
Alles gaat een beetje sneller dan ik had gedacht! Ik had er op gerekend dat als ik de pil zou stoppen half november, dat ik direct mijn maandstonden zou hebben en zo de eerste cyclus rustig zou kunnen laten passeren. Bij de tweede cyclus zou ik dan inseminatie hebben tijdens de kerstvakantie: ideaal!
Maar het is dan toch wat anders gelopen. Aangezien ik Cerazette nam, had ik niet direct mijn maandstonden na het stoppen van de pil. Gemiddeld treedt er een ovulatie op 3 tot 17 dagen na het stoppen van Cerazette. Dat las ik pas enkele dagen nadat ik was gestopt, en me zorgen begon te maken over mijn cyclus. Pech dus, want zo viel heel mijn berekening in duigen.
25 november had ik wat last van buikpijn, dus ik dacht dat dit wel eens mijn ovulatie zou kunnen zijn. Perfecte timing, want dan zou inseminatie toch weer in de kerstvakantie vallen. Had ik toen geweten dat mijn eisprong vroeger had plaatsgevonden, dan zou ik wat minder verrast geweest zijn wanneer ik afgelopen donderdag na ongeveer 10 jaar mijn "duiveltjes" opnieuw mocht verwelkomen.
Buikpijn, misselijkheid, hoofdpijn, diarree... ik was alweer vergeten hoe het was om ongesteld te zijn. Mja, je moet er precies wel wat voor over hebben, als je mama wil worden. Maar er is ook een positieve kant aan het hele verhaal! De laatste week voor de kerstvakantie blijkt plots heel rustig te zijn op het werk, dus misschien zal inseminatie per uitzondering toch eens tijdens de werkuren kunnen plaatsvinden. Maandag (dag 5) start ik dus met 2 pilletjes Clomid, en volgende week zondag (dag 11) heb ik een eerste follikelmeting. Allemaal wel spannend!
In die Clomid heb ik helemaal geen zin, vanwege de vele bijwerkingen. Eerst was ik van plan om ze niet te nemen, maar na wat opzoekwerk in de medische literatuur, wordt het toch wel aangeraden bij IUI, zelfs bij vrouwen met een regelmatige cyclus. Dus ik zal het toch maar doen. Al twijfel ik nog wat over de dosis. Er wordt aanbevolen om te starten met 1 pilletje gedurende 5 dagen, maar de dokter schreef er 2 voor gedurende 5 dagen. Ook mijn apothekeres vond het wat veel, maar de vroedvrouw van JP heeft er op aangedrongen het voorschrift van de dokter te volgen.
Zoals ik al zei, je moet er wat voor over hebben om mama te worden... Nu maar duimen dat het ook loont, terwijl ik lustig foliumzuur blijf slikken, gezond blijf eten, regelmatig ga sporten, geen alcohol meer drink (al was ik geen grote gebruiker, hoor!). Enkel de koffie, die blijft een trouwe bondgenoot, zeker nadat een neonatoloog vorige week zei dat hij niet wist waarom het wordt afgeraden bij zwangeren. Toch een kleine troost ;)
4 december: eerste dag van de maandstonden
14 december: eerste follikelmeting (dag 11)
Alles gaat een beetje sneller dan ik had gedacht! Ik had er op gerekend dat als ik de pil zou stoppen half november, dat ik direct mijn maandstonden zou hebben en zo de eerste cyclus rustig zou kunnen laten passeren. Bij de tweede cyclus zou ik dan inseminatie hebben tijdens de kerstvakantie: ideaal!
Maar het is dan toch wat anders gelopen. Aangezien ik Cerazette nam, had ik niet direct mijn maandstonden na het stoppen van de pil. Gemiddeld treedt er een ovulatie op 3 tot 17 dagen na het stoppen van Cerazette. Dat las ik pas enkele dagen nadat ik was gestopt, en me zorgen begon te maken over mijn cyclus. Pech dus, want zo viel heel mijn berekening in duigen.
25 november had ik wat last van buikpijn, dus ik dacht dat dit wel eens mijn ovulatie zou kunnen zijn. Perfecte timing, want dan zou inseminatie toch weer in de kerstvakantie vallen. Had ik toen geweten dat mijn eisprong vroeger had plaatsgevonden, dan zou ik wat minder verrast geweest zijn wanneer ik afgelopen donderdag na ongeveer 10 jaar mijn "duiveltjes" opnieuw mocht verwelkomen.
Buikpijn, misselijkheid, hoofdpijn, diarree... ik was alweer vergeten hoe het was om ongesteld te zijn. Mja, je moet er precies wel wat voor over hebben, als je mama wil worden. Maar er is ook een positieve kant aan het hele verhaal! De laatste week voor de kerstvakantie blijkt plots heel rustig te zijn op het werk, dus misschien zal inseminatie per uitzondering toch eens tijdens de werkuren kunnen plaatsvinden. Maandag (dag 5) start ik dus met 2 pilletjes Clomid, en volgende week zondag (dag 11) heb ik een eerste follikelmeting. Allemaal wel spannend!
In die Clomid heb ik helemaal geen zin, vanwege de vele bijwerkingen. Eerst was ik van plan om ze niet te nemen, maar na wat opzoekwerk in de medische literatuur, wordt het toch wel aangeraden bij IUI, zelfs bij vrouwen met een regelmatige cyclus. Dus ik zal het toch maar doen. Al twijfel ik nog wat over de dosis. Er wordt aanbevolen om te starten met 1 pilletje gedurende 5 dagen, maar de dokter schreef er 2 voor gedurende 5 dagen. Ook mijn apothekeres vond het wat veel, maar de vroedvrouw van JP heeft er op aangedrongen het voorschrift van de dokter te volgen.
Zoals ik al zei, je moet er wat voor over hebben om mama te worden... Nu maar duimen dat het ook loont, terwijl ik lustig foliumzuur blijf slikken, gezond blijf eten, regelmatig ga sporten, geen alcohol meer drink (al was ik geen grote gebruiker, hoor!). Enkel de koffie, die blijft een trouwe bondgenoot, zeker nadat een neonatoloog vorige week zei dat hij niet wist waarom het wordt afgeraden bij zwangeren. Toch een kleine troost ;)
vrijdag 14 november 2014
D-day
Vandaag was het dan zo ver, mijn eerste afspraak in Jan Palfijn. Zoals ik al had gezegd, had ik mijn mama meegevraagd. Na snel nog even plasma geven, kwamen we veel te vroeg aan in het ziekenhuis. Eerst inschrijven en betalen, en dan naar het 8ste... waar er niemand was in het secretariaat, een deur openstond van een onderzoeksruimte en een bordje IVF-centrum. Hier moest ik niet zijn, ik moest op consultatie bij dr. Decleer, dus terug naar beneden, en een andere lift naar het 8ste genomen. Blijkbaar zaten we daar bij de directie en personeelsdienst. Dan toch maar even vragen aan een niet zo sympathieke dame van onthaal, en bleek dat we toch naar het IVF-centrum moesten. Dus terug naar daar, ondertussen toch wel in optimale stemming, want zo'n fratsen kom ik nu echt wel heel vaak tegen.
We zaten nog maar enkele minuutjes in de wachtzaal, 45min voordat ik mijn afspraak had, en plots was het al mijn beurt! Fijn! Het consult verliep, om het zachtjes uit te drukken, snel. Kort woordje over de wetgeving, dat ik papiertjes moest tekenen en kon starten wanneer ik wilde. Ondertussen was het voorschriftje voor clomid al geschreven, korte uitleg en dat was het. Ik heb nog snel enkele vragen kunnen stellen, maar ik denk dat we op 5min alweer buiten waren. De vriendelijke dame van het secretariaat nam gelukkig wat meer tijd om de te ondertekenen documenten te overlopen, en dat was het! Ik mag dus starten, wanneer ik maar wil :)
Nadien nog even een soepje gaan eten in de soepbar (mmmmm...) en nog veeeel gebabbeld met de mama. Soms eens zo'n onderonsje kan toch leuk zijn! Ik ben dan ook heel blij dat ik over zo veel dingen met haar kan praten. Op de vrijdagmarkt werden we aangesproken door een reporter. Ze wilde graag weten wat de wensen waren van voorbijgangers voor 2015. Omdat het met naam en foto in de krant zou komen, heb ik geweigerd, maar zowel mama als ik hadden dezelfde wens. Rara ;)
We zaten nog maar enkele minuutjes in de wachtzaal, 45min voordat ik mijn afspraak had, en plots was het al mijn beurt! Fijn! Het consult verliep, om het zachtjes uit te drukken, snel. Kort woordje over de wetgeving, dat ik papiertjes moest tekenen en kon starten wanneer ik wilde. Ondertussen was het voorschriftje voor clomid al geschreven, korte uitleg en dat was het. Ik heb nog snel enkele vragen kunnen stellen, maar ik denk dat we op 5min alweer buiten waren. De vriendelijke dame van het secretariaat nam gelukkig wat meer tijd om de te ondertekenen documenten te overlopen, en dat was het! Ik mag dus starten, wanneer ik maar wil :)
Nadien nog even een soepje gaan eten in de soepbar (mmmmm...) en nog veeeel gebabbeld met de mama. Soms eens zo'n onderonsje kan toch leuk zijn! Ik ben dan ook heel blij dat ik over zo veel dingen met haar kan praten. Op de vrijdagmarkt werden we aangesproken door een reporter. Ze wilde graag weten wat de wensen waren van voorbijgangers voor 2015. Omdat het met naam en foto in de krant zou komen, heb ik geweigerd, maar zowel mama als ik hadden dezelfde wens. Rara ;)
dinsdag 11 november 2014
Mag dat?
In mijn hoofd is alles al geregeld. Ik weet al welke bevalling ik wil, dat ik borstvoeding wil geven en hoe ik mijn kansen om dit te doen slagen kan verhogen, ik zou graag wasbare luiers gebruiken en weet waar ik hierover extra info kan vinden, ik weet welke dagmoeders/crèches er in de buurt zijn, welke kamer ik tot babykamer wil inrichten (en welk gordijntje ik er wil hangen ^^), ik heb zelfs al enkele jaren een jongensnaam die niet weg te slaan is uit mijn hoofd...
Mama heeft deze zomer alle babykleertjes die ze nog had, gewassen en gestreken. Ondertussen liggen ze gestapeld in mijn (vroegere) kamer, ik moet enkel nog uitkiezen! En die mooie retro kinderwagen staat ook al jaren te wachten tot ze weer dienst kan doen.
Vorige week ben ik een menstruatiecup gaan kopen, want eens moet ik stoppen met de pil, maar naar die "rode vlag"-dagen kijk ik zeker niet uit. Maar misschien heb ik nu wel de oplossing gevonden ;)
Stiekem is mijn hoofd al heel erg klaar. Nu nog wachten op de goedkeuring van de fertiliteitsarts... en dat is over 3 dagen. Wat kijk ik er naar uit! Mijn lijstje met vragen is al klaar, al denk ik heel wat antwoorden al te kennen. Het enige wat me zorgen baart is: hoe kan ik die inseminaties combineren met mijn werk/studies. De enige optie is inseminaties in het weekend of tijdens de schoolvakanties, nu maar hopen dat mijn cyclus hier wat rekening mee houdt!
Deze week mag ik ook op kraambezoek (de zelfgemaakte cadeau'tjes zijn gelukkig al enkele weken klaar). Goede vrienden zijn vandaag mama en papa geworden. Ze hebben er lang op moeten wachten, en ik ben er zeker van dat ze een coole papa en lieve mama zullen zijn. Eindelijk kunnen ze dit kleine prinsesje in hun armen nemen, en ik ben superblij voor hen, maar toch ook wel een klein beetje jaloers. Mag dat?
Mama heeft deze zomer alle babykleertjes die ze nog had, gewassen en gestreken. Ondertussen liggen ze gestapeld in mijn (vroegere) kamer, ik moet enkel nog uitkiezen! En die mooie retro kinderwagen staat ook al jaren te wachten tot ze weer dienst kan doen.
Vorige week ben ik een menstruatiecup gaan kopen, want eens moet ik stoppen met de pil, maar naar die "rode vlag"-dagen kijk ik zeker niet uit. Maar misschien heb ik nu wel de oplossing gevonden ;)
Stiekem is mijn hoofd al heel erg klaar. Nu nog wachten op de goedkeuring van de fertiliteitsarts... en dat is over 3 dagen. Wat kijk ik er naar uit! Mijn lijstje met vragen is al klaar, al denk ik heel wat antwoorden al te kennen. Het enige wat me zorgen baart is: hoe kan ik die inseminaties combineren met mijn werk/studies. De enige optie is inseminaties in het weekend of tijdens de schoolvakanties, nu maar hopen dat mijn cyclus hier wat rekening mee houdt!
Deze week mag ik ook op kraambezoek (de zelfgemaakte cadeau'tjes zijn gelukkig al enkele weken klaar). Goede vrienden zijn vandaag mama en papa geworden. Ze hebben er lang op moeten wachten, en ik ben er zeker van dat ze een coole papa en lieve mama zullen zijn. Eindelijk kunnen ze dit kleine prinsesje in hun armen nemen, en ik ben superblij voor hen, maar toch ook wel een klein beetje jaloers. Mag dat?
zondag 2 november 2014
Ik pas in het plaatje!
Ik las vandaag een artikeltje op internet, over "bewust alleenstaande moeders". Twee vrouwen die getuigen, en ervoor een kort tekstje over de bam'ers van vandaag met commentaar door een psychologe van het fertiliteitscentrum UZ Gent. En het leuke is... ik pas in het plaatje :) Kort door de bocht gesteld: een vrouw die de ware niet heeft gevonden en niet langer wil wachten, die een opleiding heeft genoten, een job heeft en zichzelf heeft ontplooid, die al over veel heeft nagedacht. En BAM-vrouwen lijken uit te blinken in organisatietalent.
Dat laatste durf ik wel eens in twijfel trekken, hoewel... Vaak ben ik nogal chaotisch, zowel in huis als in mijn hoofd. Maar naar de buitenwereld toe kom ik vaak over als berekend, doordacht, georganiseerd. En het is ook wel een feit, als ik iets wil doen, dan wil ik het ineens ook goed doen. Gaat het nu om een naai- of breiprojectje, een feestje bij mij thuis, of ervoor kiezen om single mama te worden, alles wordt tot in de puntjes voorbereid (met de nodige chaos in mijn hoofd).
Vandaag was weer eens zo'n luie dag zonder plannen: wat uitslapen, gaan sporten, eten maken, nog wat nagenieten van een koffie, en dan? Dan maar de eerste de beste vraag die in mij opkomt beginnen opzoeken op internet. Over voeding, gezondheid, naaiprojectjes, huis-tuin-en-keukenmiddeltjes, borstvoeding, herbruikbare luiers, wat kan en wat kan niet tijdens zwangerschap, kinderopvang in de buurt. Soms denk ik dat ik te obsessief bezig ben met zwanger worden en kinderen opvoeden. Maar het artikeltje op internet stelde me gerust: ik ben niet alleen!
Dat laatste durf ik wel eens in twijfel trekken, hoewel... Vaak ben ik nogal chaotisch, zowel in huis als in mijn hoofd. Maar naar de buitenwereld toe kom ik vaak over als berekend, doordacht, georganiseerd. En het is ook wel een feit, als ik iets wil doen, dan wil ik het ineens ook goed doen. Gaat het nu om een naai- of breiprojectje, een feestje bij mij thuis, of ervoor kiezen om single mama te worden, alles wordt tot in de puntjes voorbereid (met de nodige chaos in mijn hoofd).
Vandaag was weer eens zo'n luie dag zonder plannen: wat uitslapen, gaan sporten, eten maken, nog wat nagenieten van een koffie, en dan? Dan maar de eerste de beste vraag die in mij opkomt beginnen opzoeken op internet. Over voeding, gezondheid, naaiprojectjes, huis-tuin-en-keukenmiddeltjes, borstvoeding, herbruikbare luiers, wat kan en wat kan niet tijdens zwangerschap, kinderopvang in de buurt. Soms denk ik dat ik te obsessief bezig ben met zwanger worden en kinderen opvoeden. Maar het artikeltje op internet stelde me gerust: ik ben niet alleen!
zaterdag 25 oktober 2014
Klaar? Start!
Hier ben ik dan, neergestreken in blogland. Ik ben dan wel geen goeie schrijfster, maar dit keer vind ik het toch belangrijk om alles neer te schrijven. Wie weet zal ik, of jij(?) daar later nog blij om zijn.
Ik zal me kort even voorstellen: ik ben een jonge vrouw van 29 jaar oud, alleenstaand en samenwonend met de superlieve kat Mickey in mijn pas gekochte huisje (met tuin :D). Ik heb een diploma op zak (2 eigenlijk), en hopelijk binnen 2 jaar nog een derde. De voorbije jaren was ik heel hard op zoek naar mezelf: wie ben ik? Wat wil ik? Hoe wil ik met mijn leven verder? Wat is voor mij belangrijk? Het heeft lang geduurd, maar ik denk dat anderhalf jaar in het buitenland vertoeven, mij wat dichter bij mijn antwoorden heeft gebracht. Ik denk zelfs dat ik mag stellen dat ik eindelijk gelukkig ben!
Het antwoord op de vraag "Wat is voor mij belangrijk?", is direct ook de reden waarom ik deze blog schrijf. Al toen ik kind was, droomde ik van een nest vol kinderen, waar ik de trotse mama van was. Met ouder worden, werd deze droom nog sterker. Ik wilde graag 5 kindjes, liefst mijn eerste rond de leeftijd van 26 jaar, en de laatste voor mijn 35ste. Dit leek allemaal wel realistisch, tot ik 26 werd, daarna 27 en zo verder. Nu ben ik bijna 30, en besef dat mijn kinderdroom altijd een droom zal blijven. Gelukkig leven we in de 21ste eeuw, en is er tegenwoordig veel mogelijk. Mijn kinderwens is ook steeds prominenter aanwezig geweest dan mijn partnerwens, zodat ik begin dit jaar de knoop heb doorgehakt: ik wil een traject starten om bewust alleenstaande mama te worden!
Het voorbije jaar heb ik overal info bijeen gesprokkeld, vooral via fora, maar ook via websites van de verschillende fertiliteitscentra. Ondertussen probeerde ik mijn leven terug wat op de rails te krijgen, na een tumultueus verblijf in het buitenland. Vorige week vond ik plots dat ik er klaar voor was (ik heb werk, mijn opleiding lijkt te combineren met een baby in huis, financieel zou ik het net aankunnen, en vooral... de babyboom bij collega's en in de vriendenkring zorgden ervoor dat ik niet langer alleen maar kon toezien en dromen). Volgende maand heb ik mijn eerste afspraak. Als alles goed loopt, start ik waarschijnlijk in de kerstvakantie met de eerste inseminatie! Spannend, spannend...
Mijn beste vrienden weten dat dit idee al even in mijn hoofd zit, maar weten nog niet dat stap 1 gezet is. En ik denk dat ik dat nog even zo zal houden. Mijn ouders en mijn zus weten wel alles, en zijn heel enthousiast (behalve papa dan, maar die heb ik nog nooit echt enthousiast gekend voor iets dat hem niet direct aanbelangt). Mama had wel wat tijd nodig om eerst haar bezorgdheden te uiten, maar nadien was de glimlach niet meer weg te krijgen. Ik heb haar dan ook gevraagd om volgende maand met mij mee te gaan naar het ziekenhuis, niet zozeer omdat ik niet alleen durf te gaan, maar eerder om haar wat gerust te stellen.
Deze blog is vooral bedoeld voor mezelf. Misschien wil ik over enkele jaren wel nog eens lezen hoe ik de periode die nu moet komen heb beleefd. Misschien ook niet. Ik weet het niet, maar als ik het nu niet bijhoud, dan kan ik er ook nooit meer naar terugblikken.
Een tweede reden waarom ik deze blog schrijf, is voor de jongen of het meisje die het resultaat zal zijn van mijn traject ("mijn project X"). Mijn wens voor een kind is zo groot, dat ik er voor kies om alleenstaande mama te worden. Maar mijn dochter of zoon heeft er nooit voor gekozen om in een gezin terecht te komen waar er enkel een mama is. Waar er geen enkele link is naar een biologische papa, geen naam, geen beschrijving van uiterlijke kenmerken, geen verhalen en geen karaktertrekken. En zoals elke jongere vroeg of laat zich afvraagt van wie hij welke eigenschappen heeft geërfd, zal dit voor mijn zoon of dochter altijd een ontbrekend puzzelstukje blijven. Niets of niemand zal dit puzzelstukje ooit kunnen vervangen, maar misschien kan deze blog het accepteren wat vergemakkelijken. Misschien ook niet.
Alleszins, de blog wordt geschreven. Ik zal proberen alle belangrijke momenten te registreren, en wie weet zal ik hier later nog blij om zijn. Ondertussen zal ik vol ongeduld aftellen naar de echte start! Ik ben er alleszins klaar voor, en Mickey ook :)
Ik zal me kort even voorstellen: ik ben een jonge vrouw van 29 jaar oud, alleenstaand en samenwonend met de superlieve kat Mickey in mijn pas gekochte huisje (met tuin :D). Ik heb een diploma op zak (2 eigenlijk), en hopelijk binnen 2 jaar nog een derde. De voorbije jaren was ik heel hard op zoek naar mezelf: wie ben ik? Wat wil ik? Hoe wil ik met mijn leven verder? Wat is voor mij belangrijk? Het heeft lang geduurd, maar ik denk dat anderhalf jaar in het buitenland vertoeven, mij wat dichter bij mijn antwoorden heeft gebracht. Ik denk zelfs dat ik mag stellen dat ik eindelijk gelukkig ben!
Het antwoord op de vraag "Wat is voor mij belangrijk?", is direct ook de reden waarom ik deze blog schrijf. Al toen ik kind was, droomde ik van een nest vol kinderen, waar ik de trotse mama van was. Met ouder worden, werd deze droom nog sterker. Ik wilde graag 5 kindjes, liefst mijn eerste rond de leeftijd van 26 jaar, en de laatste voor mijn 35ste. Dit leek allemaal wel realistisch, tot ik 26 werd, daarna 27 en zo verder. Nu ben ik bijna 30, en besef dat mijn kinderdroom altijd een droom zal blijven. Gelukkig leven we in de 21ste eeuw, en is er tegenwoordig veel mogelijk. Mijn kinderwens is ook steeds prominenter aanwezig geweest dan mijn partnerwens, zodat ik begin dit jaar de knoop heb doorgehakt: ik wil een traject starten om bewust alleenstaande mama te worden!
Het voorbije jaar heb ik overal info bijeen gesprokkeld, vooral via fora, maar ook via websites van de verschillende fertiliteitscentra. Ondertussen probeerde ik mijn leven terug wat op de rails te krijgen, na een tumultueus verblijf in het buitenland. Vorige week vond ik plots dat ik er klaar voor was (ik heb werk, mijn opleiding lijkt te combineren met een baby in huis, financieel zou ik het net aankunnen, en vooral... de babyboom bij collega's en in de vriendenkring zorgden ervoor dat ik niet langer alleen maar kon toezien en dromen). Volgende maand heb ik mijn eerste afspraak. Als alles goed loopt, start ik waarschijnlijk in de kerstvakantie met de eerste inseminatie! Spannend, spannend...
Mijn beste vrienden weten dat dit idee al even in mijn hoofd zit, maar weten nog niet dat stap 1 gezet is. En ik denk dat ik dat nog even zo zal houden. Mijn ouders en mijn zus weten wel alles, en zijn heel enthousiast (behalve papa dan, maar die heb ik nog nooit echt enthousiast gekend voor iets dat hem niet direct aanbelangt). Mama had wel wat tijd nodig om eerst haar bezorgdheden te uiten, maar nadien was de glimlach niet meer weg te krijgen. Ik heb haar dan ook gevraagd om volgende maand met mij mee te gaan naar het ziekenhuis, niet zozeer omdat ik niet alleen durf te gaan, maar eerder om haar wat gerust te stellen.
Deze blog is vooral bedoeld voor mezelf. Misschien wil ik over enkele jaren wel nog eens lezen hoe ik de periode die nu moet komen heb beleefd. Misschien ook niet. Ik weet het niet, maar als ik het nu niet bijhoud, dan kan ik er ook nooit meer naar terugblikken.
Een tweede reden waarom ik deze blog schrijf, is voor de jongen of het meisje die het resultaat zal zijn van mijn traject ("mijn project X"). Mijn wens voor een kind is zo groot, dat ik er voor kies om alleenstaande mama te worden. Maar mijn dochter of zoon heeft er nooit voor gekozen om in een gezin terecht te komen waar er enkel een mama is. Waar er geen enkele link is naar een biologische papa, geen naam, geen beschrijving van uiterlijke kenmerken, geen verhalen en geen karaktertrekken. En zoals elke jongere vroeg of laat zich afvraagt van wie hij welke eigenschappen heeft geërfd, zal dit voor mijn zoon of dochter altijd een ontbrekend puzzelstukje blijven. Niets of niemand zal dit puzzelstukje ooit kunnen vervangen, maar misschien kan deze blog het accepteren wat vergemakkelijken. Misschien ook niet.
Alleszins, de blog wordt geschreven. Ik zal proberen alle belangrijke momenten te registreren, en wie weet zal ik hier later nog blij om zijn. Ondertussen zal ik vol ongeduld aftellen naar de echte start! Ik ben er alleszins klaar voor, en Mickey ook :)
Abonneren op:
Posts (Atom)