14w

Morgen al 14w ver. Wat gaat het snel vooruit, maar aan een kant toch ook weer traag.

Op 11w had ik mijn eerste echo bij de gynaecoloog die ook de rest van mijn zwangerschap zal opvolgen. En alles was goed: 2 wezentjes die goed groeien, met een goede nekplooi, die vrolijk rondspringen in hun eigen vruchtzakje. Wat een geruststelling! En toch, 2 dagen later had ik zo'n hevige buikpijn dat de schrik terug toesloeg. Gelukkig heb ik nog een doptone in huis, zodat ik in nood mezelf kan geruststellen...

Sinds een week voel ik precies ook al wat stampjes. Subtiel, maar ik denk niet dat ik het mij inbeeld. Ik weet het, zeer vroeg, maar zowel rechts (zeer hevig) als links (eerder rustig) voel ik vanalles wanneer ik rustig in de zetel zit. Wel fijn ☺

Nu is het verder afwachten, week per week, dag per dag. Een 2de zwangerschap is toch een pak zwaarder, voor mij dan toch. Niet kunnen rusten wanneer het nodig is, want dat lieve peutertje wil ook aandacht. Niet kunnen eten waar je lichaam op dat moment om vraagt, want ik wil graag het goede voorbeeld tonen, en daar hoort een boterham met choco (voorlopig) niet bij. En alle andere beleg doet me momenteel huiveren...

14w, nog 10w voor ik de kaap van 24w heb bereikt, halfweg de 28w, een belangrijke mijlpaal in de hersenontwikkeling. Nog 20w, en ik kan met een gerust hart bevallen. Spannend!

Een nieuw hoofdstuk

Lieve Lio,

Deze blog startte ik voor jou. Omdat ik voor mezelf het één en ander op een rijtje wilde zetten, en vooral ook uit schrik dat ik veel zou vergeten als ik het niet opschreef. Maar ik schreef het voor jou, zodat jij dit later zou kunnen lezen, als je dat zou willen. En zodat je weet dat ik je heel graag zie. Want hoewel je geen papa hebt, mama heeft liefde te over om met jou te delen.

Binnenkort zal deze blog niet langer voor jou alleen zijn...
Al een tijdje roept mijn moedergevoel om een tweede wezentje, om allerlei redenen. Voor mezelf, omdat ik altijd een groot gezin wilde, en altijd wat medelijden had met een enig kind. Maar ook voor jou, Lio, om jou een speelkameraadje te geven. Om jou te leren dat delen fijn is, niet alleen speelgoed delen, maar ook ervaringen, emoties, ... Onze band is zo innig, dat het me op termijn niet zo gezond lijkt. Ik wil dat je kunt opgroeien tussen kindjes, zowel op school als thuis. En zoals het er momenteel naar uitziet, komen er in de familie geen andere kindjes bij. Je wordt al zo snel groot, met een broertje of zusje erbij, zal je langer kind kunnen zijn.

In oktober ging ik al eens langs bij de fertiliteitsarts, maar omdat je toen nog zoveel borstvoeding kreeg, raadde hij me aan om eerst af te bouwen voor ik een nieuwe behandeling startte. En ik heb het tijd gegeven, want jou borstvoeding geven kreeg prioriteit op mijn kinderwens!

In mei nam ik opnieuw contact op, en ik kon starten wanneer het mij uitkwam. Gezien mijn werkuren, zou dat tijdens de zomervakantie zijn. Hoewel je nog steeds borstvoeding kreeg, oordeelde ik zelf dat 2 voedingen op een dag wel geen effect meer zouden hebben op de behandeling ;) Wel heb ik me eerst goed geïnformeerd, om zeker te zijn dat jij geen schade zou ondervinden van de medicatie, maar dat was gelukkig niet zo!

Eind juni was het zo ver, mijn cyclus startte en ik was ervan overtuigd dat dit het ideale moment was om opnieuw te beginnen. Hoewel, met ideaal bedoel ik: ik wilde nog niet direct zwanger worden, aangezien de planning van mijn eindwerk hierdoor in het water zou vallen. Maar aangezien het gemiddeld 3 pogingen duurt voor het lukt, en het bij jou toch ook al 2 pogingen heeft gevraagd, en ik nu nog borstvoeding gaf (wat de vruchtbaarheid vermindert), besloot ik toch om er voor te gaan.

5 juli inseminatie, jammer genoeg niet met zaadcelletjes van dezelfde donor als van jou, want die was niet meer beschikbaar. Ik heb hier even heel triest over geweest, want ik blijf er van overtuigd dat het zaad van jouw donor, in combinatie met mijn eicelletje, gewoonweg perfect was.

6 juli gingen we op uitstap naar Plopsaland. Een heel fijne dag, maar stiekem dacht ik wel... hihi, wie weet lopen we hier volgend jaar met 2 kindjes door het park ;-)

20 juli bloedname, en die was positief. Stiekem wist ik dat eigenlijk wel. Een dikke week na de inseminatie werd ik wel zeer kort van adem bij inspanningen. En ook was ik enorm snel vermoeid, had ik minder trek, minder zin om iets te doen... Ook kon ik net iets minder van jou verdragen dan voorheen, sorry hiervoor! 2 zwangerschapstesten die ik deed voor de bloedname kleurden beide ook positief, en de bloedname kon dit alleen maar bevestigen. Echter, geen reden tot groot geluk bij mij, enerzijds omdat de planning van mijn thesis nu wel in het gedrag kwam. Anderzijds omdat mijn HCG torenhoog stond (907 op 4w+1d). Wat ik mij kon herinneren uit de lessen gynaecologie, was dat dit kon wijzen op een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, of op een meerling.

Ik wachtte dus bang af tot de eerste echo, en slechts een paar mensen waren op de hoogte. Mammie en pappie wisten nog van niks, en dat wilde ik graag nog even zo houden. Ik vroeg wel aan tati om foto's te komen nemen, waarmee ik een fotoboekje zou maken om het leuke nieuws te verspreiden als de eerste echo goed zou zijn.

1 augustus, de eerste echo. Ik was vooral angstig voor een slecht resultaat, met alle consequenties die erbij horen. Maar wat ik zag tartte alle verbeelding: 3 vruchtzakjes hadden zich in de baarmoeder genesteld. Het nieuws sloeg in als een bom, de arts deed er nog een schepje bovenop. Eentje wegprikken was volgens hem de enige optie. Toen ik wat bedenktijd vroeg, schrok hij even, maar dit was niet een beslissing die ik op één dag wilde nemen. Ik vroeg wat info over de procedure, en kreeg een nieuwe afspraak na 2 weken.

Mijn wereld stond even op zijn kop. Daar zat ik dan, thuis, met slechts enkelen die op de hoogte waren, maar niemand die een beslissing in mijn plaats kon nemen. Ik begon alle opties af te wegen, zocht het één en ander op op internet, vroeg advies aan enkele goede vrienden (waarvan ik wist dat ze niet zouden oordelen, eender welke beslissing ik zou nemen).
Ik maakte een afspraak in het UZ Gent op de dienst meerlingzwangerschappen. Een weekje later kon ik er al terecht, want de secretaresse begreep ook dat dit geen evidente situatie was. Ik nam me voor om geen beslissing te nemen tot ik de specialist had gezien. Wel begon ik in te zien dat 3 kindjes en jou grootbrengen op mijn eentje onbegonnen werk is. En stiekem begon ik te hopen dat de natuur zelf een handje zou helpen, en zou beslissen om 1 vruchtje niet levensvatbaar te maken.

8 augustus werd ik ontvangen door een superlieve prof, die heel begripvol was, alle mogelijkheden met mij besprak, met zijn voor- en nadelen. Op de echo waren 3 kloppende hartjes te zien, 3 vruchtjes die heel mooi volgens hun leeftijd aan het groeien waren. De kans dat de natuur mij nu nog een handje zou helpen in mijn beslissing, was klein.
Ik kon kiezen om de zwangerschap verder te zetten, met heel wat complicaties voor mij en de drieling als inzet. Of om eentje weg te nemen, en zo de kansen voor de 2 andere een stuk te verbeteren. Daarmee zou ik het risico van een drielingzwangerschap niet reduceren naar die van een tweelingzwangerschap, wel naar die van een 2+-zwangerschap, want in mijn baarmoeder zou het dode vruchtje de rest van de zwangerschap moeten verblijven. De kans op een miskraam van de 2 overgebleven vruchtjes zou ook toenemen, omdat mijn baarmoeder mogelijks zou proberen om het dode vruchtje naar buiten te werken, en met hem ook de 2 andere.

Geen gemakkelijke keuze, maar het leek alsof ik niet veel opties had. Drie baby's en een peuter is praktisch niet haalbaar, of ik zou een ander huis moeten zoeken, een nieuwe auto, ... Jij zou ook niet langer kind kunnen blijven, Lio, en zou zeer snel gepromoveerd worden tot grote zus die mama een handje moet helpen bij alles wat de zorg van 3 kindjes met zich meebrengt. Is dat wel eerlijk, voor een ukje van 2.5 jaar?

Ik besliste dus om eentje "weg te prikken". Hiermee mocht ik niet te lang wachten, dus minder dan 2 weken nadat ik het nieuws te weten kwam, was het al gebeurd. De eerste keer met een valse start, want de datum van punctie lag wel vast, maar niemand gaf mij correcte info, waardoor ik mij te laat, niet nuchter, en zonder iets bij me op de dienst fertiliteit aanmeldde. Enkele dagen later was het dan toch zover: 2u voor de ingreep en nuchter aangemeld, bagage bij om minstens 24u te blijven, maar helemaal niet klaar voor de ingreep. Uiteindelijk verliep het wel vlot, ook de uren nadien, dankzij de weeënremmers die ik kreeg toegediend.

Nu is het 2 weken bang afwachten.
Eerst aftellen tot volgende week, want dan krijg ik opnieuw een echo. En ik hoop heel hard op 2 kloppende hartjes! Dan afwachten tot 8 september, mijn eerste afspraak bij mijn nieuwe gynaecoloog. Een man met heel veel ervaring, die hard gelooft in de kracht van de natuur en dus niet snel procedures in gang zet die niet nodig blijken. Alleen zou hij een vreemd gevoel voor humor hebben... ik ben dus zeer benieuwd :)

Lieve Lio, ik weet niet goed wat ik ons nu mag wensen...
Weet dat ik liefde te over heb, en die gerust onder 3 kindjes kan verdelen, zonder dat jij hieronder moet lijden. Maar als deze zwangerschap verder goed verloopt, breekt er over enkele maanden toch een zeer zware periode aan. Sorry hiervoor, dit had mama niet voorzien! 2 kleine ukjes erbij zijn meer dan welkom, ik hoop dat jouw liefde voor baby's, jouw nieuwsgierigheid en jouw zorgende persoonlijkheid niet op de proef worden gesteld.

Dikke zoen... en een "fuffel" voor mijn grote, kleine meid.

19mnd

Lieve schat,

Wat vliegt de tijd!
Ondertussen ben je dik 19 maanden, en ben je al een echt peutertje. Met alles er op en er aan :) Het opvoeden kan nu volop beginnen. Voortgaand op jouw babykuren, kon ik ergens wel vermoeden dat het pittig zou zijn, maar soms is mijn inspiratie toch wel eens op!

Sinds je zo'n 18 maanden bent, is er veel veranderd. Samen hebben we er aan gewerkt om de nachtvoedingen te stoppen, en wonderwel was dat op een paar nachten al geklaard. Doorslapen doe je nog niet, of misschien één zeldzame keer, maar je hoeft al geen voeding meer te krijgen (je wil nu zelfs helemaal niet meer!), dus dat is al een goede zaak.
Ook op vlak van eten ben je iets gemakkelijker geworden. Fruit is en blijft jouw favoriet, dus je krijgt vaak zowel 's morgens, 's middags als 's avonds wat fruit van mij. Maar ook boterhammetjes gaan vlotter binnen. Patatjes, dat blijft een moeilijke. Moest ik je alle dagen spinaziepuree met een eitje geven, dan zou jij het gelukkigste meisje van Eeklo zijn. Bij de onthaalmoeder eet je alle andere dingen ook wel vlotjes, maar bij mama toon je meestal je kuren. Alles probeerde ik al: alles in stukjes, geplet of gemixt - vlees, vis, kip - aardappel, pasta, rijst, tarwe, ... Je hebt enorm schrik dat eten te warm heeft, al is het al goed afgekoeld wanneer ik het jou voorschotel. En je hebt enorme schrik voor nieuwe dingen. Dan zit je daar 10 minuten met je lepel of vorkje in je hand, te twijfelen of je nu zou durven afhappen.

Je wil zoveel zelf doen (zelf eten, zelf de trap opgaan, zelf de wasmachine legen...). Daardoor ligt het tempo een pak lager, maar wat je kan laat ik je meestal wel doen. Maar hoewel je zeer zelfstandig wil zijn, toch plak je nog heel vaak aan mama. Je kan al flink alleen spelen, maar zodra ik ga plassen, of begin te koken, dan ben je daar gezet. Ik maakte voor jou een learning-tower, zodat je veilig op een trapje kunt staan en alles goed kunt zien. Alleen, zien is voor jou blijkbaar niet voldoende, je wil ook helpen, en dat is niet altijd zo simpel.

Spelen vind je leuk, zeker als er iemand met je meespeelt. Bij mammie, tati of de babysit haal je alle speelgoed boven die je kunt vinden, en toon je alles zeer trots. Maar als mama thuis is, dan zegt het speelgoed je niks. Dan wil je graag helpen met de was, of met koken, of wil je naar de speeltuin, waar je met de buurmeisjes kunt spelen. Maar het allerleukste is spelen met water. Een klein bakje en wat potjes is voldoende om jou uren bezig te houden. En bij mooi weer plons je vol overtuiging in het zwembadje dat ik voor je vul.

Kleine meid, je maakt het je mama vaak niet gemakkelijk. Je hebt een heel sterk karakter, weet wat je wil, en vooral ook wat je niet wil. Bij jou werkt opvoeden niet, wel compromissen sluiten... van beide kanten.
Maar anderzijds ben je zooooo lief! Als mama boos is, kom je voorzichtig knuffelen. Als mama pijn heeft, krijgt ze een kusje. Als mama vraagt dat je lief bent, dan geef je aaitjes. Maar je bezorgdheid reikt veel verder... als mama haar bord of glaasje leeg is, gebied je dat ik bijschep of bijgiet. En als er baby'tjes langskomen, dan krijgen ze steevast aaitjes en grijp je voorzichtig hun handje of voetje vast. Soms ben je zo hartverwarmend, dat ik gewoonweg niet boos op je kan zijn.
Maar hoe lief je ook bent, jouw jaloersheid is net iets sterker. Baby'tjes vind je super, zolang ze niet op mama's schoot zitten. Hondjes vind je fantastisch, maar ook deze mogen mama's schoot niet inpalmen. En als ik even te lang aan de telefoon hang met mammie of tati, dan laat je dat duidelijk merken.

Lieve Lio, zoals ik al schreef, opvoeden is bij jou geen makkie.
Maar ik zie je doodgraag, en zou je voor geen geld van de wereld nog kunnen missen...

Lieve parrain,

Toen mama mij vroeg of ik een tekstje wilde schrijven voor jouw viering, heb ik eerst geweigerd. Mijn herinneringen houd ik graag voor mezelf, maar omdat ik graag wil dat Lio later kan lezen wat voor een bijzonder man jij was, heb ik toch iets op papier gezet.

Vorig jaar in mei dachten we even dat we jou al zouden verliezen. Je had een zware periode achter de rug, en had het recht om te vertrekken. Maar ik had het er moeilijk mee, en hoopte dat je nog enkele maanden bleef vechten. Dan zou je immers je eerste achterkleinkind kunnen ontmoeten. En ja hoor, je bleef vechten. Bijna 10 maanden lang mocht Lio nog genieten van jouw aanwezigheid in haar jonge leventje.

Herinneringen zal zij nooit aan jou hebben, maar de rust die jij uitstraalde, heeft ze zeker gevoeld. Met de weinige kracht die jij nog had, hield je haar vast... glunderend. En Lio, zij genoot en bleef rustig liggen - zeer uitzonderlijk voor mijn temperamentvolle meid!

Als we later naar de foto's zullen terugkijken, dan zal ik haar vertellen wat voor een grootvader jij was. Een gekke grootvader, die plots vreemde "goestingskes" kon hebben, zodat marraine midden in de nacht achter het fornuis stond om scampi's te flamberen of pannenkoeken te bakken. Een lieve grootvader die met plezier de barbecue aanstak voor alle kinderen en kleinkinderen, heerlijke wafels kon bakken, of op zondag ons Nederlands wat wilde bijschaven door ons "freiten" met biefstuk te serveren. Een grappige grootvader die vol overgave vertelde hoe de paasklok tegen de ruit is gevlogen, waardoor enkele paaseitjes gebroken waren.

Waar je nu ook mag zijn, jouw sterke genen zorgen ervoor dat ik je overal zal blijven zien, over de verschillende generaties heen. Jouw rustige, entertainende manier van vertellen, zie ik onder andere terug bij nonkel Alain en nonkel Johan. Jouw artistieke creativiteit bij Wout en Tina. En jouw sterke karakter, die zie ik nu al bij Lio. Zoals zij tegen de slaap kan vechten, zo vocht jij ook de voorbije weken, maanden, jaren.

Droom nu maar zacht, je hebt het verdiend!

11 maanden

Dag kleine meid,

Ondertussen ben je bijna 11 maanden oud. Ik had zo graag hier iets komen schrijven toen je 9 maanden oud was, omdat het mij wel bijzonder leek dat je even lang al bij mij bent als dat je in mijn buik woonde. En ook omdat ik vond dat je al zoveel veranderd was, en ik niet wilde vergeten wat je allemaal al deed. Maar hoewel ik vakantie had, toch vond ik geen tijd om deze blog wat bij te houden.

Nog een maandje en dan ben je jarig. Dan wordt je al 1 jaar... hoe onwezenlijk is dat?! Al 11 maanden sta ik elke ochtend met jou op, en ga ik elke avond met jou slapen. Alhoewel, je laat je mama nog steeds niet veel slapen, hoor. Op goede momenten gun je mij blokjes van een 3-tal uurtjes rust, maar die momenten zijn eerder een zeldzaamheid. Meestal laat je toch elk uur tot anderhalf uur horen dat jij er ook nog bent. Ik probeer uit te zoeken waarom je nog zo vaak wakker wordt 's nachts, maar ik kan er maar geen verklaring voor vinden. Als je uit logeren bent geweest (weliswaar samen met mij, want ik heb je nog maar 1 nacht durven achterlaten toen ik naar een trouwfeest ging, maar zelfs dan kwam ik halfweg de nacht in de kamer naast jou slapen terwijl mammie de zorg voor jou opnam), dan volgen er enkele zware nachten. Maar ook als er grote veranderingen optreden in jouw leventje, zoals het opnieuw fulltime starten bij de dagmoeder na 2 maanden zomervakantie. En meer en meer vermoed ik ook dat jouw drang om verder te ontwikkelen voor onrustige nachten zorgt! En laat de zomervakantie nu net een periode zijn dat je heel fel vooruit bent gegaan, zowel op vlak van motoriek als communicatie.

Sinds je op je beentjes mag staan, doe je niks liever. Al gauw leerde je je ook optrekken aan de spijltjes van het park, en nadien ook aan stoelen, tafeltjes, mama's broek, ... Rond jouw 7 maand begon je stapjes te zetten aan 2 handjes, rond 8 maanden kon je je ook verplaatsen als je je kon vasthouden aan het park of de zetel, en rond 9 maanden durfde je ook al eens een handje loslaten. En nu, 1 week voor je 11 maanden wordt, stap je alleen rond. Natuurlijk nog wat wankel, en je gooit je vooruit zodra je denkt dat iemand je kan opvangen, maar je kan toch al heel wat meters alleen overbruggen. En wat heb je hier plezier in! Je straalt van trots wanneer je je doel hebt bereikt.
Als je wat moe bent, of je hebt even geen zin, dan gaat kruipen jou ook wel nog goed af. In het begin was het vooral sluipen, maar eens je een maand of 10 was, dan kon je mooi op je handjes en knietjes vooruit komen.
Samen met de grove motoriek, ontwikkel je ook nog eens je fijne motoriek. Deze zomer oefende je vooral op de pincetgreep, die je nu precies wel goed beheerst. De eerste keer dat het me echt opviel, was toen je stiekem alle blauwe besjes uit het potje op de kist aan het nemen was. Ik vond al dat je zo stilletjes was, maar had veel te laat door dat dit meestal geen goed teken is. De besjes werden alleszins gesmaakt, al vond ik weken later nog besjes terug in de keuken en de berging.
Op vlak van communicatie - tjah, wat kan ik daarover zeggen. Al zeer jong noemde ik jou babbeltrien. Je vertelt graag jouw verhaal, zeker op momenten dat je je goed in je vel voelt! Maar je gebruikt jouw taaltje ook al om aan te geven dat je niet akkoord bent, of boos bent. De voorbeelden zijn eindeloos... Als ik jou iets verbied, dan zeg jij mij kort maar krachtig dat je niet akkoord bent. Soms begin je ook te wenen, maar als er een andere volwassene in de buurt is, dan begin je vol overtuiging jouw verhaal aan hem/haar te vertellen. Een paar keer gebeurde het zelfs dat je de hand van de buurman of buurvrouw vastpakte, en vertrok, precies om aan te geven dat je mij niet nodig hebt om jouw goesting te doen.
In de auto of in de draagzak zingen we vaak samen. De schokkende bewegingen doen je stem wat trillen, en dat vind je heel fijn. De omstaanders kijken soms wel eens raar naar ons, maar dat nemen we er maar bij!

Muziek blijft trouwens een zeer dankbaar iets om jou wat te bedaren. Als je moe bent, of slechtgezind, of je kan de slaap niet vatten, dan kan ik je bijna altijd troosten door een liedje te zingen, of een rustgevend muziekje op te leggen. Als ik mij goed herinner, was dat ook al zo toen je nog in mijn buik zat!
In april volgden we een workshop van klankennest, een muzikale ontmoeting voor baby's. Dit is zo goed meegevallen, dat ik ons voor dit najaar heb ingeschreven voor een 3-delige reeks. Ik hoop nu heel hard dat ook dit een leuke ervaring wordt!
Naast muziek houd je enorm van water. Zowel de lesjes watergewenning, het zwembadje in de tuin, het pootje baden aan een meertje op vakantie, als de golven van de zee... voor jou is het allemaal ok, zolang je maar mag ploeteren in het water. In september zijn we dan ook overgeschakeld naar zwemlesjes voor kindjes van 12 tot 30 maanden, zelfs al ben je nog iets te jong hiervoor, want bij de "kleintjes" vond je die massage op het droge toch maar niks.

De eetmomentjes verlopen zeer wisselend. Ik weet sowieso al dat wanneer je moe bent, er amper een hap binnengaat. Maar als je afgeleid bent, dan kan je correcte porties eten. Dus ben ik deze zomer enkele keren met jou naar de Ikea gereden rond etenstijd: zo moest ik voor mezelf niet koken, en was ik zeker dat je iets binnen zou hebben zonder al te veel drama. Meestal begin je vol enthousiasme aan de maaltijd, maar is de goesting na enkele happen alweer voorbij. Je maakt dan ook heel duidelijk dat je niet meer wil: eerst draai je je hoofd weg zodra de lepel komt, als ik toch blijf aandringen hap je wel af, maar laat je alles terug uit je mondje vloeien. Aandringen heeft dus bij jou weinig zin :) Ik maak er dan ook geen punt meer van: ik beslis wat er wordt gegeten en wanneer, jij beslist hoeveel. Omdat je ook nog borstvoeding krijgt, ben ik er gerust in dat je alles binnen hebt om optimaal te ontwikkelen!

Lieve schat, ik zou nog uren kunnen doorgaan. Over alle fijne momenten, maar ook over de momenten waarop het voor mij moeilijk is. Alleen opvoeden, ik denk dat ik het toch wel wat heb onderschat. Enerzijds is het een voordeel dat er één beleid wordt gevoerd, zonder discussie. Maar anderzijds zou wat ruggesteun zeker ook welkom zijn, al was het maar om mijn eeuwige twijfels weg te nemen.
De zorg voor jou kan ik niet licht noemen, maar toch overweeg ik om jou (snel) een broertje of zusje te geven. De meningen van buitenaf zijn verdeeld, en ik begrijp het zeker! Maar ik heb altijd van een groot gezin gedroomd, en wil sowieso graag een tweede kindje, en momenteel wegen de voordelen van een klein leeftijdsverschil door op de nadelen, zowel voor jou als voor mij. Al was het maar om onze (te) hechte band wat te doorbreken...

 Elke ochtend begint met een zoen, de avond sluiten we meestal samen af met een knuffel en een gezellig borstvoedingsmomentje samen. En elke dag probeer ik jou te laten voelen hoeveel ik van je hou... maar ik ben niet zeker of die boodschap altijd aankomt. Moest je er toch nog aan twijfelen... Ik hou van jou helemaal tot aan de maan... en terug ;-)

7 maand

Kleine meid, wat wordt je groot. En wat vliegt de tijd! (Ik weet het, dit is een cliché, maar het is echt wel waar!!). Mijn voornemen om elke week iets te schrijven, was al snel van tafel geveegd. Maar ook een maandelijkse herinnering aan jouw babymaandjes, zal je niet hebben.

Ondertussen ben je 7 maanden oud. En wat zie ik je graag. Soms toch... of eigenlijk altijd, maar soms vergeet ik even hoe graag ik je zie! Bijvoorbeeld als je weer eens niet wil gaan slapen, en heel het huis bijeen krijst. Of als je niet even 5 minuutjes alleen kunt spelen, terwijl ik de was wil ophangen, of wil koken, of opruimen (omdat er volk komt), ... Echt meid, je beheerst elke seconde van mijn leven. Zelfs nu, nu je eens flink ligt te slapen!
Voor jij er was, vertelde iedereen hoe intens het zou zijn met een kindje in huis. Hoe leuk, hoe mooi, hoe vermoeiend, ... Maar ik kon het toen niet vatten! Nu, 7 maanden later, kan ik me al niet meer voorstellen hoe het was zonder jou. Want ondanks de vele moeilijke momentjes, blijf jij toch mijn kleine hartediefje, hoor. Met je ondeugende oogjes en je lieve lach, wind je iedereen om je vinger. Je hebt een sterk karakter, maar wat je wil, kan je vaak zo mooi verpakken, dat iedereen er met open ogen in tuimelt. Zelfs je pappie, die vroeger altijd zo streng was voor mij.

Met je 7 maanden kan je best al veel, hoor. Als je zin hebt, kan je hele verhalen vertellen. Wat zou het leuk zijn om ook te verstaan wat je zegt. Maar het brabbelen op zich is ook best schattig. Het liefst vertel je wanneer je rechtop staat, en het valt me ook op dat je op maandag veel meer te vertellen hebt dan op andere dagen. Waarschijnlijk wil je mij laten weten hoe het is geweest bij de onthaalmoeders, nadat je een gans weekend bij mij was.
Op vlak van motoriek maak je enorme sprongen, al volgen die niet echt een logische volgorde. Toen je 4 maanden oud was, wilde je al dolgraag op je beentjes staan. Ik heb dat altijd wat tegengehouden, omdat ik denk dat dit niet goed is voor de ontwikkeling van jouw heupjes. Aan iedereen die jou even vast had, moest ik telkens zeggen dat je nog niet mocht staan... want jij probeerde toch bij iedereen jouw zin te krijgen. Toen ik op 6 maanden vond dat je nu toch wel al groot begon te worden, en af en toe al eens op je beentjes mocht steunen, toen ging voor jou een nieuwe wereld open. En wat een leuke. Van zodra je 2 vingers kreeg, stond je recht. Soms probeerde je ook al eens los te laten, maar dat was nog een stapje te ver. Ondertussen kan je overal al staan, zolang je je ergens aan kunt vasthouden. En zelfs stappen met 2 vingertjes lukt al heel goed. Soms zou je zelfs al willen springen en dansen!
Maar zoals ik al zei, je ontwikkelt op een atypische manier. Want rollen kan je nog steeds niet. Van buik naar rug lukt al aardig, maar je maakt je boos als je terug wilt. Al heb je maar een klein duwtje nodig! Ook zitten vond je maar niks, tot een dikke week geleden. Nu kan je flink alleen zitten, maar ik moet nog steeds een berg kussens achter jou leggen, want als je het beu wordt, dan gooi je jezelf zomaar naar achter. Als ik je dan terug recht wil zetten, ga je staan... want dat vind je zoveel leuker.
Kruipen wil maar niet lukken. Al van dag 0 lig je regelmatig op je buikje, en al heel snel kon je flink je hoofdje van de mat opheffen. Ondertussen kan je ook wel al wat roteren op je buik, en op handjes en knietjes zitten, maar wanneer je vooruit probeert te komen, dan schuif je enkele centimeters naar achter... en dan wordt je boos. Ik weet niet of je nu eerst zult kunnen kruipen of stappen. Ik hoop kruipen, maar ik denk stappen, want kruipen is toch maar voor baby's ;)

Met ouder worden toon je steeds een beetje meer van jouw karakter. Dat je een sterk karakter hebt, dat weten we al lang. Zo ook dat je maar weinig geduld hebt, en dat je graag in gezelschap bent.
Nu wordt ook steeds duidelijker dat je echt wel een sociaal meisje bent! Bij andere kindjes zoek je lichamelijk contact, door hun handjes of voetjes vast te nemen. Maar omdat kindjes hier meestal niet zoveel interesse in hebben, verleg je even snel je focus naar volwassenen. Even verlegen lachen, hun vinger vastgrijpen, of direct je armpjes uitstrekken om gepakt te worden...nergens blijf je onopgemerkt.
Eenmaal je aandacht krijgt, ben je super enthousiast. Zelfs een speeltje dat je al door en door kent, wordt met open armen en een brede glimlach door jou onthaald. Zit je in jouw eetstoel, dan bewegen armen en benen wild in het rond. Maar ook in de draagdoek probeer je op en neer te springen van enthousiasme.
Door je sterke karakter, ben je ook een volhouder. Als jij iets wilt, dan wil je dat direct. En als het bij een eerste poging niet lukt om jouw doel te bereiken, dan probeer je direct een tweede, en een derde keer. Jouw doorzettingsvermogen kent geen grenzen.

Sinds jouw 5 maanden krijg je naast borstvoeding ook vaste voeding. Ik had graag gewacht tot je 6 maanden oud zou zijn, maar je keek het eten echt uit mijn mond, dus begon ik af en toe al eens een stukje geplette banaan te geven, of een korstje van mijn boterham. Ondertussen krijg je groente- en fruitpap, en af en toe een granenpapje met moedermelk, maar het liefst van allemaal eet jij zelf, à la Rapley. Grote hoeveelheden eet je niet (bij mij althans niet, bij de onthaalmoeder eet je precies wel meer), maar het is een plezier om je te zien eten. Alles eet je met veel smaak, en met veel mimiek in je gezichtje. Zoet fruit eet je met een brede grijns, bij iets zuurder fruit trek je even een grimas, om direct daarna opnieuw een stukje in jouw mond te stoppen.

Vorig weekend mochten we op familiebezoek in Luik, en jij was de vedet van de dag. Iedereen mocht mee genieten hoe jij met smaak jouw eten opsmulde. Een groentepapje, een fruitpapje, een stukje komkommer, een aardbeitje, een stukje brood... telkens opnieuw was jij de attractie van het moment. Komt er nog bij dat jij net daar jouw eerste twee tandjes kreeg! Gelukkig had je er geen last van, en hebben we met z'n allen kunnen genieten van een heel fijn weekend.

Kleine pruts, ik zou nog uren voort kunnen schrijven, over hoe je gefascineerd naar andere kindjes kunt kijken, of hoe je met veel show een dikke smakkerd geeft als de vermoeidheid toeslaat...
In alle geval, je mag weten dat ik jou doodgraag zie, ook al laat ik dat niet elk moment van de dag merken. Samen kenden we een moeilijke start, maar je was het meer dan waard!
Met een klein hartje kijk ik al uit naar de vele avonturen die ons nog te wachten staan.

Dikke kus,
je mama

22 februari

22 februari was de voorbije 2 jaar telkens een speciale dag. Stiekem hoopte ik dat er ook dit jaar iets leuks zou gebeuren, maar 's avonds kroop ik in mijn bed, een beetje teleurgesteld... 22 februari 2016 was een dag als een ander. Hoewel, sinds Lio er is, is geen enkele dag nog gelijk. En elke keer ze lacht, of kraait, of stilletjes vertelt, is mijn dag weer goed. Dus eigenlijk was 22 februari 2016 wel speciaal, net zoals 21 februari, en 20 februari, en ...

22 februari 2014
Een lange dag, een vermoeiende dag, een leuke dag. Op 14 februari had ik mijn laatste werkdag in Frankrijk. Daarna was het inpakken begonnen. Hoewel ik in een klein huisje woonde, toch had ik dagen nodig om alles ingepakt te krijgen. Zelfs mijn mama was komen helpen, en we waren maar net op tijd klaar. 21 februari kwam de verhuiswagen alles oppikken in Frankrijk. Als het huis leeg was, vertrokken mama en ik samen naar het kattenpension, waar we Oscar en Mickey oppikten. Van daaruit vertrokken we voor een lange rit naar mijn nieuwe huis. Aangekomen midden in de nacht, allebei een bed geïmproviseerd in het lege huis. Ik beneden bij de katten, mama boven. Licht maakten we met een klein bureaulampje, en kaarsjes. In de living stond een campingtafel en 2 klapstoeltjes. Maar ik kon mijn geluk niet op, want dit zou mijn nieuwe stek worden, mijn nieuwe thuis. Dichter bij vrienden en familie, en vooral: helemaal van mij! Het begin van een nieuw hoofdstuk in mijn leven.

22 februari 2015
Als iemand mij zou vragen wat de mooiste dag van mijn leven is geweest, dan zou het die dag zijn! Geen enkele andere dag heb ik mij zo gelukkig gevoeld als toen. Of misschien toch... 23 februari? :)
We waren 2 weken na inseminatie. De volgende dag zou ik bloedname hebben, maar ik had besloten om dit keer wel een zwangerschapstest op voorhand te doen. Er bestond natuurlijk de kans dat die vals positief zou testen, want ik had op dag 5 en dag 10 na inseminatie nog pregnyl gespoten. Maar als ik de fertiliteitsarts mocht geloven, dan zou dat na 5 dagen niet meer tekenen, dus die zondag mocht ik in principe testen. En dat deed ik ook, om 6u 's morgens. Wakker worden, dringend moeten plassen, een zwangerschapstest die ligt te wachten in het toilet. 5min moeten wachten, maar hoe kan je die 5 minuten vullen op een zondagochtend om 6u? Nog geen koffie maken, want ik wilde toch graag terug in bed kruipen en verder slapen. 5 lange minuten later mocht ik eindelijk gaan kijken, en ja hoor... een duidelijke streep! Chaos in mijn hoofd, grote chaos, dus slapen lukte al zeker niet meer. Berichtje sturen naar mama en zus? Maar 6u is toch wel extreem vroeg. Toch maar in bed gekropen, een uur wakker gelegen en dan toch maar dat berichtje gestuurd. En de rest van de dag? Gaan sporten, brunch buiten in de zon, lazy sunday, maar met mijn hoofd in de wolken! En toch ook een beetje onzeker, want zou het nu toch die medicatie zijn? De volgende dag zou ik pas uitsluitsel hebben, maar tot dan mocht ik toch wel al een beetje dromen!
23 februari in de vroege ochtend naar Aalter voor bloedname, dan een volle werkdag met mijn hoofd ergens anders. Vanaf 17u mocht ik telefoon verwachten, dus bleef ik in de buurt van mijn gsm. (Neen, niet andersom, want ik had maar op 1 plek in huis bereik, dus ik moest in de buurt van die plek blijven). De borstvoedingsmodule van Kind en Gezin doorgenomen, en nog nooit zoveel hoofdstukken in één keer afgewerkt, want het verlossende telefoontje kwam pas rond 19u. En ja hoor, de champagnefles mocht ontkurkt worden, alleen mocht ik er zelf niet meer van drinken. Opnieuw het begin van een nieuw hoofdstuk in mijn leven!

22 februari 2016
Lio is vandaag exact 4 maanden oud. 4 volle maanden heb ik al mogen genieten van dit kleine wezentje. 4 leuke maanden, maar toch ook heel vermoeiend, en zwaar (ook emotioneel), en verrassend! Nog nooit heeft iemand zoveel van mijn tijd en energie opgeslorpt. Nog nooit heb ik zo onvoorwaardelijk van iemand gehouden. Nog nooit heb ik mij zo belangrijk gevoeld in iemands leven.
Sinds een week gaat ze nu elke werkdag naar de onthaalmoeder(s). En neen, ik heb niet gehuild toen ik haar afzette, want ik was er van overtuigd dat ze daar in goede handen zou zijn. En ik was ook wel blij dat ik de zorg aan iemand anders kon toevertrouwen voor enkele uurtjes. Misschien ben ik op dat vlak anders dan andere mama's? Alleszins, mijn vertrouwen was gegrond, want sinds een week heb ik een veel gelukkigere meid in huis. Ze krijgt daar prikkels aangeboden, die ik zelf nooit kan bieden. En wat is ze daar flink! Ik heb het gevoel dat ik nu eindelijk van haar kan genieten, want dat lukte niet steeds in de periode dat ik thuis was voor haar. De uurtjes die we gescheiden doorbrengen, maken we dubbel en dik goed 's avonds en in het weekend. Dan kan ze mij opnieuw overweldigen met haar guitige lach, haar pogingen om rechtop te zitten, haar "vertellementen". En komt er dan nog eens een traantje, dan is het zo. Ook dat kan ik nu veel meer relativeren. Want al heeft ze het nog zo goed bij de onthaalmoeders, haar blik, haar lach, heel haar lichaam zegt mij dat ze blij is mij terug te zien. En telkens opnieuw ben ik verwonderd hoe zo'n klein wezentje telkens opnieuw mijn grenzen weet te verleggen: mijn grenzen van vermoeidheid, mijn grenzen van geluk.