20 weken

Deze week was ik 20 weken zwanger, dus in de helft! En daar hoort ook weer een echo bij.
Zoals de vorige keer waren mijn mama en mijn zus terug mee. En zoals de vorige keer had klein ukje maar weinig zin om mee te werken, dus opnieuw een hele reeks foto's waar ik eigenlijk niet veel op kan zien. Maar, alles was goed. Hersentjes waren goed ontwikkeld, maagje gezien, hartje was goed, niertjes werken nog steeds, longetjes ontwikkelen zoals het hoort, geen open rugje, buikje is mooi dicht... Toen de gynaecologe alles aan het opmeten was onderaan (buikje, bekken, beentjes), hield hij/zij zeer subtiel een handje voor de geslachtsdelen :) Dat noem ik nu eens teamwork!!
3D echo is ook dit keer mislukt, want ukje liet ons enkel de achterzijde van het hoofdje zien. Het gezichtje zat helemaal verdoken in de placenta. Zo moeder, zo...

Ik maak me vooral zorgen om mijn gewicht. Ondanks pogingen om gezond(er) te eten, blijven die kilo's aan hoog tempo erbij komen. Ok, soms heb ik inderdaad zin in chips, of eens een snoepje of chocolade, maar de meeste dagen houd ik mij echt wel aan mijn 3 hoofdmaaltijden, en 2-3 tussendoortjes die meestal uit fruit of yoghurt bestaan. 's Morgens en 's avonds drink ik een grote beker magere melk, en ik beperk mezelf tot 1 glas frisdrank (meestal light) per dag, en heel soms nog een glaasje fruitsap. Verder drink ik minstens 1 liter water, of thee.
Mijn lichaamsbeweging is sinds april wel een pak verminderd, met het wegvallen van de spinning op zondag, en de examens van de voorbije weken. Maar ik wandel toch bijna dagelijks naar mijn werk, ik probeer zoveel mogelijk te voet te doen, ik ga nog minstens 1x per week naar de lessen in de fitness...
De gynaecoloog maakt zich echter nog geen zorgen, omdat ik mager was voor ik zwanger werd. Maar ik heb echt geen zin om 20kg bij te komen, want uiteindelijk moeten die er toch allemaal weer af. Ik zit nu al aan zo'n 7.5kg, en ben nog maar halfweg, dus ja, ik maak me zorgen.
Vanaf volgende week zijn de examens gedaan, en begint de zomervakantie. Ik hoop dan wat gezonder te kunnen eten, en vooral meer te bewegen. Ik heb alleszins al een zwangerschapsbadpak, nu nog een zwembad vinden met ruime openingsuren, want ik heb geen zin om te ploeteren tussen een hoop kindjes. Wordt dus vervolgd...

En ondertussen is kat Mickey oh zo aanhankelijk. Hij wil constant gestreeld worden, komt heel vaak bij mij liggen, zowel buiten, als in de zetel, als 's nachts in bed. Ik ben benieuwd hoe hij zal reageren op klein ukje. Oscar zou het helemaal te gek gevonden hebben, maar jammer genoeg is hij er niet meer. Nu maar hopen dat Mickey wat aandacht zal kunnen delen, want het is zo'n schatje.

 

Peter - Meter

Dit hele project is er eentje van keuzes maken: 

1. Wil ik graag alleen voor een kindje gaan, of wacht ik nog even tot ik misschien mijn droomprins nog tegenkomen.
2. Wanneer beslis ik dan om er toch alleen voor te gaan en een eerste gesprek te plannen.
3. Welk ziekenhuis / welke arts?
4. Opnieuw: wanneer beslis ik dan om te starten met inseminatie?
5. Bij een negatief resultaat: volgende cyclus direct verder gaan, of even een pauze inlassen?
6. Bij een positief resultaat:

• Zo snel mogelijk: naar welke opvang wil ik mijn kindje sturen?
• Hoe zie ik de verdeling werk / gezin?
• Wat zijn nu prioriteiten om mijn huis kind-proof te maken?
• Wil ik het geslacht weten op voorhand?
• Welke naam kies ik?
• Borstvoeding of flesvoeding? En wat als ik terug begin te werken?
• ...

Maar de vraag die mij al het langst bezig houdt (eigenlijk al van voor mijn eerste inseminatie) is: wie vraag ik om peter en meter te worden? Momenteel ben ik 20 weken ver, halfweg dus, en ik heb nog steeds geen antwoord.

Wat sowieso al vaststaat, is dat het niet mijn ouders zullen zijn. Mijn zus en ik hebben elk 2 van onze grootouders als peter en meter, en hoewel die heel lief zijn, toch was ik altijd wat jaloers op de neefjes en nichtjes die naast hun grootouders nog een peter en meter hadden. Want als kleinkind, of je nu mete- of petekindje bent of niet, je wordt altijd wel verwend. Maar op die speciale momenten is het toch fijn om toch ook nog iemand jonger te hebben die er ook is voor jou: op verjaardagsfeestjes, communiefeesten, etc. Dus: peter en meter zullen jonger zijn dan de grootouders.

Mijn zus zou heel graag meter zijn, maar ik ben er nog niet uit of ik dat wel wil. Ik ben er van overtuigd, zij zal dat super goed doen! Maar mijn kindje zal al zo'n kleine familie hebben: 1 mama (zonder papa), 1 tante (zonder nonkel) en geen nichtjes of neven, 1 grootmoeder en 1 grootvader. En that's it. Terwijl ik 2 ouders had, 4 grootouders, 7 tantes en 7 nonkels, en een heel nest neven en nichten. Zou het dan niet leuker zijn om naast tante, grootmoeder en grootvader, ook nog een meter en peter te hebben op een verjaardagsfeestje?
Maar als ik mijn zus niet vraag, wie dan wel?

En als peter had ik eerst gedacht aan de partner van een goede vriendin, maar nu begin ik te twijfelen. Uiteindelijk hebben we wel regelmatig contact, maar nu ook niet super veel. Wat als er ooit een relatiebreuk komt, zal mijn kindje hier dan ook niet onder lijden, aangezien ik vooral contact heb met die goede vriendin.
Andere opties: een nonkel van mij, maar van de tussengeneratie (tussen mijn ouders en mij), die voorlopig nog geen peter is van één van mijn neefjes en nichtjes. Of zijn zoon, die nu 15 jaar is (maar misschien dan toch nog wat te jong?). Of een vriend uit de folkwereld, maar hoe vaak ga ik die nog zien eenmaal klein ukje hier is?

Ik heb (hopelijk) nog 20 weken om dit verder uit te klaren, maar ik ben er al van overtuigd dat dit me nog enkele slapeloze nachten zal bezorgen.

Oh, en by the way, sinds de voorbije week voel ik kleine pruts elke dag bewegen. De ene keer al wat meer dan de andere keer, maar toch! Ik kan er zelfs al spelletjes mee spelen, hoewel ik dat eigenlijk aan bijna niemand durf te vertellen, omdat ze me waarschijnlijk gek verklaren. Als ik mijn hand op 1 kwadrant van mijn onderbuik leg, en ik wacht even, dan voel ik soms een schopje op die plek. En dit blijft dan doorgaan tot pruts er genoeg van heeft :)

Beweging

De 18de week is ondertussen voorbijgevlogen. Full time werken, en nog eens moeten studeren voor de examens in juni, zorgen ervoor dat ik maar weinig tijd heb om bij alles stil te staan.
Eind vorige week had ik mijn ukje als eens voorzichtig voelen schoppen. Het voelde eerder als de passage van een grote luchtbel door mijn darmen, met daarna nog 2 kleine schokjes. Maar omdat ik ondertussen weet dat er op die plaats geen darmen meer liggen, had ik toch het sterke vermoeden dat mijn kleintje even dag wilde zeggen.
Voorbije week heb ik hem/haar nog enkele keren gevoeld. Niet elke dag, en meestal 's avonds al ik in bed lig. Soms hevige schopjes, soms eens heel subtiel.
Wel leuk, beseffen dat er leven zit in die alsmaar groeiende buik. Wat kijk ik uit naar de zomervakantie. Dan heb ik eindelijk eens tijd om alles goed te beseffen, en te genieten van alle veranderingen! Maar tot dan, zo af en toe eens een schopje, maakt me toch wel instant gelukkig :)