Amai, gisteren was ik toch wel even overweldigd.
Ik had vroeger altijd gehoord dat je er vroeg moet bijzijn om kinderopvang te regelen. In de grote steden zelfs al van voor je zwanger bent. Maar ik woon helemaal niet in een grote stad, dus ik dacht: ik vraag het gewoon even. Want ik ben nog maar 4w ver, dus er kan nog steeds vanalles mislopen, en dan zou het zonde zijn om alles al geregeld te hebben.
Ik stuur eergisteren dus een mailtje waarin ik zet dat ik net weet dat ik zwanger ben, en graag wat info wil over hun werking en wanneer ik een plaatsje zou moeten reserveren. Een vriendelijke dame antwoord mij dat de inschrijvingen voor februari 2016 (dan zou mijn zwangerschapsverlof afgelopen zijn) al begonnen zijn, dus ik mocht al een formuliertje invullen zodat ze mij dan kunnen contacteren voor een rondleiding. Zo gezegd, zo gedaan. Ik vul dat formuliertje in, maar ik zeg wel duidelijk dat ik graag tot na 10 maart wil wachten met rondleiding en inschrijving, omdat ik dan pas zal weten of alles goed gaat. Waarop deze vriendelijke dame antwoordt dat dit geen probleem is, dat ik dan maar weer contact moet opnemen.
Gisteren, na een superdrukke dag op mijn werk, open ik mijn mailbox, en daar zit een mailtje in van een andere dame van die kinderopvang. Met de mededeling dat ze mij al maar hebben ingeschreven voor de kinderopvang, want dat dit het laatste vrije plaatsje was, en wanneer het mij zou passen om eens langs te komen.
En dat terwijl ik nog niet heb beslist of ik kinderopvang of onthaalouder wil, terwijl ik nog niet weet of alles goed verloopt, terwijl ik nog niet weet of het er eentje of twee zijn... En terwijl er in mijn hoofd alleen nog maar zit: 10 maart 6-wekenecho, daarna 8-wekenecho, daarna 12-wekenecho. Maar het besef dat er aan het einde van de rit, als alles goed loopt, een baby'tje zal zijn, die is er nog steeds niet. Dus ja, ik was serieus overdonderd gisteren.
Ik heb maar laten weten dat ik pas na 10 maart wil langskomen, en dat ik ook nog moet beslissen wat ik precies wil (crèche of onthaalouder), en dat was dan toch ok, zolang ik maar snel iets liet weten, zodat mijn plaatsje eventueel weer zou kunnen vrijkomen voor iemand anders als ik toch voor onthaalouder zou kiezen. Ondertussen heb ik ook een organisatie van onthaalouders gecontacteerd, maar bij hen is de druk veel minder hoog en mag ik wachten tot na mijn eerste echo vooraleer ik hen opnieuw contacteer.
En dus nu ben ik maar aan het afwegen: onthaalouder of crèche? En begint ook het besef te komen dat er hier volgend jaar misschien al een klein hummeltje in huis zal zijn... :)
vrijdag 27 februari 2015
dinsdag 24 februari 2015
Zwanger!
Gisteren was een zenuwslopende dag. Ik had 's morgens nog een zwangerschapstest gedaan, net voor ik vertrok naar Aalter voor mijn bloedname. En ook deze test was positief, maar het was moeilijk te vergelijken met de vorige, omdat die al opgedroogd was en dus een andere kleur had.
Toen ik vroeg aan dr Decleer of die positieve zwangerschap nog van de pregnyl was, dan zei hij eerst van niet, dat na 5 dagen de pregnyl uit je lichaam is. Maar toen ik zei dat op de bijsluiter staat dat je 10 dagen moet wachten met testen, dan begon hij wat terug te komen op zijn woorden, dat er inderdaad vrouwen bestaan die de pregnyl wat trager afbreken, en dat het inderdaad wel kan, maar met de bloedname zullen we meer weten. Een lage hcg en progesterone, dan komt het wsl door de pregnyl, een hoge hcg en progesterone, dan ben ik zwanger. Ik was dus niet wijzer geworden, alleen nog wat angstiger.
De dag verliep verder wel goed, het was nogal druk op het werk, en er was voldoende afleiding aangezien de vakantie net voorbij is. Maar 's avonds was zenuwslopend. Dr Decleer belt normaal tussen 17u en 18u, en aangezien ik niet overal in huis bereik heb, heb ik mijn gsm in de keuken gelegd en ben ik zelf in de living gebleven, een poging aan het doen om me bezig te houden (met de webmodule borstvoeding van K&G ;) ). Vanaf 17u15 ben ik elke 5min gaan checken of ik wel nog bereik had, en dat heeft geduurd tot enkele minuten voor 19u. Die man is echt wel een kei in het laten wachten, maar het is hem vergeven, want hij bracht positief nieuws!! Ik mocht een champagnefles openen. Ik antwoordde droogjes dat dat toch niet zo'n goed idee is, maar toen zei hij dat ik die fles zeker mocht openen, maar niet opdrinken. Ik heb het dus maar gelaten voor wat het is, en het nieuws doorgebeld naar mijn ouders, zus, grootmoeder, een goede vriend en een goede vriendin. Voorlopig volstaat dit, maar ik denk dat ik het niet lang zal kunnen verzwijgen... hoewel ik weet dat het nu echt nog wel heel pril is (4w) en dat er toch nog vanalles kan mislopen.
Ik ben gisteren dan toch nog maar wat gaan sporten, kwestie van de spanning wat van me af te zetten. En toen begon ik te denken dat die procedure toch maar iets raars is: Je maakt je eerste afspraak omdat je een kinderwens hebt, maar die alleen niet kunt vervullen. Dus het krijgen van een baby staat centraal. Maar eenmaal je start, ben je helemaal niet meer gefocust op die baby, maar wel op een goede follikelmeting, een vlotte inseminatie en een positieve zwangerschapstest. En eenmaal dat laatste er is, dan is de schrik dat het misloopt nog zo groot, dat dat kindje zo onrealistisch lijkt, en je dus gefocust bent op de volgende echo (op 6w), en dan op die erna.... Ik kan dus maar moeilijk vatten dat over een dikke 8 maand ik mama zal worden. Maar toch: ik word mama :)
Gisteren passeerde ik een klein katje dat miauwde, en normaal gezien zou ik er op af stappen en het voorzichtig beginnen aaien, maar deze keer heb ik maar wijselijk mijn handen in mijn zakken gehouden. Ook ligt er in de diepvries heerlijke gerookte zalm te wachten. Ik kocht ze de dag voor inseminatie, en besefte toen dat ik dat de komende 2 weken niet mocht eten. Dit is ondertussen verlengt tot de komende 8 maanden... mss moet ik het toch maar weggeven. Ook zullen mijn kleuterconsultjes iets miner spontaan verlopen als vorig jaar, vrees ik. Tenzij ik CMV-positief ben, maar ik denk het niet.
Jaja, er zal veel veranderen. Maar ik heb er zo'n zin in. En ik zou al zo graag een crèche regelen, en spulletjes zoeken, en kleertjes en doekje maken, maar ik wacht liever tot na de 1ste echo over 2 weken. Want dan weet ik of het geen extrauteriene is, en of het eentje of twee is. Spannend!!
En ondertussen, blijf ik gewoon sporten. Blijkbaar is dat gezond ;) En ik heb mij de dag na inseminatie ingeschreven voor de Gent Urban Trail, dus tot eind maart moet ik zeker in goede conditie blijven. En erna liefst ook! Ik heb mij ook voorgenomen om opnieuw viool te spelen, ook als ik niet zwanger zou zijn, maar nu is de druk toch wat groter, want ik zou graag willen dat mijn kindje muzikaal opgroeit. Ik weet dus wat te doen de komende weken (eerst veel oefenen, zodat het niet meer vals klinkt tegen dat die foetus echt kan horen). Ik duim nu superhard dat de komende periode probleemloos mag verlopen, zodat ik ook echt kan genieten van deze droom!
Toen ik vroeg aan dr Decleer of die positieve zwangerschap nog van de pregnyl was, dan zei hij eerst van niet, dat na 5 dagen de pregnyl uit je lichaam is. Maar toen ik zei dat op de bijsluiter staat dat je 10 dagen moet wachten met testen, dan begon hij wat terug te komen op zijn woorden, dat er inderdaad vrouwen bestaan die de pregnyl wat trager afbreken, en dat het inderdaad wel kan, maar met de bloedname zullen we meer weten. Een lage hcg en progesterone, dan komt het wsl door de pregnyl, een hoge hcg en progesterone, dan ben ik zwanger. Ik was dus niet wijzer geworden, alleen nog wat angstiger.
De dag verliep verder wel goed, het was nogal druk op het werk, en er was voldoende afleiding aangezien de vakantie net voorbij is. Maar 's avonds was zenuwslopend. Dr Decleer belt normaal tussen 17u en 18u, en aangezien ik niet overal in huis bereik heb, heb ik mijn gsm in de keuken gelegd en ben ik zelf in de living gebleven, een poging aan het doen om me bezig te houden (met de webmodule borstvoeding van K&G ;) ). Vanaf 17u15 ben ik elke 5min gaan checken of ik wel nog bereik had, en dat heeft geduurd tot enkele minuten voor 19u. Die man is echt wel een kei in het laten wachten, maar het is hem vergeven, want hij bracht positief nieuws!! Ik mocht een champagnefles openen. Ik antwoordde droogjes dat dat toch niet zo'n goed idee is, maar toen zei hij dat ik die fles zeker mocht openen, maar niet opdrinken. Ik heb het dus maar gelaten voor wat het is, en het nieuws doorgebeld naar mijn ouders, zus, grootmoeder, een goede vriend en een goede vriendin. Voorlopig volstaat dit, maar ik denk dat ik het niet lang zal kunnen verzwijgen... hoewel ik weet dat het nu echt nog wel heel pril is (4w) en dat er toch nog vanalles kan mislopen.
Ik ben gisteren dan toch nog maar wat gaan sporten, kwestie van de spanning wat van me af te zetten. En toen begon ik te denken dat die procedure toch maar iets raars is: Je maakt je eerste afspraak omdat je een kinderwens hebt, maar die alleen niet kunt vervullen. Dus het krijgen van een baby staat centraal. Maar eenmaal je start, ben je helemaal niet meer gefocust op die baby, maar wel op een goede follikelmeting, een vlotte inseminatie en een positieve zwangerschapstest. En eenmaal dat laatste er is, dan is de schrik dat het misloopt nog zo groot, dat dat kindje zo onrealistisch lijkt, en je dus gefocust bent op de volgende echo (op 6w), en dan op die erna.... Ik kan dus maar moeilijk vatten dat over een dikke 8 maand ik mama zal worden. Maar toch: ik word mama :)
Gisteren passeerde ik een klein katje dat miauwde, en normaal gezien zou ik er op af stappen en het voorzichtig beginnen aaien, maar deze keer heb ik maar wijselijk mijn handen in mijn zakken gehouden. Ook ligt er in de diepvries heerlijke gerookte zalm te wachten. Ik kocht ze de dag voor inseminatie, en besefte toen dat ik dat de komende 2 weken niet mocht eten. Dit is ondertussen verlengt tot de komende 8 maanden... mss moet ik het toch maar weggeven. Ook zullen mijn kleuterconsultjes iets miner spontaan verlopen als vorig jaar, vrees ik. Tenzij ik CMV-positief ben, maar ik denk het niet.
Jaja, er zal veel veranderen. Maar ik heb er zo'n zin in. En ik zou al zo graag een crèche regelen, en spulletjes zoeken, en kleertjes en doekje maken, maar ik wacht liever tot na de 1ste echo over 2 weken. Want dan weet ik of het geen extrauteriene is, en of het eentje of twee is. Spannend!!
En ondertussen, blijf ik gewoon sporten. Blijkbaar is dat gezond ;) En ik heb mij de dag na inseminatie ingeschreven voor de Gent Urban Trail, dus tot eind maart moet ik zeker in goede conditie blijven. En erna liefst ook! Ik heb mij ook voorgenomen om opnieuw viool te spelen, ook als ik niet zwanger zou zijn, maar nu is de druk toch wat groter, want ik zou graag willen dat mijn kindje muzikaal opgroeit. Ik weet dus wat te doen de komende weken (eerst veel oefenen, zodat het niet meer vals klinkt tegen dat die foetus echt kan horen). Ik duim nu superhard dat de komende periode probleemloos mag verlopen, zodat ik ook echt kan genieten van deze droom!
zondag 22 februari 2015
Zwanger...??
Vanmorgen had ik een positieve zwangerschapstest in handen. Over het resultaat valt niet te twijfelen, twee duidelijke strepen na exact 5min!
Maar wil dit nu ook zeggen dat ik zwanger ben? Want pregnyl kan ook een vals positieve test geven, en ik heb mijn laatste pregnyl 6 dagen geleden gezet. Dr Decleer zei de vorige keer wel dat het na 5 dagen uit je bloed is, maar de bijsluiter zegt toch iets anders (halfwaardetijd van 36u). Anderzijds, mijn bloedname de vorige keer was duidelijk negatief, en dat was 7 dagen na pregnyl, dus misschien heeft dr Decleer dan toch gelijk? Twijfels, twijfels...
Ik zou het echt fantastisch vinden moest ik effectief zwanger zijn, en deze test geeft me nu toch een beetje hoop, maar die onzekerheid is verschrikkelijk. Al van het begin van de cyclus heb ik niet echt geloofd in ronde 2, en alles begon er ook op te wijzen dat het ook deze keer niet zou gelukt zijn: geen innestelingsbloeding, gisteren toch wel het gevoel dat de maandstonden zouden moeten doorkomen, deze ochtend een verandering van mijn ontlasting (wat ik meestal zie net voor mijn maandstonden), een daling in mijn temperatuurcurve (hoewel die deze ochtend opnieuw steeg), en verder ook geen typische zwangerschapskwaaltjes.
Mijn idee was eigenlijk om vandaag te testen, en te zien dat het negatief was. Zo zou ik mij morgen niet heel de dag druk maken over het resultaat, want 's morgens bloed laten prikken, en pas 's avonds het resultaat weten, dat is echt wel zenuwslopend. Maar zo is mijn plan nu toch maar weer in het water gevallen. Morgenochtend zal ik waarschijnlijk toch nog eens testen, je weet maar nooit dat er een verschil te zien zal zijn, en dan wordt het een lange en spannende dag tot ik het uiteindelijke resultaat zal weten :(
Ik zou het echt fantastisch vinden moest ik effectief zwanger zijn, en deze test geeft me nu toch een beetje hoop, maar die onzekerheid is verschrikkelijk. Al van het begin van de cyclus heb ik niet echt geloofd in ronde 2, en alles begon er ook op te wijzen dat het ook deze keer niet zou gelukt zijn: geen innestelingsbloeding, gisteren toch wel het gevoel dat de maandstonden zouden moeten doorkomen, deze ochtend een verandering van mijn ontlasting (wat ik meestal zie net voor mijn maandstonden), een daling in mijn temperatuurcurve (hoewel die deze ochtend opnieuw steeg), en verder ook geen typische zwangerschapskwaaltjes.
Mijn idee was eigenlijk om vandaag te testen, en te zien dat het negatief was. Zo zou ik mij morgen niet heel de dag druk maken over het resultaat, want 's morgens bloed laten prikken, en pas 's avonds het resultaat weten, dat is echt wel zenuwslopend. Maar zo is mijn plan nu toch maar weer in het water gevallen. Morgenochtend zal ik waarschijnlijk toch nog eens testen, je weet maar nooit dat er een verschil te zien zal zijn, en dan wordt het een lange en spannende dag tot ik het uiteindelijke resultaat zal weten :(
zondag 15 februari 2015
Trilplaat
Wachtweek 1 zit er bijna op, nog eentje te gaan :)
En het gaat toch iets gemakkelijker als de vorige keer. Elke dag denk ik wel nog eens: pfff, nog maar x dagen na inseminatie, en het lijkt precies al zo lang geleden. Maar het is draaglijk!
Ik merk dat ik er minder mee bezig ben dan de vorige keer. Toen zocht ik alle dagen op wat er nu zou gebeuren in mijn lichaam, wanneer de uitgerekende datum zou zijn, hoe het zit met kindergeld en nog veel meer. Nu "vergeet" ik soms al eens waarom ik nu precies die utrogestan moet opsteken. En neen, aangenaam zal dat nooit worden. Maar net als bij de clomid durf ik al eens wat nonchalanter zijn. Terwijl ik vroeger niet meer dan 10min afweek van mijn 8-urenschema (7u-15u-23u), was het deze ochtend bijvoorbeeld al eens meer dan een uur later, omdat ik het piepje van mijn gsm niet had gehoord in mijn slaap. Maar, ik houd me mooi aan 3 per dag, en meer dan een uur verschil is er meestal toch niet tussen, hoor. Dus zo veel kwaad zal het dan ook niet kunnen.
Verder let ik wel nog goed op. Mijn zacht gekookte eitje op zondag worden nu hardgekookte eitjes, een chocomousse sla ik beleefd af, terwijl ik er echt wel zin in heb, ik probeer zo veel mogelijk gezond te eten, met alle dagen voldoende groenten en fruit, mijn sport doe ik gewoon verder, en deze week ben ik ook begonnen met het trainen voor de Gent Urban Trail.
Wel heb ik mijn fitness-instructeur moeten vertellen van mijn plannen, hoewel ik dit eigenlijk niet van plan was. 2x in de week volg ik een groepsles om de core te verstevigen, en soms wordt daarbij gebruik gemaakt van een trilplaat. En laat dit nu, samen met een sauna of heet bad, net hetgeen zijn wat je best kunt vermijden als je alle kansen op innesteling optimaal wilt benutten. Dus ik zou mijn lesgever gewoon zeggen dat ik om medische redenen even die oefeningen niet mag meedoen, als hij er om zou vragen. Maar zijn manier van vragen was zo lief, dat ik toch maar geplooid ben. En zo breidt het groepje van mensen die op de hoogte zijn van mijn plannen, langzaam maar zeker uit.
Laten we nu maar hopen dat het deze keer raak is, hé! Hoewel ik niet te veel durf te hopen. Tot op vandaag nog geen innestelingsbloeding gehad, en ik weet dat dit niet altijd gebeurt, maar dit zou nu echt het enige zijn waardoor ik toch maar een beetje hoop zou hebben in deze poging. Wel ben ik van plan om de dag voor bloedname zelf een zwangerschapstest te doen. Vorige keer was het wachten op het telefoontje van de gynaecoloog zo stresserend, dat ik dit niet nog eens wil meemaken!
En intussen doen we braafjes verder: utrogestan, foliumzuur, pregnyl...
En het gaat toch iets gemakkelijker als de vorige keer. Elke dag denk ik wel nog eens: pfff, nog maar x dagen na inseminatie, en het lijkt precies al zo lang geleden. Maar het is draaglijk!
Ik merk dat ik er minder mee bezig ben dan de vorige keer. Toen zocht ik alle dagen op wat er nu zou gebeuren in mijn lichaam, wanneer de uitgerekende datum zou zijn, hoe het zit met kindergeld en nog veel meer. Nu "vergeet" ik soms al eens waarom ik nu precies die utrogestan moet opsteken. En neen, aangenaam zal dat nooit worden. Maar net als bij de clomid durf ik al eens wat nonchalanter zijn. Terwijl ik vroeger niet meer dan 10min afweek van mijn 8-urenschema (7u-15u-23u), was het deze ochtend bijvoorbeeld al eens meer dan een uur later, omdat ik het piepje van mijn gsm niet had gehoord in mijn slaap. Maar, ik houd me mooi aan 3 per dag, en meer dan een uur verschil is er meestal toch niet tussen, hoor. Dus zo veel kwaad zal het dan ook niet kunnen.
Verder let ik wel nog goed op. Mijn zacht gekookte eitje op zondag worden nu hardgekookte eitjes, een chocomousse sla ik beleefd af, terwijl ik er echt wel zin in heb, ik probeer zo veel mogelijk gezond te eten, met alle dagen voldoende groenten en fruit, mijn sport doe ik gewoon verder, en deze week ben ik ook begonnen met het trainen voor de Gent Urban Trail.
Wel heb ik mijn fitness-instructeur moeten vertellen van mijn plannen, hoewel ik dit eigenlijk niet van plan was. 2x in de week volg ik een groepsles om de core te verstevigen, en soms wordt daarbij gebruik gemaakt van een trilplaat. En laat dit nu, samen met een sauna of heet bad, net hetgeen zijn wat je best kunt vermijden als je alle kansen op innesteling optimaal wilt benutten. Dus ik zou mijn lesgever gewoon zeggen dat ik om medische redenen even die oefeningen niet mag meedoen, als hij er om zou vragen. Maar zijn manier van vragen was zo lief, dat ik toch maar geplooid ben. En zo breidt het groepje van mensen die op de hoogte zijn van mijn plannen, langzaam maar zeker uit.
Laten we nu maar hopen dat het deze keer raak is, hé! Hoewel ik niet te veel durf te hopen. Tot op vandaag nog geen innestelingsbloeding gehad, en ik weet dat dit niet altijd gebeurt, maar dit zou nu echt het enige zijn waardoor ik toch maar een beetje hoop zou hebben in deze poging. Wel ben ik van plan om de dag voor bloedname zelf een zwangerschapstest te doen. Vorige keer was het wachten op het telefoontje van de gynaecoloog zo stresserend, dat ik dit niet nog eens wil meemaken!
En intussen doen we braafjes verder: utrogestan, foliumzuur, pregnyl...
zondag 8 februari 2015
Ca y est!
De inseminatie is achter de rug, de wachtweken zijn opnieuw begonnen. En alles is deze keer precies zo anders (behalve dan de dag van inseminatie: dag 13). Terwijl ik tijdens mijn vorige 2 cycli duidelijk kon voelen waar een follikel aan het rijpen was, en nog beter voelde toen de eisprong effectief plaatsvond, voel ik deze keer helemaal niks. Mijn gok is dat ze opnieuw links zitten, omdat ik daar net iets vaker eens een steekje heb gevoeld, maar meer niet. Daarnaast heb ik deze keer voor het eerst zelf de pregnyl toegediend! En dat was toch wel even lastig, want als ik een inspuiting geef bij anderen, dan gebeurt dit met een vlotte en vloeiende beweging om de pijn zo minimaal mogelijk te houden, maar nu... Het duurde ettelijke fracties van een seconde voor die naald effectief in mijn huid zat, en aangenaam was toch iets anders. Maar het is gelukt :)
Ook inseminatie is vandaag super vlot verlopen. Dit keer met een lang, smal speculum... wat een verschil! Ik mag nog niet zeggen dat het aangenaam was, want zo op een gynaecologische onderzoekstafel liggen blijft toch steeds wat oncomfortabel, maar het verliep alleszins pijnloos en ongelooflijk snel. Ook de gynaecoloog was aangenaam verrast, want blijkbaar duurt het soms toch wel even voor het buisje ingebracht kan worden in de baarmoeder, maar dit was bij mij niet het geval.
En nu is het dus weer afwachten. 2 lange weken! Met mijn trouwe metgezellen, pregnyl en utrogestan. De vroedvrouw van het IVF-centrum wilde mij eerst niet geloven, want de dokter geeft nooit beide medicatie tegelijk, ofwel utrogestan, ofwel pregnyl. Maar neen, de dokter heeft bevestigd, ik mag mij bij de gelukkigen prijzen die beide krijgen. Of ik dan ook meer kans heb op slagen, dat heb ik nog niet kunnen terugvinden. Maar zelfs met 2 follikels, een vlotte inseminatie, alle mogelijke medicatie, een mooi opgegroeid baarmoederslijmvlies... kan ik mezelf niet zo ver krijgen om in deze poging te geloven. We zullen zien...
Ook inseminatie is vandaag super vlot verlopen. Dit keer met een lang, smal speculum... wat een verschil! Ik mag nog niet zeggen dat het aangenaam was, want zo op een gynaecologische onderzoekstafel liggen blijft toch steeds wat oncomfortabel, maar het verliep alleszins pijnloos en ongelooflijk snel. Ook de gynaecoloog was aangenaam verrast, want blijkbaar duurt het soms toch wel even voor het buisje ingebracht kan worden in de baarmoeder, maar dit was bij mij niet het geval.
En nu is het dus weer afwachten. 2 lange weken! Met mijn trouwe metgezellen, pregnyl en utrogestan. De vroedvrouw van het IVF-centrum wilde mij eerst niet geloven, want de dokter geeft nooit beide medicatie tegelijk, ofwel utrogestan, ofwel pregnyl. Maar neen, de dokter heeft bevestigd, ik mag mij bij de gelukkigen prijzen die beide krijgen. Of ik dan ook meer kans heb op slagen, dat heb ik nog niet kunnen terugvinden. Maar zelfs met 2 follikels, een vlotte inseminatie, alle mogelijke medicatie, een mooi opgegroeid baarmoederslijmvlies... kan ik mezelf niet zo ver krijgen om in deze poging te geloven. We zullen zien...
vrijdag 6 februari 2015
Moodswings
Et voilà, we zijn weer in the running. Clomid van dag 5 tot en met dag 9, eerste follikelmeting met bloedname gehad op dag 10, en vandaag, dag 11, opnieuw. Nu is het even wachten, als ik telefoon krijg vanavond, dan wil dit zeggen dat mijn lichaam zich al spontaan aan het klaarmaken is voor een eisprong, en dan gebeurt de inseminatie morgen al. Zoniet, dan is het voor zondag. Maar in beide gevallen mag ik vandaag opnieuw een pregnylspuit (laten) zetten.
De clomid is opnieuw zonder problemen verlopen, hoewel... Ik dacht er geen last van te hebben, maar toen ik op een avond in de zetel zat, gezellig ingeduffeld, kreeg ik het plots veel te warm en had ik zin om alles uit te spelen. De rest van de avond heb ik in een lichte pyjama doorgebracht, terwijl het maar 18°C was in de living. En toen herinnerde ik mij dat dit niet de eerste keer was. Dus misschien heb ik toch wel wat warmte-opwellingen door de clomid ;)
Wel ben ik deze keer wat nonchalanter (om het zacht uit te drukken) omgegaan met het tijdstip van inname. Maar blijkbaar heeft dit toch geen ongunstig effect gehad!
Bij de eerste follikelmeting was de dokter zeer enthousiast: een goed opgegroeid baarmoederslijmvlies voor dag 10, en een follikel van 21mm. Vandaag bleken het dan toch 2 follikels te zijn (ik dacht al dat ik gisteren nog een zwart belletje had gezien, en de dikte van het baarmoederslijmvlies was 7.8mm. Toen ik vroeg naar de resultaten van de bloedname van gisteren, dan zij hij: die was goed, heel goed zelfs. Wat hij daarmee bedoelt, dat weet ik nog steeds niet.
Stiekem hoop ik op een telefoontje vanavond. Inseminatie morgen zou mij net iets beter uitkomen, maar zondag lukt natuurlijk ook wel. Vandaag heb ik ook enorme moodswings: het ene moment voel ik mij ok, of zelfs goed, en daarna komt precies weer een grote grijze wolk voorbij. Ok, op het werk is het heel druk geweest, en ik heb niet zoveel geslapen, maar toch, dit is niet van mijn gewoonte. Daarbij komt dat ik al van voor de eerste inseminatie niet heb geloofd in het slagen van poging 2. Waarom? Ik weet het niet, gewoon een voorgevoel. Ik heb precies meer vertrouwen in poging 3, maar 2 is natuurlijk een noodzakelijk kwaad.
Dus nu nog even afwachten tot vanavond, flink een pregnylspuit zetten (deze keer probeer ik het zelf, denk ik), en één ding staat zo goed als vast: na het weekend zit ik weer midden in die vervelende wachtweken ;)
De clomid is opnieuw zonder problemen verlopen, hoewel... Ik dacht er geen last van te hebben, maar toen ik op een avond in de zetel zat, gezellig ingeduffeld, kreeg ik het plots veel te warm en had ik zin om alles uit te spelen. De rest van de avond heb ik in een lichte pyjama doorgebracht, terwijl het maar 18°C was in de living. En toen herinnerde ik mij dat dit niet de eerste keer was. Dus misschien heb ik toch wel wat warmte-opwellingen door de clomid ;)
Wel ben ik deze keer wat nonchalanter (om het zacht uit te drukken) omgegaan met het tijdstip van inname. Maar blijkbaar heeft dit toch geen ongunstig effect gehad!
Bij de eerste follikelmeting was de dokter zeer enthousiast: een goed opgegroeid baarmoederslijmvlies voor dag 10, en een follikel van 21mm. Vandaag bleken het dan toch 2 follikels te zijn (ik dacht al dat ik gisteren nog een zwart belletje had gezien, en de dikte van het baarmoederslijmvlies was 7.8mm. Toen ik vroeg naar de resultaten van de bloedname van gisteren, dan zij hij: die was goed, heel goed zelfs. Wat hij daarmee bedoelt, dat weet ik nog steeds niet.
Stiekem hoop ik op een telefoontje vanavond. Inseminatie morgen zou mij net iets beter uitkomen, maar zondag lukt natuurlijk ook wel. Vandaag heb ik ook enorme moodswings: het ene moment voel ik mij ok, of zelfs goed, en daarna komt precies weer een grote grijze wolk voorbij. Ok, op het werk is het heel druk geweest, en ik heb niet zoveel geslapen, maar toch, dit is niet van mijn gewoonte. Daarbij komt dat ik al van voor de eerste inseminatie niet heb geloofd in het slagen van poging 2. Waarom? Ik weet het niet, gewoon een voorgevoel. Ik heb precies meer vertrouwen in poging 3, maar 2 is natuurlijk een noodzakelijk kwaad.
Dus nu nog even afwachten tot vanavond, flink een pregnylspuit zetten (deze keer probeer ik het zelf, denk ik), en één ding staat zo goed als vast: na het weekend zit ik weer midden in die vervelende wachtweken ;)
Abonneren op:
Posts (Atom)