Vandaag was officieel mijn eerste werkdag, maar omdat ik nog een vakantiedag niet had kunnen inplannen dit schooljaar, besliste ik enkele weken geleden om mijn werkhervatting te starten met een dagje vakantie. En wat heb ik er van genoten!
2 donderdagen per maand gaat er in Gent "mamacafé" door. Achterin de kiddybips (een ecologische geboortewinkel) kan je samen met andere mama's, vroedvrouwen, een draagconsulente, een osteopathe... ervaringen uitwisselen bij een kopje thee. Zeer gezellig, en voorbije weken was ik er telkens bij. En ook vandaag heb ik er nog eens van geprofiteerd, want eenmaal terug aan het werk zal ik enkel nog tijdens vakanties kunnen gaan.
De wenmomentjes bij de onthaalmoeders zijn ondertussen ook al achter de rug. De eerste keer bracht ik ze voor 2 uurtjes, een week later voor 3,5u. Bij ophalen kreeg ik te horen: "Wat een flinke dochter heb jij, mama!". Dat geeft me toch een dubbel gevoel: enerzijds geruststellend dat ze het zo goed doet bij de onthaalmoeders, maar anderzijds frustrerend dat het thuis niet zo vlot verloopt. Ondertussen heb ik mij er bij neergelegd, Lio is een echt mama-kindje en heeft gewoon veel nood aan mijn aandacht. En als ik er niet ben, dan weet ze ook dat ze die aandacht niet kan krijgen en is ze gewoon flink :) Nu mag ik echt niet klagen, elke week gaat het ietsje beter. Ze kan zich al eens alleen bezig houden met de speelboog, of de mobiel, of ze kan al eens in de relax zitten terwijl ik eet. Er is vooruitgang, langzaam maar zeker!
Al weken ben ik mij in mijn hoofd aan het voorbereiden om het werk te hervatten. Misschien ook daarom dat mijn melkproductie de voorbije dagen drastisch achteruit is gegaan. Terwijl ik vroeger met gemak 70cc kon nakolven, krijg ik nu met moeite 60cc gekolfd op een voedingsmoment. Ook de toeschietreflex komt maar heel traag op gang, wat voor heel wat frustratie zorgt bij Lio (en dan ook bij mij). Gisteren heb ik dus een medewerkster van La Leche League gebeld voor advies, en die heeft mij toch wel kunnen geruststellen! Omdat Lio soms ook (moeder)melk krijgt uit een flesje, en bij de onthaalmoeder zal dit dagelijks verschillende keren zijn, en omdat ik tot voor kort waarschijnlijk een overproductie van melk had, is het voor haar zeer beangstigend wanneer de melk niet direct uit de borst komt. Om het met de woorden van Christine (LLL) te zeggen: "Baby denkt: oei, borst kapot! Geen melk! Help, ik ga dood!".
Kort samengevat kreeg ik volgende tips:
- Tijdens het voeden borstcompressie toepassen om de melkstroom wat te helpen.
- Tijdens het kolven de tips van hands-on pumping toepassen.
- Geen grotere flesjes meegeven naar de dagmoeder dan wat Lio volgens haar gewicht en aantal voedingen mag krijgen. In haar geval dus zo'n 70cc. Ik had namelijk flesjes van 90 en 100cc meegegeven, zodat ze zeker niet tekort zou hebben. Maar omdat de verzadigingsreflex met enige vertraging komt, drinkt ze met gemak 100cc op, maar hiermee veroorzaak ik enkel problemen voor mezelf: minder honger 's avonds en 's nachts waardoor ze minder zal drinken, en frustratie omdat ik niet dezelfde hoeveelheid kan aanbieden als de flesjes. Plus een praktisch probleem: als ik maar 70cc gekolfd krijg, dan zal mijn voorraad uit de diepvries snel op zijn!
Maandag is het dan echt zo ver. Dan ga ik een volledige dag werken. En dinsdag ook, en daarna heb ik nog 2 dagen compensatie opgenomen. En de week daarop is het vakantie, dan werk ik enkel de woensdagvoormiddag. Ik neem dus een langzame start, en het zal nodig zijn, denk ik! Het contrast zal groot zijn: alle dagen leven op het ritme van Lio vs leven op de klok. De eerste twee dagen komt mammie logeren en zorgt zij voor Lio terwijl ik op het werk ben. Tijdens de krokusvakantie zal tante/meter het halve dagje op zich nemen. Pas half februari start Lio dan echt bij de onthaalmoeders.
Enkele spannende weken dus in het vooruitzicht. En ik kijk er naar uit met een dubbel gevoel: enerzijds heb ik geen zin om mijn kleine meid al achter te laten, anderzijds zal ik blij zijn om weer onder de mensen te zijn, en méér te zijn dan enkel "de mama van Lio". Nu maar hopen dat moeder en dochter zich snel en gemakkelijk zullen kunnen aanpassen aan het nieuwe ritme!
donderdag 28 januari 2016
dinsdag 19 januari 2016
+11 weken
Ze slaapt... maar voor hoe lang? Net terug van de laatste sessie bij de kinesiste (voor mij). Daar heel veel moeite moeten doen om haar in slaap te krijgen, maar nu slaapt ze nog steeds in haar maxi-cosi, een ganse prestatie!
Ondertussen zijn er alweer 5 weken gepasseerd, en neen, het gaat eigenlijk niet beter. Slechter? Soms denk ik van wel, maar ik merk ook dat mijn geheugen zeer slecht is! Ik kan me 's morgens vaak nog maar moeilijk herinneren hoeveel voedingen ik die nacht gaf, laat staan dat ik nog weet hoe de dagen er uit zagen toen Lio 6 weken oud was.
(Ondertussen was Lio wakker geworden en heb ik het schrijven moeten staken. Nu zijn we alweer een kleine 2 weken later, en is Lio bijna 13 weken).
Omdat het koemelkvrij dieet geen invloed had op het huilen van Lio, besliste de kinderarts om een ph-metrie uit te voeren. Dit, samen met een hoop andere onderzoeken, was negatief. Geen reflux, geen allergie, geen urineweginfectie. Een gedragspsychologe is dan bij mij langsgekomen om het gedrag van overprikkelbare baby's wat uit te leggen, het hokje waar het gedrag van Lio in past. Naar mijn aanvoelen de modernere term voor "huilbaby". Als belangrijkste boodschap heb ik onthouden: creëer een veilige omgeving voor je baby zodat ze niet wordt overprikkeld, en als dat voor haar de draagdoek is, gebruik die dan maar zeer regelmatig. Dus, zo gezegd, zo gedaan!
De voorbije weken zijn zwaar geweest, soms echt heel zwaar. Maar sinds een kleine 2 weken durf ik zeggen dat het iets beter begint te gaan. Ik kan Lio al eens in het park leggen, met mobiel! Voor eventjes, en dan eventjes in de relax, en dan eventjes op het speeldeken op de grond, en dan toch eventjes op de arm, en dan eventjes op het verzorgingskussen... zolang alles maar eventjes is, want als het te lang duurt, dan wordt ze ongelukkig. Ook kan ik sinds een 2-tal weken "ontsnappen" uit mijn bed eenmaal ze goed slaapt 's avonds. Dit is ongeveer een uurtje nadat ik met haar naar bed vertrok. En ik kan 's morgens na de voeding ook uit mijn bed glippen terwijl zij nog wat verder slaapt. Zo heb ik toch eens wat tijd om mij te douchen, om te ontbijten, om de afwas te doen, of om cake te bakken zoals deze ochtend!
Tijdens de feestperiode zijn we enkele nachtjes bij mijn ouders gaan slapen, en dat heeft wel goed gedaan. Gewoon het feit dat anderen haar ook horen wenen, en haar ook niet getroost krijgen, gaf mij de geruststelling dat het niet aan mij ligt dat ze huilt, en dat ik niet slecht bezig ben. Gek hoor, hoe gemakkelijk je aan jezelf gaat twijfelen als mama. De feesten zelf waren wisselend: kerstavond is zeer moeizaam verlopen bij mijn ouders en zus, 2de kerst bij mijn grootmoeder met tantes en nonkels verliep dan weer heel goed, en oudjaar met vrienden was dan weer zeer moeilijk. Je kunt echt niet op voorhand inschatten hoe Lio zal reageren, en dat maakt het zo lastig. Zo was ze de laatste keer dat ik haar meenam naar de les ontzettend braaf, terwijl de 2 keer daarvoor een ramp waren... Echt wel gek!
Begin januari gingen mijn ouders voor een weekje naar Center Parcs, en ze hadden me tijdens de zwangerschap al gevraagd of ik niet voor 2 nachtjes wilde meekomen. Dit heb ik dan ook gedaan, en het is reuze meegevallen. Zo goed zelfs, dat ik 3 nachtjes bleef. Oké, Lio had nog haar moeilijke momenten, vooral dan 's avonds. Maar de wandelingen, de rust, de gedeelde aandacht... hebben ons goed gedaan! En mammie en pappie zijn helemaal gek van haar, en kijken er al naar uit om haar nog mee op vakantie te nemen :)
Verder weet ik niet goed wat ik allemaal nog kan neerpennen, want er is ondertussen al zoveel gebeurd!
- De eerste prikjes bij Kind en Gezin waren een feit, en Lio huilde van aankomst op het CB tot vertrek. 's Middags had ze dan ook nog eens hoge koorts (tot 39,7°C). Eind deze week hebben we een afspraak voor de 2de prikjes. Spannend dus!
- Een eerste wenmomentje van 2 uurtjes bij de onthaalmoeders deze week ik super goed verlopen. Wat spelen, wat verdrietig zijn, gewiegd worden, slapen (in een bedje!!!! wat thuis niet lukt), en flesje gedronken. Eenmaal thuis knock-out en de rest van de dag geslapen en gedronken, en zelfs al drinkend in een diepe slaap gevallen. Voor herhaling vatbaar dus!
- Morgen hebben we een afspraak bij een draagconsulente, om het rugdragen te leren. Zo zou ik Lio op mijn rug kunnen dragen, zodat ik eens kan strijken of koken. Strijken heb ik de voorbije 3 maand nog niet gedaan (wel de dame van familiehulp!), en koken met de draagdoek vooraan deed ik wel, maar vond ik nogal gevaarlijk. Nu maar hopen dat Lio dit leuk zal vinden!
Binnen een dikke week hervat ik het werk. 14 weken bevallingsverlof zijn voorbij gevlogen, maar verlof durf ik het toch niet noemen. Het was zwaar werken! Ergens kijk ik er naar uit om terug onder de mensen te zijn, om eens iets anders te kunnen doen dan enkel mama zijn, om het zorgen voor mijn dochter ook eens aan iemand anders over te laten... en dan voel ik me weer schuldig dat ik zo denk. Maar stiekem hoop ik dat het ons beide goed zal doen, zodat die grijze wolk waarop we nu al weken vertoeven, plaats mag maken voor de roze waar ik nu bijna een jaar naar uitkijk!
Ondertussen zijn er alweer 5 weken gepasseerd, en neen, het gaat eigenlijk niet beter. Slechter? Soms denk ik van wel, maar ik merk ook dat mijn geheugen zeer slecht is! Ik kan me 's morgens vaak nog maar moeilijk herinneren hoeveel voedingen ik die nacht gaf, laat staan dat ik nog weet hoe de dagen er uit zagen toen Lio 6 weken oud was.
(Ondertussen was Lio wakker geworden en heb ik het schrijven moeten staken. Nu zijn we alweer een kleine 2 weken later, en is Lio bijna 13 weken).
Omdat het koemelkvrij dieet geen invloed had op het huilen van Lio, besliste de kinderarts om een ph-metrie uit te voeren. Dit, samen met een hoop andere onderzoeken, was negatief. Geen reflux, geen allergie, geen urineweginfectie. Een gedragspsychologe is dan bij mij langsgekomen om het gedrag van overprikkelbare baby's wat uit te leggen, het hokje waar het gedrag van Lio in past. Naar mijn aanvoelen de modernere term voor "huilbaby". Als belangrijkste boodschap heb ik onthouden: creëer een veilige omgeving voor je baby zodat ze niet wordt overprikkeld, en als dat voor haar de draagdoek is, gebruik die dan maar zeer regelmatig. Dus, zo gezegd, zo gedaan!
De voorbije weken zijn zwaar geweest, soms echt heel zwaar. Maar sinds een kleine 2 weken durf ik zeggen dat het iets beter begint te gaan. Ik kan Lio al eens in het park leggen, met mobiel! Voor eventjes, en dan eventjes in de relax, en dan eventjes op het speeldeken op de grond, en dan toch eventjes op de arm, en dan eventjes op het verzorgingskussen... zolang alles maar eventjes is, want als het te lang duurt, dan wordt ze ongelukkig. Ook kan ik sinds een 2-tal weken "ontsnappen" uit mijn bed eenmaal ze goed slaapt 's avonds. Dit is ongeveer een uurtje nadat ik met haar naar bed vertrok. En ik kan 's morgens na de voeding ook uit mijn bed glippen terwijl zij nog wat verder slaapt. Zo heb ik toch eens wat tijd om mij te douchen, om te ontbijten, om de afwas te doen, of om cake te bakken zoals deze ochtend!
Tijdens de feestperiode zijn we enkele nachtjes bij mijn ouders gaan slapen, en dat heeft wel goed gedaan. Gewoon het feit dat anderen haar ook horen wenen, en haar ook niet getroost krijgen, gaf mij de geruststelling dat het niet aan mij ligt dat ze huilt, en dat ik niet slecht bezig ben. Gek hoor, hoe gemakkelijk je aan jezelf gaat twijfelen als mama. De feesten zelf waren wisselend: kerstavond is zeer moeizaam verlopen bij mijn ouders en zus, 2de kerst bij mijn grootmoeder met tantes en nonkels verliep dan weer heel goed, en oudjaar met vrienden was dan weer zeer moeilijk. Je kunt echt niet op voorhand inschatten hoe Lio zal reageren, en dat maakt het zo lastig. Zo was ze de laatste keer dat ik haar meenam naar de les ontzettend braaf, terwijl de 2 keer daarvoor een ramp waren... Echt wel gek!
Begin januari gingen mijn ouders voor een weekje naar Center Parcs, en ze hadden me tijdens de zwangerschap al gevraagd of ik niet voor 2 nachtjes wilde meekomen. Dit heb ik dan ook gedaan, en het is reuze meegevallen. Zo goed zelfs, dat ik 3 nachtjes bleef. Oké, Lio had nog haar moeilijke momenten, vooral dan 's avonds. Maar de wandelingen, de rust, de gedeelde aandacht... hebben ons goed gedaan! En mammie en pappie zijn helemaal gek van haar, en kijken er al naar uit om haar nog mee op vakantie te nemen :)
Verder weet ik niet goed wat ik allemaal nog kan neerpennen, want er is ondertussen al zoveel gebeurd!
- De eerste prikjes bij Kind en Gezin waren een feit, en Lio huilde van aankomst op het CB tot vertrek. 's Middags had ze dan ook nog eens hoge koorts (tot 39,7°C). Eind deze week hebben we een afspraak voor de 2de prikjes. Spannend dus!
- Een eerste wenmomentje van 2 uurtjes bij de onthaalmoeders deze week ik super goed verlopen. Wat spelen, wat verdrietig zijn, gewiegd worden, slapen (in een bedje!!!! wat thuis niet lukt), en flesje gedronken. Eenmaal thuis knock-out en de rest van de dag geslapen en gedronken, en zelfs al drinkend in een diepe slaap gevallen. Voor herhaling vatbaar dus!
- Morgen hebben we een afspraak bij een draagconsulente, om het rugdragen te leren. Zo zou ik Lio op mijn rug kunnen dragen, zodat ik eens kan strijken of koken. Strijken heb ik de voorbije 3 maand nog niet gedaan (wel de dame van familiehulp!), en koken met de draagdoek vooraan deed ik wel, maar vond ik nogal gevaarlijk. Nu maar hopen dat Lio dit leuk zal vinden!
Binnen een dikke week hervat ik het werk. 14 weken bevallingsverlof zijn voorbij gevlogen, maar verlof durf ik het toch niet noemen. Het was zwaar werken! Ergens kijk ik er naar uit om terug onder de mensen te zijn, om eens iets anders te kunnen doen dan enkel mama zijn, om het zorgen voor mijn dochter ook eens aan iemand anders over te laten... en dan voel ik me weer schuldig dat ik zo denk. Maar stiekem hoop ik dat het ons beide goed zal doen, zodat die grijze wolk waarop we nu al weken vertoeven, plaats mag maken voor de roze waar ik nu bijna een jaar naar uitkijk!
Abonneren op:
Posts (Atom)