17 weken voorbij, de helft komt in zicht. Tijd dus om wat concreter te beginnen plannen: een naam kiezen, peter en meter kiezen, nadenken over prioriteiten in huis (eerst een tuinhuis of eerst een vloer boven), welk bedje, lijst leggen in een winkel of lijst op internet, geboortekaartje, ...
Laten we het deze week over babynamen hebben! Ik denk dat mijn 2 namen vaststaan. 2 namen, omdat ik het geslacht niet wil weten, en dus een naam voor een jongen en een meisje nodig heb.
Al jaren had ik een jongensnaam die niet uit mijn hoofd te slaan was: Warre! Tijdens mijn eerste intersocvakantie was er een peuter met deze naam, leuk manneke, prachtige ogen en een zeer knappe papa. En ik was direct verkocht voor de naam. De zoektocht naar een meisjesnaam was een pak moeilijker, veel mooie namen, maar toch niet "de naam". Enkele weken geleden dacht ik plots aan een tv-programma van enkele jaren terug, De Kinderpuzzel. Daar heeft een koppel gewonnen, en ik herinnerde mij dat ik de namen van hun dochtertjes wel leuk vond: Asa en Lio. Omdat Asa mij te veel doet denken aan de afkorting voor acetylsalicylzuur (aspirine), is het Lio geworden. Een naam die ik toch even heb laten bezinken, maar hoe langer ik er over nadenk, hoe mooier ik hem vind!
In die mate, dat ik zo verliefd ben geworden op mijn meisjesnaam, zodat Warre plots maar wat gewoontjes is geworden, weinig origineel, niet krachtig genoeg. Dus dan maar weer een zoektocht naar een alternatieve jongensnaam, en uiteindelijk heb ik die gevonden. Ties: kort en krachtig, stoer en ook wel lief.
Rekening houdend met het feit dat ik nu nog maar 18 weken ver ben, bestaat er dus zeker nog een kans dat de namen nog zullen veranderen. Maar voorlopig wordt het dus Lio of Ties.
Alternatieven voor een meisje: Flo of Flore, Nel
Alternatieven voor een jongen: Warre, Sem
Mama, papa en zus beginnen toch ook al wat te gissen. Ze weten dat ik een korte naam wil, en liefst wat origineel, want het lijkt me niet fijn om in de klas te zitten met een naamgenoot. Ik heb ze ook al gezegd dat ik vermoed dat ze de naam in het begin niet zo mooi zullen vinden, maar dat het heel snel went! Stiekem ben ik toch wel benieuwd naar hun oordeel, maar het liefst houd ik de namen toch nog wat geheim. Als het even kan, tot de geboorte ;)
zondag 31 mei 2015
maandag 25 mei 2015
2e echo
De 16 weken zijn ook al gepasseerd, en daarbij ook de 16 weken-echo. Hiervoor had ik mijn zus en mijn mama uitgenodigd om mee te gaan, en beide waren zeer enthousiast. De echo toonde dat alles heel goed gaat met mijn kleintje, en dat er voorlopig nog geen signalen zijn dat er iets mis zou gaan (hartje klopt, niertjes werken, maagje is gevuld, longetjes zijn ok, de bewegingen zijn correct, geen open buikje...). Ook bleek dat mijn ukje heel graag beweegt, en niet zo graag meewerkt, waardoor er geen mooie echobeeldjes zijn deze keer, maar dit hoeft ook niet voor mij. Al kijk ik er toch heel hard naar uit om hem/haar in het echt te zien :) Nog even aftellen hiervoor.
Op het werk ging het deze week iets minder goed. Al enige tijd heb ik het gevoel dat ik niet in een team werk, maar tegen een team, wat deze week nog maar eens werd bevestigd. Constant moet ik mij verantwoorden, moet ik herhalen wat er op vergaderingen overeen werd gekomen (maar blijkbaar dan enkel door mij werd gehoord), en moet ik maar blijven pompen of toch maar eens verzuipen? Zeer uitputtend, en zeker nu met de zwangerschap. Want ik zou zo graag 's avonds ook nog eens wat kunnen studeren, of wat huishoudelijk werk doen, maar daar heb ik jammer genoeg geen energie meer voor. Als ze het dan ook op het werk nog eens extra zwaar maken, dan ben ik al helemaal niks meer waard... Gek, want in onze andere vestiging gaat het er heel anders aan toe. Daar zouden ze als het ware mijn handtas uit mijn handen rukken, om me toch maar een beetje te ontlasten. Mijn situatie laat nu niet toe om ander werk te zoeken voor volgend schooljaar, maar als het zo blijft duren, dan kan ik niet garanderen dat ik op mijn huidige werk zal blijven.
Hierbij komt nog eens dat mijn grootvader heel erg achteruit gaat. Hij eet bijna niet meer, heeft ook zijn vechtlust verloren, en heeft alle papieren voor DNR en wilsbeschikking in orde laten brengen. De huisarts gaf hem nog 3 dagen, en is dus alle medicatie gestopt, maar hierdoor is hij opnieuw wat beginnen eten zodat we ondertussen al een week verder zijn. Dit weekend ben ik hem nog eens gaan bezoeken, en hij zag er alleszins niet slecht uit, maar het is inderdaad goed mogelijk dat dit mijn laatste bezoekje aan hem was... Het doet zo raar, want toen ik hem een bezoekje had gebracht toen ik net zwanger was, dan had ik nog beelden in mijn hoofd gehad dat hij mijn ukje zou vasthouden voor de foto. Jammer genoeg zal dit dus niet meer gebeuren, en zal mijn kleine pruts zijn beide overgrootvaders nooit gekend hebben.
Komende weken staan vooral in het teken van mijn examens. Geen leuke vooruitzichten, maar ik vermoed dat de tijd wel super snel zal gaan, en wat daarna komt is puur genieten: 2 maanden zomervakantie (waarin ik toch wel 4 dagjes zal moeten werken). Stiekem kijk ik er toch naar uit :)
Op het werk ging het deze week iets minder goed. Al enige tijd heb ik het gevoel dat ik niet in een team werk, maar tegen een team, wat deze week nog maar eens werd bevestigd. Constant moet ik mij verantwoorden, moet ik herhalen wat er op vergaderingen overeen werd gekomen (maar blijkbaar dan enkel door mij werd gehoord), en moet ik maar blijven pompen of toch maar eens verzuipen? Zeer uitputtend, en zeker nu met de zwangerschap. Want ik zou zo graag 's avonds ook nog eens wat kunnen studeren, of wat huishoudelijk werk doen, maar daar heb ik jammer genoeg geen energie meer voor. Als ze het dan ook op het werk nog eens extra zwaar maken, dan ben ik al helemaal niks meer waard... Gek, want in onze andere vestiging gaat het er heel anders aan toe. Daar zouden ze als het ware mijn handtas uit mijn handen rukken, om me toch maar een beetje te ontlasten. Mijn situatie laat nu niet toe om ander werk te zoeken voor volgend schooljaar, maar als het zo blijft duren, dan kan ik niet garanderen dat ik op mijn huidige werk zal blijven.
Hierbij komt nog eens dat mijn grootvader heel erg achteruit gaat. Hij eet bijna niet meer, heeft ook zijn vechtlust verloren, en heeft alle papieren voor DNR en wilsbeschikking in orde laten brengen. De huisarts gaf hem nog 3 dagen, en is dus alle medicatie gestopt, maar hierdoor is hij opnieuw wat beginnen eten zodat we ondertussen al een week verder zijn. Dit weekend ben ik hem nog eens gaan bezoeken, en hij zag er alleszins niet slecht uit, maar het is inderdaad goed mogelijk dat dit mijn laatste bezoekje aan hem was... Het doet zo raar, want toen ik hem een bezoekje had gebracht toen ik net zwanger was, dan had ik nog beelden in mijn hoofd gehad dat hij mijn ukje zou vasthouden voor de foto. Jammer genoeg zal dit dus niet meer gebeuren, en zal mijn kleine pruts zijn beide overgrootvaders nooit gekend hebben.
Komende weken staan vooral in het teken van mijn examens. Geen leuke vooruitzichten, maar ik vermoed dat de tijd wel super snel zal gaan, en wat daarna komt is puur genieten: 2 maanden zomervakantie (waarin ik toch wel 4 dagjes zal moeten werken). Stiekem kijk ik er toch naar uit :)
zondag 17 mei 2015
16 weken
Ondertussen zijn we 2 weken verder, vandaag dus 16w. Vorige week was ik uitgenodigd op een trouwfeest in Frankrijk, waardoor ik te weinig tijd had om nog een berichtje na te laten.
Alles blijft hier rustig zijn gewone gangetje gaan. Ik wordt langzaam aan maar dikker (ondertussen al 4kg bij), maar het gevoel zwanger te zijn blijft voorlopig nog weg. Klachten als constipatie, hoofdpijn en vermoeidheid zijn er nog steeds, maar alles is draaglijk! Sporten lukt nog steeds redelijk goed, hoewel ik enorm moet puzzelen om die paar uurtjes per week nog hiervoor vrij te houden. Maar het doet zo'n deugd...
Ik heb ook al wat op internet rondgeneusd om ideetjes op te doen om mijn zwangerschap op een originele manier openbaar te maken (via facebook dan). Ok, er zijn al heel wat mensen die weten dat ik zwanger ben, maar er zijn er nog evenveel die het niet weten. En het lijkt me een grote shock om dit pas bekend te maken wanneer kleine pruts geboren is. Ik heb ondertussen wel een ideetje, maar wacht liever nog even af tot ik 20-24 weken ver ben. Terwijl ik wat aan het rondkijken was op internet, werd ik mij weer bewust hoe hyperemotioneel ik de laatste tijd rondloop. Gek, want normaal ben ik zo niet. 't Zal ook wel een "kwaaltje" zijn :)
Van 3 vriendinnen kreeg ik zwangerschapskledij mee. Dit weekend heb ik dan maar eens de tijd genomen om te inventariseren (zodat alles terug bij de juiste eigenaar komt), en alles eens te wassen (zodat ik zo nodig ze kan beginnen dragen). Nu nog wat tijd vinden om te strijken, dat wordt een ander paar mouwen.
16 weken zwanger, het lijkt wel een eeuwigheid. Eerst het wachten op een positieve test, dan het wachten op die eerste echo, dan die tweede... Misschien heb ik ook veel te vroeg aan mijn omgeving verteld dat ik zwanger was, maar ik kon het gewoon niet verzwijgen. Nu heb ik het gevoel dat de weken zich wel iets sneller na elkaar opvolgen, maar misschien komt dit ook wel door de examens die in juni op het programma staan. Door de vermoeidheid kan ik ook niet meer alles doen wat ik had gepland te doen, ik moet veel sneller eens een pauze nemen, en 's avonds lukt het mij echt niet meer om me nog te concentreren. Het zal dus nog spannend worden!
Voorbije week stond precies in het teken van baby's. Vrijdag is mijn nichtje bevallen van een dochtertje, en die dag mocht ik ook op babybezoek bij een vriendin en haar zoontje van 1mnd. Ik heb hem even mogen vasthouden, maar het besef dat ik dit binnen enkele maanden met mijn eigen kindje zal mogen doen, is nog ver zoek. Vol ongeduld ben ik nu aan het wachten op die eerste bewegingen, die je met veel geluk vanaf 16w kunt beginnen voelen. Misschien maakt dit alles wel wat echter?
Vandaag ga ik naar een workshop over draagtechnieken met een draagdoek. Ik ben heel benieuwd, want ik wil dit ook echt wel kunnen toepassen. Het lijkt me heerlijk om met de baby op je buik op uitstap te gaan, of te gaan winkelen, of...
Dinsdag heb ik mijn controle bij de gynaecoloog. Deze keer gaan mijn mama en mijn zus mee, het zal dus een drukke bedoening worden. Ik hoop nu alleen dat de gynaecoloog het geslacht nog niet zal verklappen, want ik zou dat graag geheim willen houden tot aan de geboorte!
En Mickey, mijn kat, die voelt volgens mij alles wat er gebeurt perfect aan. Hij is hyperknuffelig, komt zodra het kan bij mij liggen in de zetel of in bed, nestelt zich het liefst tegen mijn buik aan. Ze zeggen dat een foetus in de buik de streling van de hand van zijn mama en papa kan onderscheiden van handen van vreemden. Ik hoop dan ook dat hij/zij het geknuffel van Mickey herkent, en dat ze allebei snel dikke vriendjes worden!
Alles blijft hier rustig zijn gewone gangetje gaan. Ik wordt langzaam aan maar dikker (ondertussen al 4kg bij), maar het gevoel zwanger te zijn blijft voorlopig nog weg. Klachten als constipatie, hoofdpijn en vermoeidheid zijn er nog steeds, maar alles is draaglijk! Sporten lukt nog steeds redelijk goed, hoewel ik enorm moet puzzelen om die paar uurtjes per week nog hiervoor vrij te houden. Maar het doet zo'n deugd...
Ik heb ook al wat op internet rondgeneusd om ideetjes op te doen om mijn zwangerschap op een originele manier openbaar te maken (via facebook dan). Ok, er zijn al heel wat mensen die weten dat ik zwanger ben, maar er zijn er nog evenveel die het niet weten. En het lijkt me een grote shock om dit pas bekend te maken wanneer kleine pruts geboren is. Ik heb ondertussen wel een ideetje, maar wacht liever nog even af tot ik 20-24 weken ver ben. Terwijl ik wat aan het rondkijken was op internet, werd ik mij weer bewust hoe hyperemotioneel ik de laatste tijd rondloop. Gek, want normaal ben ik zo niet. 't Zal ook wel een "kwaaltje" zijn :)
Van 3 vriendinnen kreeg ik zwangerschapskledij mee. Dit weekend heb ik dan maar eens de tijd genomen om te inventariseren (zodat alles terug bij de juiste eigenaar komt), en alles eens te wassen (zodat ik zo nodig ze kan beginnen dragen). Nu nog wat tijd vinden om te strijken, dat wordt een ander paar mouwen.
16 weken zwanger, het lijkt wel een eeuwigheid. Eerst het wachten op een positieve test, dan het wachten op die eerste echo, dan die tweede... Misschien heb ik ook veel te vroeg aan mijn omgeving verteld dat ik zwanger was, maar ik kon het gewoon niet verzwijgen. Nu heb ik het gevoel dat de weken zich wel iets sneller na elkaar opvolgen, maar misschien komt dit ook wel door de examens die in juni op het programma staan. Door de vermoeidheid kan ik ook niet meer alles doen wat ik had gepland te doen, ik moet veel sneller eens een pauze nemen, en 's avonds lukt het mij echt niet meer om me nog te concentreren. Het zal dus nog spannend worden!
Voorbije week stond precies in het teken van baby's. Vrijdag is mijn nichtje bevallen van een dochtertje, en die dag mocht ik ook op babybezoek bij een vriendin en haar zoontje van 1mnd. Ik heb hem even mogen vasthouden, maar het besef dat ik dit binnen enkele maanden met mijn eigen kindje zal mogen doen, is nog ver zoek. Vol ongeduld ben ik nu aan het wachten op die eerste bewegingen, die je met veel geluk vanaf 16w kunt beginnen voelen. Misschien maakt dit alles wel wat echter?
Vandaag ga ik naar een workshop over draagtechnieken met een draagdoek. Ik ben heel benieuwd, want ik wil dit ook echt wel kunnen toepassen. Het lijkt me heerlijk om met de baby op je buik op uitstap te gaan, of te gaan winkelen, of...
Dinsdag heb ik mijn controle bij de gynaecoloog. Deze keer gaan mijn mama en mijn zus mee, het zal dus een drukke bedoening worden. Ik hoop nu alleen dat de gynaecoloog het geslacht nog niet zal verklappen, want ik zou dat graag geheim willen houden tot aan de geboorte!
En Mickey, mijn kat, die voelt volgens mij alles wat er gebeurt perfect aan. Hij is hyperknuffelig, komt zodra het kan bij mij liggen in de zetel of in bed, nestelt zich het liefst tegen mijn buik aan. Ze zeggen dat een foetus in de buik de streling van de hand van zijn mama en papa kan onderscheiden van handen van vreemden. Ik hoop dan ook dat hij/zij het geknuffel van Mickey herkent, en dat ze allebei snel dikke vriendjes worden!
zondag 3 mei 2015
2e trimester
En zo is ook week 13 gepasseerd, en zit ik officieel in mijn 2de trimester. Hoewel het besef er nog steeds niet echt is. Ik zeg wel aan iedereen dat ik zwanger ben (en neem maar al te graag de felicitaties in ontvangst), ik praat wel over die eerste echte echo, over babyspulletjes, over al mijn plannen voor de komende maanden, hoe ik mijn kindje wil grootbrengen... maar eigenlijk voel ik mij nog niet echt "in verwachting van een kindje". Heel vreemd!
Deze week begon eigenlijk niet zo goed. Ik had plots wat bruinverlies, dat toch wel een 3-tal dagen bleef aanhouden. In het begin van mijn zwangerschap had ik mij voorgenomen om mijn doptone zo min mogelijk te gebruiken, maar toen heb ik ze toch wel dagelijks gebruikt. Vooral om mij ervan te vergewissen dat alles nog ok was met dat kleintje. En de harttoontjes gaven aan dat het toch wel ok was! Gelukkig :) Nu denk ik wel dat ik de gynaecoloog zou hebben gebeld moest ik geen doptone hebben, ondanks de geruststellingen die ik vond met dr. Google.
Qua fysieke activiteiten heb ik deze week mijn best gedaan. Core en Synergy gingen goed, hoewel ik toch heel snel buiten adem ben. Vrijdag ben ik met een vriendin gaan wandelen in Knokke, en zaterdag heb ik deelgenomen aan de voettocht in Blankenberge met mijn mama. We konden pas in de namiddag vertrekken, waardoor we gekozen hebben om 15km te doen, maar eerlijk: meer moest het toch niet zijn. Mijn wandeltempo ligt tegenwoordig laag, echt laag! Ik haal 5km/uur niet meer, toch niet als ik nog wat adem wil overhouden om te praten. En dat terwijl ik vorig jaar met mijn zus de dodentocht ben gestart met een gemiddelde van 7km/uur. Ik hoop dus dat die conditie snel terug komt!
Onder het rubriekje "baby-uitzet" kan ik ondertussen schrijven dat ik van mijn grootmoeder een besteksetje heb gekregen. Ze spaarde het met punten van Delhaize, en wilde het heel graag met Pasen reeds afgeven, maar vergat toen haar bon mee te nemen naar de winkel. Dus heeft ze zich 100x geëxcuseerd, en heb ik 100x geantwoord dat het nog minstens een jaar zou duren voor ik het zou kunnen gebruiken. Maar nu heb ik het toch al gekregen, en ik moet zeggen, het is eigenlijk wel heel mooi, en schattig!
Vandaag, zondag, zou ik nog wat "voor school" werken. Mijn cursussen in orde brengen voor de examens, literatuur doornemen voor mijn eindwerk, de data opzoeken wanneer alle casussen en andere zaken ten laatste moeten worden ingediend... en dit zorgde toch even voor wat stress. De casussen moesten eigenlijk al doorgestuurd zijn, en ook mijn voorstel voor mijn eindwerk. Nu hoop ik dat enkele dagjes te laat nog door de vingers zal worden gezien!
Komende week belooft druk te worden, maar ik heb het al afgeleerd om mij op te jagen: het lost niks op, en is helemaal niet goed voor de baby! We zien wel, dag per dag, en hopen stiekem toch op een klein mirakel ;) (hoewel ik op dat vlak eigenlijk mijn deel al heb gekregen, denk ik dan).
Deze week begon eigenlijk niet zo goed. Ik had plots wat bruinverlies, dat toch wel een 3-tal dagen bleef aanhouden. In het begin van mijn zwangerschap had ik mij voorgenomen om mijn doptone zo min mogelijk te gebruiken, maar toen heb ik ze toch wel dagelijks gebruikt. Vooral om mij ervan te vergewissen dat alles nog ok was met dat kleintje. En de harttoontjes gaven aan dat het toch wel ok was! Gelukkig :) Nu denk ik wel dat ik de gynaecoloog zou hebben gebeld moest ik geen doptone hebben, ondanks de geruststellingen die ik vond met dr. Google.
Qua fysieke activiteiten heb ik deze week mijn best gedaan. Core en Synergy gingen goed, hoewel ik toch heel snel buiten adem ben. Vrijdag ben ik met een vriendin gaan wandelen in Knokke, en zaterdag heb ik deelgenomen aan de voettocht in Blankenberge met mijn mama. We konden pas in de namiddag vertrekken, waardoor we gekozen hebben om 15km te doen, maar eerlijk: meer moest het toch niet zijn. Mijn wandeltempo ligt tegenwoordig laag, echt laag! Ik haal 5km/uur niet meer, toch niet als ik nog wat adem wil overhouden om te praten. En dat terwijl ik vorig jaar met mijn zus de dodentocht ben gestart met een gemiddelde van 7km/uur. Ik hoop dus dat die conditie snel terug komt!
Onder het rubriekje "baby-uitzet" kan ik ondertussen schrijven dat ik van mijn grootmoeder een besteksetje heb gekregen. Ze spaarde het met punten van Delhaize, en wilde het heel graag met Pasen reeds afgeven, maar vergat toen haar bon mee te nemen naar de winkel. Dus heeft ze zich 100x geëxcuseerd, en heb ik 100x geantwoord dat het nog minstens een jaar zou duren voor ik het zou kunnen gebruiken. Maar nu heb ik het toch al gekregen, en ik moet zeggen, het is eigenlijk wel heel mooi, en schattig!
Vandaag, zondag, zou ik nog wat "voor school" werken. Mijn cursussen in orde brengen voor de examens, literatuur doornemen voor mijn eindwerk, de data opzoeken wanneer alle casussen en andere zaken ten laatste moeten worden ingediend... en dit zorgde toch even voor wat stress. De casussen moesten eigenlijk al doorgestuurd zijn, en ook mijn voorstel voor mijn eindwerk. Nu hoop ik dat enkele dagjes te laat nog door de vingers zal worden gezien!
Komende week belooft druk te worden, maar ik heb het al afgeleerd om mij op te jagen: het lost niks op, en is helemaal niet goed voor de baby! We zien wel, dag per dag, en hopen stiekem toch op een klein mirakel ;) (hoewel ik op dat vlak eigenlijk mijn deel al heb gekregen, denk ik dan).
Abonneren op:
Posts (Atom)