Turbulent

Dag kleintje,

Vandaag gaat mijn bericht naar jou uit! Al die tijd heb ik voor mezelf geschreven, om herinneringen te bewaren, of om alles wat op een rijtje te kunnen zetten. Het ging dan ook vooral om hetgeen ik op dat moment belangrijk vond: het kaartje, de doopsuiker, het werk, de uitzet, het tuinhuis...
Maar deze week, en ik moet bekennen dat het een heftige week was, besef ik dat alles voortaan om jou zal draaien. Dus ook dit berichtje :)

Voorbije week ben ik euforisch gestart, omdat ik eindelijk een vroedvrouw heb gevonden die onze arbeid thuis wil opvolgen. Ik maakte dan ook direct een afspraak met haar, want 35w zwangerschap is redelijk laat om nog een opvolging bij een vroedvrouw te starten.

Maar de dag nadien was er van euforie nog maar weinig sprake. De echo bij de gynaecologe was goed, dat wel. Jij groeit ondertussen heel goed, weegt ongeveer 2kg670, hebt heel veel haar (volgens mij heeft de gynaecologe daarbij ook verklapt dat je een meisje zult worden), maakt mooie adembewegingen, ... Kortom, jij krijgt al je punten! Je mama daarentegen, kreeg een minder goed rapport. De gynaecologe vond namelijk dat mijn symfyseboog nogal laag zat, waardoor dit mogelijks voor een te nauwe bekkendoorgang zou kunnen zorgen. Daarom schreef ze een pelvimetrie voor, maar vertelde me ook direct dat bij een te nauw bekken we een keizersnede zouden plannen op 38w. Daarbij lichtte ze direct ook de procedure toe: er mag iemand meegaan naar het operatiekwartier, daar wordt ik voorbereid, bij de geboorte wordt het kindje even aan de mama getoond en dan direct onderzocht door de kinderarts, en nadien gaat het mee naar de materniteit, waar een familielid of een vroedvrouw ervoor zorgt tot de operatie volledig achter de rug is.
Je kan je voorstellen dat ik die nacht niet veel heb geslapen. Ik lag constant na te denken over de implicaties van zo'n geplande keizersnede. Mijn droomscenario was altijd geweest dat jij in alle rust zou worden geboren, in een warme kamer met gedimde lichten, eventueel een muziekje op de achtergrond. Een uur lang zouden we gezellig samen in elkaars armen liggen, en zou jij al eens mogen proberen wat colostrum te drinken. Een geplande keizersnede sloeg deze droom helemaal aan diggelen.
- Jij zou geboren worden in een kil operatiekwartier, met felle lichten en veel te veel lawaai.
- Al van de eerste seconde zouden wij gescheiden worden, en het eerste uur zou jij moeten doorbrengen zonder je mama.
- De borstvoeding zou een pak moeilijker worden, want de hormonen van de bevalling zouden in dit geval geen handje kunnen helpen.
- Het eerste huid-huid contact zou je hebben met je grootmoeder, je zus, of een wildvreemde vroedvrouw.
- Eenmaal op materniteit zou ik je niet direct kunnen opnemen als jij honger hebt, of troost zoekt, maar moeten we telkens wachten tot een vroedvrouw tijd heeft om tot bij ons te komen.
- Na ontslag op de materniteit zou jij ook niet mee kunnen naar ons huisje, maar zouden we bij jouw grootouders moeten verblijven tot het litteken van mama voldoende genezen is. Dus: weinig of geen bezoek, geen uitstapjes met de wagen, Mickey voor enkele weken op pension, ...
Dit alles heeft toch wel voor enkele traantjes gezorgd.

Gelukkig had ik de dag nadien mijn eerste afspraak met de zelfstandig vroedvrouw. Zij heeft lang met mij gepraat, heel lang eigenlijk. En zij was ook de eerste (en enige tot nu toe) die mijn bezorgdheid begreep. Samen hebben we gezocht naar alternatieve scenario's, indien de pelvimetrie niet goed zou zijn. Zo zouden we de arbeid kunnen afwachten, en bij slechte vordering alsnog overgaan tot een keizersnede. Ze zou dan ook bij mij kunnen blijven, en ervoor zorgen dat jij niet naar materniteit moet, maar bij mij in het operatiekwartier blijft terwijl de wond wordt gehecht. Ook de eerste borstvoeding zou al kunnen plaatsvinden in het operatiekwartier, als jij dat graag zou willen.
Ik ben opgelucht naar buiten gegaan, en kijk nu zo hard uit naar jouw komst! Met of zonder keizersnede.

Op het einde van de consultatie werd jij ook nog eens onderzocht. Zoals gewoonlijk wilde je niet zo goed meewerken, maar dat was helemaal niet erg. Omdat je zoveel bewoog, heb je bewezen dat je het nog steeds goed doet, en dat je het wel fijn vindt, daar in mama's buik. Voor het eerst heb ik ook eens aan jou mogen voelen, en wist ik ook wat ik voelde: je voetje, je rugje, je handjes, je schoudertje, je poepje... en voor het eerst in 35 weken werd jij werkelijkheid voor mij. Niet langer dat bewegende iets in mijn buik, maar een echt mensje... mijn echte mensje!

Ondertussen is de pelvimetrie ook achter de rug, en die was geruststellend. De radiologe vertelde mij dat de afmetingen goed waren. Eentje was wat nipt, maar een normale bevalling zou in haar ogen mogelijk moeten zijn. Volgende week probeer ik mijn gynaecologe nog eens te bellen om de resultaten met haar te bespreken, maar mijn besluit om de arbeid af te wachten staat eigenlijk al vast!

Zoals je ziet, was de voorbije week een rollercoaster aan emoties. Zeer confronterend, want meestal heb ik mezelf wel goed in de hand. Ik heb het dit weekend dan ook mogen bekopen... ik denk dat mijn lichaam gewoon "op" was. Moe, misselijk, te weinig adem, pijnlijke harde buiken, geen eetlust... Ik denk dat we de komende 4 weken heel goed zullen moeten samenwerken! Jij zegt me wat ik moet doen, en ik probeer zo goed mogelijk naar jou te luisteren.

Tot gauw, lieve schat :)