Hier ben ik dan weer. Een beetje vroeger dan gedacht, niet om te zeggen dat ik er naar uit kijk om de volgende cyclus opnieuw een poging te wagen, maar om te zeggen dat de volgende cyclus al gestart is. Echt waar, sinds ik met de pil ben gestopt, heb ik het gevoel dat mijn lichaam zo maar wat doet.
- 3 weken tussen pilstop en eerste maandstonden: ok, dat kan nog.
- cyclus van 30d met inseminatie en utrogestan: dat is ook wel nog mogelijk.
- cyclus van 24d zonder inseminatie of medicatie: ???
En dat terwijl ik vroeger tot op het uur kon zeggen wanneer mijn maandstonden zouden doorkomen (meestal tijdens flikken op zondagavond). En ik was er echt van overtuigd dat ik op 17 januari nog mijn ovulatie heb gevoeld (enkele dagen een zeurende pijn in mijn onderbuik, en dan die zaterdag sterk gelokaliseerd links onder). En ik maar apetrots wezen dat ik weer afstevende op die perfectie van 28 dagen... pfff. Komt dit nu door de pilstop? Hoewel men zegt dat ontpillen niet bestaat, enkel bij vrouwen die een onderliggend probleem hebben. Of door de hormonen van die eerste poging? Of de stress?
Gisteren was dus dag 1. Al van 's morgens voelde ik mij niet goed (draaierig, misselijk, krampen), maar 's middags wist ik dus waarom. Die duiveltjes blijven toch steeds opnieuw een onaangename verrassing. Vandaag gaat al stukken beter, hoor. Ik heb dan ook maar al een afspraak vastgelegd voor een eerste follikelmeting op dag 10. Ik wilde dit graag wat kunnen rekken naar dag 11 of 12, maar met een cyclus van 24 dagen kan ik dat risico niet lopen. Clomid heb ik vandaag ook maar in huis gehaald. Maar omdat mijn cyclus nu 4 dagen vroeger dan gepland is begonnen, zal het een groot vraagteken worden of inseminatie al dan niet zal kunnen doorgaan. Ik ga er alleszins wel voor, maar ben toch wat bang dat mijn werk deze poging zal dwarsbomen.We zien wel...
En tot dan... plan A ;)
woensdag 28 januari 2015
zondag 18 januari 2015
Plan A
Ik zit nu dus midden in Plan A. Weet je nog wel: genieten, tot de volgende cyclus. En eerlijk, het feit dat ik hier weer even mijn zegje kom doen, spreekt voor zich. Af en toe mislukt Plan A toch wel heel hard. Zoals bijvoorbeeld vandaag. Als het even wat rustiger is, als ik even mijn gedachten de vrije loop kan laten gaan... dan komt Project X opnieuw op de proppen. Want ik heb nog steeds geen meisjesnaam, en welke kinderwagen zou goed zijn, en hebben ze eigenlijk wel mooie wiegjes op 2de hands sites, en zou het dragen van een mineraal de vruchtbaarheid kunnen verhogen (antwoord: maansteen blijkt de vruchtbaarheid te verhogen), en...
En heel stiekem, was er deze week een mini-stemmetje, als het ware het duiveltje op je schouder, die zich afvroeg: zou het toch niet kunnen dat je zwanger bent? Want die maandstonden, die waren toch wel zeer atypisch (slechts 5 dagen, zonder menstruatiepijn, zonder misselijkheid etc). En de ganse week had ik, bij druk op de onderbuik, een vreemd gevoel, alsof er te veel lucht in de darmen zit. Dus, hoewel ik weet dat een bloedproef sluitend is, en hoewel ik besef dat mijn maandstonden geen innestelingsbloeding kan zijn, toch bleef dat kleine vlammetje van hoop nog wat nabranden. Tot gisteren. Want gisteren had ik overduidelijk mijn eisprong: wat meer witverlies, zelfs met een heel klein beetje bloed, een korte zeurende pijn in de linker fossa, en het verdwijnen van dat opgeblazen gevoel in de onderbuik. Fijn om te weten dat mijn lichaam dit zo duidelijk met mij kan communiceren, en goed om te weten dat mijn cyclus opnieuw afstevent naar een perfecte 28dagen-cyclus. Maar toch ook wel een beetje jammer, want ik had gehoopt dat mijn cyclus wat zou verlengen, zodat inseminatie misschien toch nog eens in het weekend mogelijk zou zijn. Maar de kans is nu toch klein.
Als ik deze cyclus toch had geprobeerd, dan zou volgens mijn berekeningen de inseminatie donderdag zijn gebeurd (iets vroeger dan je echte eisprong, omdat ze met inseminatie niet te laat willen zijn, en dus je eisprong kunstmatig met Pregnyl iets vroeger opwekken). Ik heb deze cyclus toch maar laten passeren, omdat er donderdag een ganse dag onderzoeken stonden gepland, en ik dus onmogelijk even naar Gent zou kunnen rijden. Tot het donderdag was, en bleek dat ik om 11u30 al klaar was, en de rest van de tijd gewoon nog wat administratie kon doen. Had ik dit op voorhand geweten, dan had ik geen pauze-cyclus moeten inlassen, en zat ik nu alweer in de wachtweken. Jammer van deze gemiste kans! En als mijn cyclus nu echt 28 dagen zal zijn, dan zal ook mijn volgende poging in het water vallen... Maar misschien zal Plan A dan wel wat beter lukken ;)
En heel stiekem, was er deze week een mini-stemmetje, als het ware het duiveltje op je schouder, die zich afvroeg: zou het toch niet kunnen dat je zwanger bent? Want die maandstonden, die waren toch wel zeer atypisch (slechts 5 dagen, zonder menstruatiepijn, zonder misselijkheid etc). En de ganse week had ik, bij druk op de onderbuik, een vreemd gevoel, alsof er te veel lucht in de darmen zit. Dus, hoewel ik weet dat een bloedproef sluitend is, en hoewel ik besef dat mijn maandstonden geen innestelingsbloeding kan zijn, toch bleef dat kleine vlammetje van hoop nog wat nabranden. Tot gisteren. Want gisteren had ik overduidelijk mijn eisprong: wat meer witverlies, zelfs met een heel klein beetje bloed, een korte zeurende pijn in de linker fossa, en het verdwijnen van dat opgeblazen gevoel in de onderbuik. Fijn om te weten dat mijn lichaam dit zo duidelijk met mij kan communiceren, en goed om te weten dat mijn cyclus opnieuw afstevent naar een perfecte 28dagen-cyclus. Maar toch ook wel een beetje jammer, want ik had gehoopt dat mijn cyclus wat zou verlengen, zodat inseminatie misschien toch nog eens in het weekend mogelijk zou zijn. Maar de kans is nu toch klein.
Als ik deze cyclus toch had geprobeerd, dan zou volgens mijn berekeningen de inseminatie donderdag zijn gebeurd (iets vroeger dan je echte eisprong, omdat ze met inseminatie niet te laat willen zijn, en dus je eisprong kunstmatig met Pregnyl iets vroeger opwekken). Ik heb deze cyclus toch maar laten passeren, omdat er donderdag een ganse dag onderzoeken stonden gepland, en ik dus onmogelijk even naar Gent zou kunnen rijden. Tot het donderdag was, en bleek dat ik om 11u30 al klaar was, en de rest van de tijd gewoon nog wat administratie kon doen. Had ik dit op voorhand geweten, dan had ik geen pauze-cyclus moeten inlassen, en zat ik nu alweer in de wachtweken. Jammer van deze gemiste kans! En als mijn cyclus nu echt 28 dagen zal zijn, dan zal ook mijn volgende poging in het water vallen... Maar misschien zal Plan A dan wel wat beter lukken ;)
woensdag 7 januari 2015
Eén week later
Ondertussen zijn we alweer een week nadat ik mijn eerste negatieve telefoontje kreeg. En het gaat nu toch wel wat beter. Dat kleine dipje dat ik heb gekend, is opnieuw voorbij. 3 dagen na het stoppen met de Utrogestan, zijn ook mijn maandstonden doorgekomen, en daarbij ook een nieuwe cyclus die ik jammer genoeg zal moeten overslaan. De komende weken zijn nogal druk op het werk, waardoor een inseminatie tijdens de werkweek echt niet mogelijk is. En waren de maandstonden 2 dagen later doorgekomen, dan was de kans groter dat inseminatie in het weekend zou kunnen doorgaan, maar nu helaas niet.
Enerzijds vind ik het niet slecht om een cyclus over te slaan. Ten slotte heb ik nog maar 1 cyclus gehad na pilstop, en dan ben ik ook direct gestart met het nemen van medicatie en hormonen. Even de natuur z'n gang laten gaan kan dan ook niet zo veel kwaad, denk ik.
Maar anderzijds laat het me niet los. Hoe graag zou ik niet gewoon willen doorgaan, met hopelijk snel een positief resultaat. Elke dag ben ik aan het rekenen hoe mijn cyclus zou kunnen verlopen, en checken met mijn agenda wanneer ik mogelijks wel nog eens een inseminatie zou kunnen hebben. Ik had gehoopt alles even uit mijn hoofd te kunnen zetten, maar dat is dus niet het geval.
Heel dit project wordt precies een obsessie, terwijl ik dit helemaal niet wil. Ik wil doodgraag zwanger zijn, ik wil heel graag een kindje krijgen, maar niet ten koste van het leuke leventje dat ik tot nu toe had. Ik wil, ondanks de tegenslagen die waarschijnlijk nog zullen volgen, verder kunnen genieten van alles wat ik doe, van de plannen die ik maak, van de mensen rond mij. Dus vanaf nu loopt naast Project X, ook een plan A: Geniet! En zet alles even uit je hoofd... tot de volgende cyclus ;)
Enerzijds vind ik het niet slecht om een cyclus over te slaan. Ten slotte heb ik nog maar 1 cyclus gehad na pilstop, en dan ben ik ook direct gestart met het nemen van medicatie en hormonen. Even de natuur z'n gang laten gaan kan dan ook niet zo veel kwaad, denk ik.
Maar anderzijds laat het me niet los. Hoe graag zou ik niet gewoon willen doorgaan, met hopelijk snel een positief resultaat. Elke dag ben ik aan het rekenen hoe mijn cyclus zou kunnen verlopen, en checken met mijn agenda wanneer ik mogelijks wel nog eens een inseminatie zou kunnen hebben. Ik had gehoopt alles even uit mijn hoofd te kunnen zetten, maar dat is dus niet het geval.
Heel dit project wordt precies een obsessie, terwijl ik dit helemaal niet wil. Ik wil doodgraag zwanger zijn, ik wil heel graag een kindje krijgen, maar niet ten koste van het leuke leventje dat ik tot nu toe had. Ik wil, ondanks de tegenslagen die waarschijnlijk nog zullen volgen, verder kunnen genieten van alles wat ik doe, van de plannen die ik maak, van de mensen rond mij. Dus vanaf nu loopt naast Project X, ook een plan A: Geniet! En zet alles even uit je hoofd... tot de volgende cyclus ;)
zaterdag 3 januari 2015
Achter de façade
Wat blijft deze procedure toch moeilijk!
Na het telefoontje woensdagavond had ik me erbij neergelegd dat deze poging niet gelukt was. Of beter, dat dacht ik toch, dat ik me erbij had neergelegd. Want met het wegblijven van de maandstonden (natuurlijk door de Utrogestan), kwam daar toch weer een sprankje hoop: wat als de resultaten in het labo toevallig waren verwisseld, of door een late innesteling mijn HCG nog niet voldoende gestegen was, of... Hoe goed mijn hoofd ook wist dat het deze ronde niks was, toch lukte het mij niet om dat kleine beetje hoop, hoe onredelijk ook, te onderdrukken. Anderzijds voel ik ook dat het stukje "ik" dat de resultaten wel heeft aanvaard, heel stilletjes toch wel verdrietig is. Geen traantjes, hoor, neen, en naar de buitenwereld blijf ik sterk, want het was tenslotte ook nog maar mijn eerste poging. Maar mijn gezonde levensstijl laat wat te wensen over, ik blijf onnodig lang in bed liggen, heb geen energie om ook maar iets te doen, ik kan nog maar weinig genieten van leuke dingen zoals lekker eten of een heerlijk warm bad.
Ken je die twee maskertjes, blij en verdrietig? Wel, zo voel ik mij. Blij om dat sprankje hoop dat er nog is, en verdrietig omdat ik maar al te goed besef dat die hoop nergens op slaat. Nogal verwarrend! Zeker omdat ik van mezelf altijd vond dat ik zeer rationeel ben, en dan schrik ik altijd als ik me laat overspoelen door mijn gevoelens. Gelukkig is de vakantie bijna om, zodat ik mij weer ten volle op mijn werk en studies kan concentreren. Het zal me goed doen, denk ik. Hoewel er achter de façade waarschijnlijk nog wel wat verdriet, angst, teleurstelling... zal blijven.
Na het telefoontje woensdagavond had ik me erbij neergelegd dat deze poging niet gelukt was. Of beter, dat dacht ik toch, dat ik me erbij had neergelegd. Want met het wegblijven van de maandstonden (natuurlijk door de Utrogestan), kwam daar toch weer een sprankje hoop: wat als de resultaten in het labo toevallig waren verwisseld, of door een late innesteling mijn HCG nog niet voldoende gestegen was, of... Hoe goed mijn hoofd ook wist dat het deze ronde niks was, toch lukte het mij niet om dat kleine beetje hoop, hoe onredelijk ook, te onderdrukken. Anderzijds voel ik ook dat het stukje "ik" dat de resultaten wel heeft aanvaard, heel stilletjes toch wel verdrietig is. Geen traantjes, hoor, neen, en naar de buitenwereld blijf ik sterk, want het was tenslotte ook nog maar mijn eerste poging. Maar mijn gezonde levensstijl laat wat te wensen over, ik blijf onnodig lang in bed liggen, heb geen energie om ook maar iets te doen, ik kan nog maar weinig genieten van leuke dingen zoals lekker eten of een heerlijk warm bad.
Ken je die twee maskertjes, blij en verdrietig? Wel, zo voel ik mij. Blij om dat sprankje hoop dat er nog is, en verdrietig omdat ik maar al te goed besef dat die hoop nergens op slaat. Nogal verwarrend! Zeker omdat ik van mezelf altijd vond dat ik zeer rationeel ben, en dan schrik ik altijd als ik me laat overspoelen door mijn gevoelens. Gelukkig is de vakantie bijna om, zodat ik mij weer ten volle op mijn werk en studies kan concentreren. Het zal me goed doen, denk ik. Hoewel er achter de façade waarschijnlijk nog wel wat verdriet, angst, teleurstelling... zal blijven.
donderdag 1 januari 2015
The show must go on!
Dat was het dan. Gisterenavond heb ik telefoon gekregen, om te horen dat de test negatief was. Zoals te verwachten eigenlijk, want hoe erg ik het gevoel ook had dat mijn maandstonden er aan zitten te komen, toch bleef ik stiekem nog wat hopen. Maar het telefoontje maakte daar dan toch maar een abrupt einde aan, hoewel... Toen ik de telefoon had neergelegd (ik was al op weg naar het nieuwjaarsfeestje, want de gynaecoloog had gezegd dat hij zo vroeg mogelijk tussen 17u en 18u zou bellen, maar het was uiteindelijk pas 18u20 toen ik uit mijn lijden werd verlost), direct nadien hoopte ik eigenlijk een tweede telefoontje te krijgen, om te zeggen dat hij zich van resultaten had vergist. Gek wat er toch allemaal in uw hoofd kan gebeuren.
Nu, ik kan het precies wel goed plaatsen. Ik was dan ook al goed voorbereid van de ochtend voordien ;) En ik had hier ook wel rekening mee gehouden. Ik heb ook alles gedaan wat moest, dus ik kan mezelf niks verwijten. En ik ben superblij dat ik het niet heb moeten ondervinden doordat mijn maandstonden daar plots waren, want ik denk dat dit psychologisch veel zwaarder is, om lijfelijk geconfronteerd te worden met de mislukking.
Alleen heb ik nu een beetje schrik dat dit de voorbode is van een lange lijdensweg, want direct zwanger zijn was een garantie dat alles wel ok is daarbinnen. Al heb ik nog niet beslist hoe ver ik in dit hele traject wil gaan... mijn kinderwens is enorm, maar ten koste van wat?
Maar nu, even pauze. Mijn lichaam op adem laten komen, maar vooral ook mijn hoofd. Het zal goed doen! Opnieuw alles eten wat lekker is, eens een glaasje bubbels drinken, nog niet aan mijn sportleraar moeten zeggen dat ik bepaalde oefeningen (vooral op de trilplaat) niet meer kan meedoen, mijn huisje verder afwerken, zodat het een warme thuis kan worden voor dat kleine ukkepukje dat er hopelijk ooit wel eens komt, geen zorgen over hoe we alles op het werk zullen regelen, ... Even wat tijd over laten gaan, en dan vol goede moed opnieuw beginnen!
Nu, ik kan het precies wel goed plaatsen. Ik was dan ook al goed voorbereid van de ochtend voordien ;) En ik had hier ook wel rekening mee gehouden. Ik heb ook alles gedaan wat moest, dus ik kan mezelf niks verwijten. En ik ben superblij dat ik het niet heb moeten ondervinden doordat mijn maandstonden daar plots waren, want ik denk dat dit psychologisch veel zwaarder is, om lijfelijk geconfronteerd te worden met de mislukking.
Alleen heb ik nu een beetje schrik dat dit de voorbode is van een lange lijdensweg, want direct zwanger zijn was een garantie dat alles wel ok is daarbinnen. Al heb ik nog niet beslist hoe ver ik in dit hele traject wil gaan... mijn kinderwens is enorm, maar ten koste van wat?
Maar nu, even pauze. Mijn lichaam op adem laten komen, maar vooral ook mijn hoofd. Het zal goed doen! Opnieuw alles eten wat lekker is, eens een glaasje bubbels drinken, nog niet aan mijn sportleraar moeten zeggen dat ik bepaalde oefeningen (vooral op de trilplaat) niet meer kan meedoen, mijn huisje verder afwerken, zodat het een warme thuis kan worden voor dat kleine ukkepukje dat er hopelijk ooit wel eens komt, geen zorgen over hoe we alles op het werk zullen regelen, ... Even wat tijd over laten gaan, en dan vol goede moed opnieuw beginnen!
Abonneren op:
Posts (Atom)