22 februari

22 februari was de voorbije 2 jaar telkens een speciale dag. Stiekem hoopte ik dat er ook dit jaar iets leuks zou gebeuren, maar 's avonds kroop ik in mijn bed, een beetje teleurgesteld... 22 februari 2016 was een dag als een ander. Hoewel, sinds Lio er is, is geen enkele dag nog gelijk. En elke keer ze lacht, of kraait, of stilletjes vertelt, is mijn dag weer goed. Dus eigenlijk was 22 februari 2016 wel speciaal, net zoals 21 februari, en 20 februari, en ...

22 februari 2014
Een lange dag, een vermoeiende dag, een leuke dag. Op 14 februari had ik mijn laatste werkdag in Frankrijk. Daarna was het inpakken begonnen. Hoewel ik in een klein huisje woonde, toch had ik dagen nodig om alles ingepakt te krijgen. Zelfs mijn mama was komen helpen, en we waren maar net op tijd klaar. 21 februari kwam de verhuiswagen alles oppikken in Frankrijk. Als het huis leeg was, vertrokken mama en ik samen naar het kattenpension, waar we Oscar en Mickey oppikten. Van daaruit vertrokken we voor een lange rit naar mijn nieuwe huis. Aangekomen midden in de nacht, allebei een bed geïmproviseerd in het lege huis. Ik beneden bij de katten, mama boven. Licht maakten we met een klein bureaulampje, en kaarsjes. In de living stond een campingtafel en 2 klapstoeltjes. Maar ik kon mijn geluk niet op, want dit zou mijn nieuwe stek worden, mijn nieuwe thuis. Dichter bij vrienden en familie, en vooral: helemaal van mij! Het begin van een nieuw hoofdstuk in mijn leven.

22 februari 2015
Als iemand mij zou vragen wat de mooiste dag van mijn leven is geweest, dan zou het die dag zijn! Geen enkele andere dag heb ik mij zo gelukkig gevoeld als toen. Of misschien toch... 23 februari? :)
We waren 2 weken na inseminatie. De volgende dag zou ik bloedname hebben, maar ik had besloten om dit keer wel een zwangerschapstest op voorhand te doen. Er bestond natuurlijk de kans dat die vals positief zou testen, want ik had op dag 5 en dag 10 na inseminatie nog pregnyl gespoten. Maar als ik de fertiliteitsarts mocht geloven, dan zou dat na 5 dagen niet meer tekenen, dus die zondag mocht ik in principe testen. En dat deed ik ook, om 6u 's morgens. Wakker worden, dringend moeten plassen, een zwangerschapstest die ligt te wachten in het toilet. 5min moeten wachten, maar hoe kan je die 5 minuten vullen op een zondagochtend om 6u? Nog geen koffie maken, want ik wilde toch graag terug in bed kruipen en verder slapen. 5 lange minuten later mocht ik eindelijk gaan kijken, en ja hoor... een duidelijke streep! Chaos in mijn hoofd, grote chaos, dus slapen lukte al zeker niet meer. Berichtje sturen naar mama en zus? Maar 6u is toch wel extreem vroeg. Toch maar in bed gekropen, een uur wakker gelegen en dan toch maar dat berichtje gestuurd. En de rest van de dag? Gaan sporten, brunch buiten in de zon, lazy sunday, maar met mijn hoofd in de wolken! En toch ook een beetje onzeker, want zou het nu toch die medicatie zijn? De volgende dag zou ik pas uitsluitsel hebben, maar tot dan mocht ik toch wel al een beetje dromen!
23 februari in de vroege ochtend naar Aalter voor bloedname, dan een volle werkdag met mijn hoofd ergens anders. Vanaf 17u mocht ik telefoon verwachten, dus bleef ik in de buurt van mijn gsm. (Neen, niet andersom, want ik had maar op 1 plek in huis bereik, dus ik moest in de buurt van die plek blijven). De borstvoedingsmodule van Kind en Gezin doorgenomen, en nog nooit zoveel hoofdstukken in één keer afgewerkt, want het verlossende telefoontje kwam pas rond 19u. En ja hoor, de champagnefles mocht ontkurkt worden, alleen mocht ik er zelf niet meer van drinken. Opnieuw het begin van een nieuw hoofdstuk in mijn leven!

22 februari 2016
Lio is vandaag exact 4 maanden oud. 4 volle maanden heb ik al mogen genieten van dit kleine wezentje. 4 leuke maanden, maar toch ook heel vermoeiend, en zwaar (ook emotioneel), en verrassend! Nog nooit heeft iemand zoveel van mijn tijd en energie opgeslorpt. Nog nooit heb ik zo onvoorwaardelijk van iemand gehouden. Nog nooit heb ik mij zo belangrijk gevoeld in iemands leven.
Sinds een week gaat ze nu elke werkdag naar de onthaalmoeder(s). En neen, ik heb niet gehuild toen ik haar afzette, want ik was er van overtuigd dat ze daar in goede handen zou zijn. En ik was ook wel blij dat ik de zorg aan iemand anders kon toevertrouwen voor enkele uurtjes. Misschien ben ik op dat vlak anders dan andere mama's? Alleszins, mijn vertrouwen was gegrond, want sinds een week heb ik een veel gelukkigere meid in huis. Ze krijgt daar prikkels aangeboden, die ik zelf nooit kan bieden. En wat is ze daar flink! Ik heb het gevoel dat ik nu eindelijk van haar kan genieten, want dat lukte niet steeds in de periode dat ik thuis was voor haar. De uurtjes die we gescheiden doorbrengen, maken we dubbel en dik goed 's avonds en in het weekend. Dan kan ze mij opnieuw overweldigen met haar guitige lach, haar pogingen om rechtop te zitten, haar "vertellementen". En komt er dan nog eens een traantje, dan is het zo. Ook dat kan ik nu veel meer relativeren. Want al heeft ze het nog zo goed bij de onthaalmoeders, haar blik, haar lach, heel haar lichaam zegt mij dat ze blij is mij terug te zien. En telkens opnieuw ben ik verwonderd hoe zo'n klein wezentje telkens opnieuw mijn grenzen weet te verleggen: mijn grenzen van vermoeidheid, mijn grenzen van geluk.

1 jaar later

Zondag 8 februari 2015. Wat kan ik mij die dag nog goed herinneren! Ik was toch een beetje verveeld, want ik kon die ochtend niet naar de spinning gaan, terwijl ik daar elke week zo naar uitkeek. Maar het zou te nipt geweest zijn, want rond de middag werd ik verwacht in Jan Palfijn voor een 2de inseminatie.En ik kwam toch liever niet te laat! Zoals de eerste keer was ik wel wat zenuwachtig, maar alles verliep perfect. Had ik toen geweten dat ik met mijn kleine meid naar huis keerde...

Ik herinner mij nog dat het een mooie dag was. 's Morgens had ik uitgebreid een ontbijt genomen, 's middags heerlijk gaan wandelen in Het Leen. Dromend over wandelingen maken met mijn zoontje of dochtertje in de kinderwagen. Maar heel goed beseffend dat het evengoed bij een droom zou kunnen blijven. Want die 2de poging, die beschouwde ik op voorhand al als mislukt. En zie...

Nu ligt er in de kinderwagen een klein meisje te slapen! Het is een moeilijke slaper (en zelfs dat is nog een understatement), maar wat kan ze heerlijk indommelen tijdens lange wandelingen met mama. Zoals vandaag, één jaar later. Toen ik deze morgen besefte dat we 8 februari waren, werd ik eventjes emotioneel. De voorbije weken zijn zwaar geweest, maar als ik nu terugdenk aan vorig jaar, dan kan ik niet anders dan dankbaar en gelukkig zijn om dat kleine wondertje!

En hoewel nog zo klein, toch wordt mijn poppemie een grote meid. Voorbije week is ze super flink geweest bij mijn mama en mijn tante, terwijl ik moest gaan werken. Wanneer ik thuis kwam, dan deed ze lekker stoer. Er kon amper een lachje af voor mij, wel voor mijn mama of tante. Maar 's avonds moest stoere meid plaats maken voor het kleine popje van de voorbije 15 weken: dicht bij mama willen zijn, ontroostbaar huilen,... Wat ben ik trots dat ze bij anderen zo flink kan zijn, en wat ben ik blij dat ze bij mij nog steeds zichzelf durft te zijn!