Een nieuw hoofdstuk

Lieve Lio,

Deze blog startte ik voor jou. Omdat ik voor mezelf het één en ander op een rijtje wilde zetten, en vooral ook uit schrik dat ik veel zou vergeten als ik het niet opschreef. Maar ik schreef het voor jou, zodat jij dit later zou kunnen lezen, als je dat zou willen. En zodat je weet dat ik je heel graag zie. Want hoewel je geen papa hebt, mama heeft liefde te over om met jou te delen.

Binnenkort zal deze blog niet langer voor jou alleen zijn...
Al een tijdje roept mijn moedergevoel om een tweede wezentje, om allerlei redenen. Voor mezelf, omdat ik altijd een groot gezin wilde, en altijd wat medelijden had met een enig kind. Maar ook voor jou, Lio, om jou een speelkameraadje te geven. Om jou te leren dat delen fijn is, niet alleen speelgoed delen, maar ook ervaringen, emoties, ... Onze band is zo innig, dat het me op termijn niet zo gezond lijkt. Ik wil dat je kunt opgroeien tussen kindjes, zowel op school als thuis. En zoals het er momenteel naar uitziet, komen er in de familie geen andere kindjes bij. Je wordt al zo snel groot, met een broertje of zusje erbij, zal je langer kind kunnen zijn.

In oktober ging ik al eens langs bij de fertiliteitsarts, maar omdat je toen nog zoveel borstvoeding kreeg, raadde hij me aan om eerst af te bouwen voor ik een nieuwe behandeling startte. En ik heb het tijd gegeven, want jou borstvoeding geven kreeg prioriteit op mijn kinderwens!

In mei nam ik opnieuw contact op, en ik kon starten wanneer het mij uitkwam. Gezien mijn werkuren, zou dat tijdens de zomervakantie zijn. Hoewel je nog steeds borstvoeding kreeg, oordeelde ik zelf dat 2 voedingen op een dag wel geen effect meer zouden hebben op de behandeling ;) Wel heb ik me eerst goed geïnformeerd, om zeker te zijn dat jij geen schade zou ondervinden van de medicatie, maar dat was gelukkig niet zo!

Eind juni was het zo ver, mijn cyclus startte en ik was ervan overtuigd dat dit het ideale moment was om opnieuw te beginnen. Hoewel, met ideaal bedoel ik: ik wilde nog niet direct zwanger worden, aangezien de planning van mijn eindwerk hierdoor in het water zou vallen. Maar aangezien het gemiddeld 3 pogingen duurt voor het lukt, en het bij jou toch ook al 2 pogingen heeft gevraagd, en ik nu nog borstvoeding gaf (wat de vruchtbaarheid vermindert), besloot ik toch om er voor te gaan.

5 juli inseminatie, jammer genoeg niet met zaadcelletjes van dezelfde donor als van jou, want die was niet meer beschikbaar. Ik heb hier even heel triest over geweest, want ik blijf er van overtuigd dat het zaad van jouw donor, in combinatie met mijn eicelletje, gewoonweg perfect was.

6 juli gingen we op uitstap naar Plopsaland. Een heel fijne dag, maar stiekem dacht ik wel... hihi, wie weet lopen we hier volgend jaar met 2 kindjes door het park ;-)

20 juli bloedname, en die was positief. Stiekem wist ik dat eigenlijk wel. Een dikke week na de inseminatie werd ik wel zeer kort van adem bij inspanningen. En ook was ik enorm snel vermoeid, had ik minder trek, minder zin om iets te doen... Ook kon ik net iets minder van jou verdragen dan voorheen, sorry hiervoor! 2 zwangerschapstesten die ik deed voor de bloedname kleurden beide ook positief, en de bloedname kon dit alleen maar bevestigen. Echter, geen reden tot groot geluk bij mij, enerzijds omdat de planning van mijn thesis nu wel in het gedrag kwam. Anderzijds omdat mijn HCG torenhoog stond (907 op 4w+1d). Wat ik mij kon herinneren uit de lessen gynaecologie, was dat dit kon wijzen op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, of op een meerling.

Ik wachtte dus bang af tot de eerste echo, en slechts een paar mensen waren op de hoogte. Mammie en pappie wisten nog van niks, en dat wilde ik graag nog even zo houden. Ik vroeg wel aan tati om foto's te komen nemen, waarmee ik een fotoboekje zou maken om het leuke nieuws te verspreiden als de eerste echo goed zou zijn.

1 augustus, de eerste echo. Ik was vooral angstig voor een slecht resultaat, met alle consequenties die erbij horen. Maar wat ik zag tartte alle verbeelding: 3 vruchtzakjes hadden zich in de baarmoeder genesteld. Het nieuws sloeg in als een bom, de arts deed er nog een schepje bovenop. Eentje wegprikken was volgens hem de enige optie. Toen ik wat bedenktijd vroeg, schrok hij even, maar dit was niet een beslissing die ik op één dag wilde nemen. Ik vroeg wat info over de procedure, en kreeg een nieuwe afspraak na 2 weken.

Mijn wereld stond even op zijn kop. Daar zat ik dan, thuis, met slechts enkelen die op de hoogte waren, maar niemand die een beslissing in mijn plaats kon nemen. Ik begon alle opties af te wegen, zocht het één en ander op op internet, vroeg advies aan enkele goede vrienden (waarvan ik wist dat ze niet zouden oordelen, eender welke beslissing ik zou nemen).
Ik maakte een afspraak in het UZ Gent op de dienst meerlingzwangerschappen. Een weekje later kon ik er al terecht, want de secretaresse begreep ook dat dit geen evidente situatie was. Ik nam me voor om geen beslissing te nemen tot ik de specialist had gezien. Wel begon ik in te zien dat 3 kindjes en jou grootbrengen op mijn eentje onbegonnen werk is. En stiekem begon ik te hopen dat de natuur zelf een handje zou helpen, en zou beslissen om 1 vruchtje niet levensvatbaar te maken.

8 augustus werd ik ontvangen door een superlieve prof, die heel begripvol was, alle mogelijkheden met mij besprak, met zijn voor- en nadelen. Op de echo waren 3 kloppende hartjes te zien, 3 vruchtjes die heel mooi volgens hun leeftijd aan het groeien waren. De kans dat de natuur mij nu nog een handje zou helpen in mijn beslissing, was klein.
Ik kon kiezen om de zwangerschap verder te zetten, met heel wat complicaties voor mij en de drieling als inzet. Of om eentje weg te nemen, en zo de kansen voor de 2 andere een stuk te verbeteren. Daarmee zou ik het risico van een drielingzwangerschap niet reduceren naar die van een tweelingzwangerschap, wel naar die van een 2+-zwangerschap, want in mijn baarmoeder zou het dode vruchtje de rest van de zwangerschap moeten verblijven. De kans op een miskraam van de 2 overgebleven vruchtjes zou ook toenemen, omdat mijn baarmoeder mogelijks zou proberen om het dode vruchtje naar buiten te werken, en met hem ook de 2 andere.

Geen gemakkelijke keuze, maar het leek alsof ik niet veel opties had. Drie baby's en een peuter is praktisch niet haalbaar, of ik zou een ander huis moeten zoeken, een nieuwe auto, ... Jij zou ook niet langer kind kunnen blijven, Lio, en zou zeer snel gepromoveerd worden tot grote zus die mama een handje moet helpen bij alles wat de zorg van 3 kindjes met zich meebrengt. Is dat wel eerlijk, voor een ukje van 2.5 jaar?

Ik besliste dus om eentje "weg te prikken". Hiermee mocht ik niet te lang wachten, dus minder dan 2 weken nadat ik het nieuws te weten kwam, was het al gebeurd. De eerste keer met een valse start, want de datum van punctie lag wel vast, maar niemand gaf mij correcte info, waardoor ik mij te laat, niet nuchter, en zonder iets bij me op de dienst fertiliteit aanmeldde. Enkele dagen later was het dan toch zover: 2u voor de ingreep en nuchter aangemeld, bagage bij om minstens 24u te blijven, maar helemaal niet klaar voor de ingreep. Uiteindelijk verliep het wel vlot, ook de uren nadien, dankzij de weeënremmers die ik kreeg toegediend.

Nu is het 2 weken bang afwachten.
Eerst aftellen tot volgende week, want dan krijg ik opnieuw een echo. En ik hoop heel hard op 2 kloppende hartjes! Dan afwachten tot 8 september, mijn eerste afspraak bij mijn nieuwe gynaecoloog. Een man met heel veel ervaring, die hard gelooft in de kracht van de natuur en dus niet snel procedures in gang zet die niet nodig blijken. Alleen zou hij een vreemd gevoel voor humor hebben... ik ben dus zeer benieuwd :)

Lieve Lio, ik weet niet goed wat ik ons nu mag wensen...
Weet dat ik liefde te over heb, en die gerust onder 3 kindjes kan verdelen, zonder dat jij hieronder moet lijden. Maar als deze zwangerschap verder goed verloopt, breekt er over enkele maanden toch een zeer zware periode aan. Sorry hiervoor, dit had mama niet voorzien! 2 kleine ukjes erbij zijn meer dan welkom, ik hoop dat jouw liefde voor baby's, jouw nieuwsgierigheid en jouw zorgende persoonlijkheid niet op de proef worden gesteld.

Dikke zoen... en een "fuffel" voor mijn grote, kleine meid.

19mnd

Lieve schat,

Wat vliegt de tijd!
Ondertussen ben je dik 19 maanden, en ben je al een echt peutertje. Met alles er op en er aan :) Het opvoeden kan nu volop beginnen. Voortgaand op jouw babykuren, kon ik ergens wel vermoeden dat het pittig zou zijn, maar soms is mijn inspiratie toch wel eens op!

Sinds je zo'n 18 maanden bent, is er veel veranderd. Samen hebben we er aan gewerkt om de nachtvoedingen te stoppen, en wonderwel was dat op een paar nachten al geklaard. Doorslapen doe je nog niet, of misschien één zeldzame keer, maar je hoeft al geen voeding meer te krijgen (je wil nu zelfs helemaal niet meer!), dus dat is al een goede zaak.
Ook op vlak van eten ben je iets gemakkelijker geworden. Fruit is en blijft jouw favoriet, dus je krijgt vaak zowel 's morgens, 's middags als 's avonds wat fruit van mij. Maar ook boterhammetjes gaan vlotter binnen. Patatjes, dat blijft een moeilijke. Moest ik je alle dagen spinaziepuree met een eitje geven, dan zou jij het gelukkigste meisje van Eeklo zijn. Bij de onthaalmoeder eet je alle andere dingen ook wel vlotjes, maar bij mama toon je meestal je kuren. Alles probeerde ik al: alles in stukjes, geplet of gemixt - vlees, vis, kip - aardappel, pasta, rijst, tarwe, ... Je hebt enorm schrik dat eten te warm heeft, al is het al goed afgekoeld wanneer ik het jou voorschotel. En je hebt enorme schrik voor nieuwe dingen. Dan zit je daar 10 minuten met je lepel of vorkje in je hand, te twijfelen of je nu zou durven afhappen.

Je wil zoveel zelf doen (zelf eten, zelf de trap opgaan, zelf de wasmachine legen...). Daardoor ligt het tempo een pak lager, maar wat je kan laat ik je meestal wel doen. Maar hoewel je zeer zelfstandig wil zijn, toch plak je nog heel vaak aan mama. Je kan al flink alleen spelen, maar zodra ik ga plassen, of begin te koken, dan ben je daar gezet. Ik maakte voor jou een learning-tower, zodat je veilig op een trapje kunt staan en alles goed kunt zien. Alleen, zien is voor jou blijkbaar niet voldoende, je wil ook helpen, en dat is niet altijd zo simpel.

Spelen vind je leuk, zeker als er iemand met je meespeelt. Bij mammie, tati of de babysit haal je alle speelgoed boven die je kunt vinden, en toon je alles zeer trots. Maar als mama thuis is, dan zegt het speelgoed je niks. Dan wil je graag helpen met de was, of met koken, of wil je naar de speeltuin, waar je met de buurmeisjes kunt spelen. Maar het allerleukste is spelen met water. Een klein bakje en wat potjes is voldoende om jou uren bezig te houden. En bij mooi weer plons je vol overtuiging in het zwembadje dat ik voor je vul.

Kleine meid, je maakt het je mama vaak niet gemakkelijk. Je hebt een heel sterk karakter, weet wat je wil, en vooral ook wat je niet wil. Bij jou werkt opvoeden niet, wel compromissen sluiten... van beide kanten.
Maar anderzijds ben je zooooo lief! Als mama boos is, kom je voorzichtig knuffelen. Als mama pijn heeft, krijgt ze een kusje. Als mama vraagt dat je lief bent, dan geef je aaitjes. Maar je bezorgdheid reikt veel verder... als mama haar bord of glaasje leeg is, gebied je dat ik bijschep of bijgiet. En als er baby'tjes langskomen, dan krijgen ze steevast aaitjes en grijp je voorzichtig hun handje of voetje vast. Soms ben je zo hartverwarmend, dat ik gewoonweg niet boos op je kan zijn.
Maar hoe lief je ook bent, jouw jaloersheid is net iets sterker. Baby'tjes vind je super, zolang ze niet op mama's schoot zitten. Hondjes vind je fantastisch, maar ook deze mogen mama's schoot niet inpalmen. En als ik even te lang aan de telefoon hang met mammie of tati, dan laat je dat duidelijk merken.

Lieve Lio, zoals ik al schreef, opvoeden is bij jou geen makkie.
Maar ik zie je doodgraag, en zou je voor geen geld van de wereld nog kunnen missen...