2e echo

De 16 weken zijn ook al gepasseerd, en daarbij ook de 16 weken-echo. Hiervoor had ik mijn zus en mijn mama uitgenodigd om mee te gaan, en beide waren zeer enthousiast. De echo toonde dat alles heel goed gaat met mijn kleintje, en dat er voorlopig nog geen signalen zijn dat er iets mis zou gaan (hartje klopt, niertjes werken, maagje is gevuld, longetjes zijn ok, de bewegingen zijn correct, geen open buikje...). Ook bleek dat mijn ukje heel graag beweegt, en niet zo graag meewerkt, waardoor er geen mooie echobeeldjes zijn deze keer, maar dit hoeft ook niet voor mij. Al kijk ik er toch heel hard naar uit om hem/haar in het echt te zien :) Nog even aftellen hiervoor.

Op het werk ging het deze week iets minder goed. Al enige tijd heb ik het gevoel dat ik niet in een team werk, maar tegen een team, wat deze week nog maar eens werd bevestigd. Constant moet ik mij verantwoorden, moet ik herhalen wat er op vergaderingen overeen werd gekomen (maar blijkbaar dan enkel door mij werd gehoord), en moet ik maar blijven pompen of toch maar eens verzuipen? Zeer uitputtend, en zeker nu met de zwangerschap. Want ik zou zo graag 's avonds ook nog eens wat kunnen studeren, of wat huishoudelijk werk doen, maar daar heb ik jammer genoeg geen energie meer voor. Als ze het dan ook op het werk nog eens extra zwaar maken, dan ben ik al helemaal niks meer waard... Gek, want in onze andere vestiging gaat het er heel anders aan toe. Daar zouden ze als het ware mijn handtas uit mijn handen rukken, om me toch maar een beetje te ontlasten. Mijn situatie laat nu niet toe om ander werk te zoeken voor volgend schooljaar, maar als het zo blijft duren, dan kan ik niet garanderen dat ik op mijn huidige werk zal blijven.

Hierbij komt nog eens dat mijn grootvader heel erg achteruit gaat. Hij eet bijna niet meer, heeft ook zijn vechtlust verloren, en heeft alle papieren voor DNR en wilsbeschikking in orde laten brengen. De huisarts gaf hem nog 3 dagen, en is dus alle medicatie gestopt, maar hierdoor is hij opnieuw wat beginnen eten zodat we ondertussen al een week verder zijn. Dit weekend ben ik hem nog eens gaan bezoeken, en hij zag er alleszins niet slecht uit, maar het is inderdaad goed mogelijk dat dit mijn laatste bezoekje aan hem was... Het doet zo raar, want toen ik hem een bezoekje had gebracht toen ik net zwanger was, dan had ik nog beelden in mijn hoofd gehad dat hij mijn ukje zou vasthouden voor de foto. Jammer genoeg zal dit dus niet meer gebeuren, en zal mijn kleine pruts zijn beide overgrootvaders nooit gekend hebben.

Komende weken staan vooral in het teken van mijn examens. Geen leuke vooruitzichten, maar ik vermoed dat de tijd wel super snel zal gaan, en wat daarna komt is puur genieten: 2 maanden zomervakantie (waarin ik toch wel 4 dagjes zal moeten werken). Stiekem kijk ik er toch naar uit :)