Lieve parrain,
Toen mama mij vroeg of ik een tekstje wilde schrijven voor jouw viering, heb ik eerst geweigerd. Mijn herinneringen houd ik graag voor mezelf, maar omdat ik graag wil dat Lio later kan lezen wat voor een bijzonder man jij was, heb ik toch iets op papier gezet.
Vorig jaar in mei dachten we even dat we jou al zouden verliezen. Je had een zware periode achter de rug, en had het recht om te vertrekken. Maar ik had het er moeilijk mee, en hoopte dat je nog enkele maanden bleef vechten. Dan zou je immers je eerste achterkleinkind kunnen ontmoeten. En ja hoor, je bleef vechten. Bijna 10 maanden lang mocht Lio nog genieten van jouw aanwezigheid in haar jonge leventje.
Herinneringen zal zij nooit aan jou hebben, maar de rust die jij uitstraalde, heeft ze zeker gevoeld. Met de weinige kracht die jij nog had, hield je haar vast... glunderend. En Lio, zij genoot en bleef rustig liggen - zeer uitzonderlijk voor mijn temperamentvolle meid!
Als we later naar de foto's zullen terugkijken, dan zal ik haar vertellen wat voor een grootvader jij was. Een gekke grootvader, die plots vreemde "goestingskes" kon hebben, zodat marraine midden in de nacht achter het fornuis stond om scampi's te flamberen of pannenkoeken te bakken. Een lieve grootvader die met plezier de barbecue aanstak voor alle kinderen en kleinkinderen, heerlijke wafels kon bakken, of op zondag ons Nederlands wat wilde bijschaven door ons "freiten" met biefstuk te serveren. Een grappige grootvader die vol overgave vertelde hoe de paasklok tegen de ruit is gevlogen, waardoor enkele paaseitjes gebroken waren.
Waar je nu ook mag zijn, jouw sterke genen zorgen ervoor dat ik je overal zal blijven zien, over de verschillende generaties heen. Jouw rustige, entertainende manier van vertellen, zie ik onder andere terug bij nonkel Alain en nonkel Johan. Jouw artistieke creativiteit bij Wout en Tina. En jouw sterke karakter, die zie ik nu al bij Lio. Zoals zij tegen de slaap kan vechten, zo vocht jij ook de voorbije weken, maanden, jaren.
Droom nu maar zacht, je hebt het verdiend!
donderdag 29 september 2016
11 maanden
Dag kleine meid,
Ondertussen ben je bijna 11 maanden oud. Ik had zo graag hier iets komen schrijven toen je 9 maanden oud was, omdat het mij wel bijzonder leek dat je even lang al bij mij bent als dat je in mijn buik woonde. En ook omdat ik vond dat je al zoveel veranderd was, en ik niet wilde vergeten wat je allemaal al deed. Maar hoewel ik vakantie had, toch vond ik geen tijd om deze blog wat bij te houden.
Nog een maandje en dan ben je jarig. Dan wordt je al 1 jaar... hoe onwezenlijk is dat?! Al 11 maanden sta ik elke ochtend met jou op, en ga ik elke avond met jou slapen. Alhoewel, je laat je mama nog steeds niet veel slapen, hoor. Op goede momenten gun je mij blokjes van een 3-tal uurtjes rust, maar die momenten zijn eerder een zeldzaamheid. Meestal laat je toch elk uur tot anderhalf uur horen dat jij er ook nog bent. Ik probeer uit te zoeken waarom je nog zo vaak wakker wordt 's nachts, maar ik kan er maar geen verklaring voor vinden. Als je uit logeren bent geweest (weliswaar samen met mij, want ik heb je nog maar 1 nacht durven achterlaten toen ik naar een trouwfeest ging, maar zelfs dan kwam ik halfweg de nacht in de kamer naast jou slapen terwijl mammie de zorg voor jou opnam), dan volgen er enkele zware nachten. Maar ook als er grote veranderingen optreden in jouw leventje, zoals het opnieuw fulltime starten bij de dagmoeder na 2 maanden zomervakantie. En meer en meer vermoed ik ook dat jouw drang om verder te ontwikkelen voor onrustige nachten zorgt! En laat de zomervakantie nu net een periode zijn dat je heel fel vooruit bent gegaan, zowel op vlak van motoriek als communicatie.
Sinds je op je beentjes mag staan, doe je niks liever. Al gauw leerde je je ook optrekken aan de spijltjes van het park, en nadien ook aan stoelen, tafeltjes, mama's broek, ... Rond jouw 7 maand begon je stapjes te zetten aan 2 handjes, rond 8 maanden kon je je ook verplaatsen als je je kon vasthouden aan het park of de zetel, en rond 9 maanden durfde je ook al eens een handje loslaten. En nu, 1 week voor je 11 maanden wordt, stap je alleen rond. Natuurlijk nog wat wankel, en je gooit je vooruit zodra je denkt dat iemand je kan opvangen, maar je kan toch al heel wat meters alleen overbruggen. En wat heb je hier plezier in! Je straalt van trots wanneer je je doel hebt bereikt.
Als je wat moe bent, of je hebt even geen zin, dan gaat kruipen jou ook wel nog goed af. In het begin was het vooral sluipen, maar eens je een maand of 10 was, dan kon je mooi op je handjes en knietjes vooruit komen.
Samen met de grove motoriek, ontwikkel je ook nog eens je fijne motoriek. Deze zomer oefende je vooral op de pincetgreep, die je nu precies wel goed beheerst. De eerste keer dat het me echt opviel, was toen je stiekem alle blauwe besjes uit het potje op de kist aan het nemen was. Ik vond al dat je zo stilletjes was, maar had veel te laat door dat dit meestal geen goed teken is. De besjes werden alleszins gesmaakt, al vond ik weken later nog besjes terug in de keuken en de berging.
Op vlak van communicatie - tjah, wat kan ik daarover zeggen. Al zeer jong noemde ik jou babbeltrien. Je vertelt graag jouw verhaal, zeker op momenten dat je je goed in je vel voelt! Maar je gebruikt jouw taaltje ook al om aan te geven dat je niet akkoord bent, of boos bent. De voorbeelden zijn eindeloos... Als ik jou iets verbied, dan zeg jij mij kort maar krachtig dat je niet akkoord bent. Soms begin je ook te wenen, maar als er een andere volwassene in de buurt is, dan begin je vol overtuiging jouw verhaal aan hem/haar te vertellen. Een paar keer gebeurde het zelfs dat je de hand van de buurman of buurvrouw vastpakte, en vertrok, precies om aan te geven dat je mij niet nodig hebt om jouw goesting te doen.
In de auto of in de draagzak zingen we vaak samen. De schokkende bewegingen doen je stem wat trillen, en dat vind je heel fijn. De omstaanders kijken soms wel eens raar naar ons, maar dat nemen we er maar bij!
Muziek blijft trouwens een zeer dankbaar iets om jou wat te bedaren. Als je moe bent, of slechtgezind, of je kan de slaap niet vatten, dan kan ik je bijna altijd troosten door een liedje te zingen, of een rustgevend muziekje op te leggen. Als ik mij goed herinner, was dat ook al zo toen je nog in mijn buik zat!
In april volgden we een workshop van klankennest, een muzikale ontmoeting voor baby's. Dit is zo goed meegevallen, dat ik ons voor dit najaar heb ingeschreven voor een 3-delige reeks. Ik hoop nu heel hard dat ook dit een leuke ervaring wordt!
Naast muziek houd je enorm van water. Zowel de lesjes watergewenning, het zwembadje in de tuin, het pootje baden aan een meertje op vakantie, als de golven van de zee... voor jou is het allemaal ok, zolang je maar mag ploeteren in het water. In september zijn we dan ook overgeschakeld naar zwemlesjes voor kindjes van 12 tot 30 maanden, zelfs al ben je nog iets te jong hiervoor, want bij de "kleintjes" vond je die massage op het droge toch maar niks.
De eetmomentjes verlopen zeer wisselend. Ik weet sowieso al dat wanneer je moe bent, er amper een hap binnengaat. Maar als je afgeleid bent, dan kan je correcte porties eten. Dus ben ik deze zomer enkele keren met jou naar de Ikea gereden rond etenstijd: zo moest ik voor mezelf niet koken, en was ik zeker dat je iets binnen zou hebben zonder al te veel drama. Meestal begin je vol enthousiasme aan de maaltijd, maar is de goesting na enkele happen alweer voorbij. Je maakt dan ook heel duidelijk dat je niet meer wil: eerst draai je je hoofd weg zodra de lepel komt, als ik toch blijf aandringen hap je wel af, maar laat je alles terug uit je mondje vloeien. Aandringen heeft dus bij jou weinig zin :) Ik maak er dan ook geen punt meer van: ik beslis wat er wordt gegeten en wanneer, jij beslist hoeveel. Omdat je ook nog borstvoeding krijgt, ben ik er gerust in dat je alles binnen hebt om optimaal te ontwikkelen!
Lieve schat, ik zou nog uren kunnen doorgaan. Over alle fijne momenten, maar ook over de momenten waarop het voor mij moeilijk is. Alleen opvoeden, ik denk dat ik het toch wel wat heb onderschat. Enerzijds is het een voordeel dat er één beleid wordt gevoerd, zonder discussie. Maar anderzijds zou wat ruggesteun zeker ook welkom zijn, al was het maar om mijn eeuwige twijfels weg te nemen.
De zorg voor jou kan ik niet licht noemen, maar toch overweeg ik om jou (snel) een broertje of zusje te geven. De meningen van buitenaf zijn verdeeld, en ik begrijp het zeker! Maar ik heb altijd van een groot gezin gedroomd, en wil sowieso graag een tweede kindje, en momenteel wegen de voordelen van een klein leeftijdsverschil door op de nadelen, zowel voor jou als voor mij. Al was het maar om onze (te) hechte band wat te doorbreken...
Elke ochtend begint met een zoen, de avond sluiten we meestal samen af met een knuffel en een gezellig borstvoedingsmomentje samen. En elke dag probeer ik jou te laten voelen hoeveel ik van je hou... maar ik ben niet zeker of die boodschap altijd aankomt. Moest je er toch nog aan twijfelen... Ik hou van jou helemaal tot aan de maan... en terug ;-)
Ondertussen ben je bijna 11 maanden oud. Ik had zo graag hier iets komen schrijven toen je 9 maanden oud was, omdat het mij wel bijzonder leek dat je even lang al bij mij bent als dat je in mijn buik woonde. En ook omdat ik vond dat je al zoveel veranderd was, en ik niet wilde vergeten wat je allemaal al deed. Maar hoewel ik vakantie had, toch vond ik geen tijd om deze blog wat bij te houden.
Nog een maandje en dan ben je jarig. Dan wordt je al 1 jaar... hoe onwezenlijk is dat?! Al 11 maanden sta ik elke ochtend met jou op, en ga ik elke avond met jou slapen. Alhoewel, je laat je mama nog steeds niet veel slapen, hoor. Op goede momenten gun je mij blokjes van een 3-tal uurtjes rust, maar die momenten zijn eerder een zeldzaamheid. Meestal laat je toch elk uur tot anderhalf uur horen dat jij er ook nog bent. Ik probeer uit te zoeken waarom je nog zo vaak wakker wordt 's nachts, maar ik kan er maar geen verklaring voor vinden. Als je uit logeren bent geweest (weliswaar samen met mij, want ik heb je nog maar 1 nacht durven achterlaten toen ik naar een trouwfeest ging, maar zelfs dan kwam ik halfweg de nacht in de kamer naast jou slapen terwijl mammie de zorg voor jou opnam), dan volgen er enkele zware nachten. Maar ook als er grote veranderingen optreden in jouw leventje, zoals het opnieuw fulltime starten bij de dagmoeder na 2 maanden zomervakantie. En meer en meer vermoed ik ook dat jouw drang om verder te ontwikkelen voor onrustige nachten zorgt! En laat de zomervakantie nu net een periode zijn dat je heel fel vooruit bent gegaan, zowel op vlak van motoriek als communicatie.
Sinds je op je beentjes mag staan, doe je niks liever. Al gauw leerde je je ook optrekken aan de spijltjes van het park, en nadien ook aan stoelen, tafeltjes, mama's broek, ... Rond jouw 7 maand begon je stapjes te zetten aan 2 handjes, rond 8 maanden kon je je ook verplaatsen als je je kon vasthouden aan het park of de zetel, en rond 9 maanden durfde je ook al eens een handje loslaten. En nu, 1 week voor je 11 maanden wordt, stap je alleen rond. Natuurlijk nog wat wankel, en je gooit je vooruit zodra je denkt dat iemand je kan opvangen, maar je kan toch al heel wat meters alleen overbruggen. En wat heb je hier plezier in! Je straalt van trots wanneer je je doel hebt bereikt.
Als je wat moe bent, of je hebt even geen zin, dan gaat kruipen jou ook wel nog goed af. In het begin was het vooral sluipen, maar eens je een maand of 10 was, dan kon je mooi op je handjes en knietjes vooruit komen.
Samen met de grove motoriek, ontwikkel je ook nog eens je fijne motoriek. Deze zomer oefende je vooral op de pincetgreep, die je nu precies wel goed beheerst. De eerste keer dat het me echt opviel, was toen je stiekem alle blauwe besjes uit het potje op de kist aan het nemen was. Ik vond al dat je zo stilletjes was, maar had veel te laat door dat dit meestal geen goed teken is. De besjes werden alleszins gesmaakt, al vond ik weken later nog besjes terug in de keuken en de berging.
Op vlak van communicatie - tjah, wat kan ik daarover zeggen. Al zeer jong noemde ik jou babbeltrien. Je vertelt graag jouw verhaal, zeker op momenten dat je je goed in je vel voelt! Maar je gebruikt jouw taaltje ook al om aan te geven dat je niet akkoord bent, of boos bent. De voorbeelden zijn eindeloos... Als ik jou iets verbied, dan zeg jij mij kort maar krachtig dat je niet akkoord bent. Soms begin je ook te wenen, maar als er een andere volwassene in de buurt is, dan begin je vol overtuiging jouw verhaal aan hem/haar te vertellen. Een paar keer gebeurde het zelfs dat je de hand van de buurman of buurvrouw vastpakte, en vertrok, precies om aan te geven dat je mij niet nodig hebt om jouw goesting te doen.
In de auto of in de draagzak zingen we vaak samen. De schokkende bewegingen doen je stem wat trillen, en dat vind je heel fijn. De omstaanders kijken soms wel eens raar naar ons, maar dat nemen we er maar bij!
Muziek blijft trouwens een zeer dankbaar iets om jou wat te bedaren. Als je moe bent, of slechtgezind, of je kan de slaap niet vatten, dan kan ik je bijna altijd troosten door een liedje te zingen, of een rustgevend muziekje op te leggen. Als ik mij goed herinner, was dat ook al zo toen je nog in mijn buik zat!
In april volgden we een workshop van klankennest, een muzikale ontmoeting voor baby's. Dit is zo goed meegevallen, dat ik ons voor dit najaar heb ingeschreven voor een 3-delige reeks. Ik hoop nu heel hard dat ook dit een leuke ervaring wordt!
Naast muziek houd je enorm van water. Zowel de lesjes watergewenning, het zwembadje in de tuin, het pootje baden aan een meertje op vakantie, als de golven van de zee... voor jou is het allemaal ok, zolang je maar mag ploeteren in het water. In september zijn we dan ook overgeschakeld naar zwemlesjes voor kindjes van 12 tot 30 maanden, zelfs al ben je nog iets te jong hiervoor, want bij de "kleintjes" vond je die massage op het droge toch maar niks.
De eetmomentjes verlopen zeer wisselend. Ik weet sowieso al dat wanneer je moe bent, er amper een hap binnengaat. Maar als je afgeleid bent, dan kan je correcte porties eten. Dus ben ik deze zomer enkele keren met jou naar de Ikea gereden rond etenstijd: zo moest ik voor mezelf niet koken, en was ik zeker dat je iets binnen zou hebben zonder al te veel drama. Meestal begin je vol enthousiasme aan de maaltijd, maar is de goesting na enkele happen alweer voorbij. Je maakt dan ook heel duidelijk dat je niet meer wil: eerst draai je je hoofd weg zodra de lepel komt, als ik toch blijf aandringen hap je wel af, maar laat je alles terug uit je mondje vloeien. Aandringen heeft dus bij jou weinig zin :) Ik maak er dan ook geen punt meer van: ik beslis wat er wordt gegeten en wanneer, jij beslist hoeveel. Omdat je ook nog borstvoeding krijgt, ben ik er gerust in dat je alles binnen hebt om optimaal te ontwikkelen!
Lieve schat, ik zou nog uren kunnen doorgaan. Over alle fijne momenten, maar ook over de momenten waarop het voor mij moeilijk is. Alleen opvoeden, ik denk dat ik het toch wel wat heb onderschat. Enerzijds is het een voordeel dat er één beleid wordt gevoerd, zonder discussie. Maar anderzijds zou wat ruggesteun zeker ook welkom zijn, al was het maar om mijn eeuwige twijfels weg te nemen.
De zorg voor jou kan ik niet licht noemen, maar toch overweeg ik om jou (snel) een broertje of zusje te geven. De meningen van buitenaf zijn verdeeld, en ik begrijp het zeker! Maar ik heb altijd van een groot gezin gedroomd, en wil sowieso graag een tweede kindje, en momenteel wegen de voordelen van een klein leeftijdsverschil door op de nadelen, zowel voor jou als voor mij. Al was het maar om onze (te) hechte band wat te doorbreken...
Elke ochtend begint met een zoen, de avond sluiten we meestal samen af met een knuffel en een gezellig borstvoedingsmomentje samen. En elke dag probeer ik jou te laten voelen hoeveel ik van je hou... maar ik ben niet zeker of die boodschap altijd aankomt. Moest je er toch nog aan twijfelen... Ik hou van jou helemaal tot aan de maan... en terug ;-)
zondag 5 juni 2016
7 maand
Kleine meid, wat wordt je groot. En wat vliegt de tijd! (Ik weet het, dit is een cliché, maar het is echt wel waar!!). Mijn voornemen om elke week iets te schrijven, was al snel van tafel geveegd. Maar ook een maandelijkse herinnering aan jouw babymaandjes, zal je niet hebben.
Ondertussen ben je 7 maanden oud. En wat zie ik je graag. Soms toch... of eigenlijk altijd, maar soms vergeet ik even hoe graag ik je zie! Bijvoorbeeld als je weer eens niet wil gaan slapen, en heel het huis bijeen krijst. Of als je niet even 5 minuutjes alleen kunt spelen, terwijl ik de was wil ophangen, of wil koken, of opruimen (omdat er volk komt), ... Echt meid, je beheerst elke seconde van mijn leven. Zelfs nu, nu je eens flink ligt te slapen!
Voor jij er was, vertelde iedereen hoe intens het zou zijn met een kindje in huis. Hoe leuk, hoe mooi, hoe vermoeiend, ... Maar ik kon het toen niet vatten! Nu, 7 maanden later, kan ik me al niet meer voorstellen hoe het was zonder jou. Want ondanks de vele moeilijke momentjes, blijf jij toch mijn kleine hartediefje, hoor. Met je ondeugende oogjes en je lieve lach, wind je iedereen om je vinger. Je hebt een sterk karakter, maar wat je wil, kan je vaak zo mooi verpakken, dat iedereen er met open ogen in tuimelt. Zelfs je pappie, die vroeger altijd zo streng was voor mij.
Met je 7 maanden kan je best al veel, hoor. Als je zin hebt, kan je hele verhalen vertellen. Wat zou het leuk zijn om ook te verstaan wat je zegt. Maar het brabbelen op zich is ook best schattig. Het liefst vertel je wanneer je rechtop staat, en het valt me ook op dat je op maandag veel meer te vertellen hebt dan op andere dagen. Waarschijnlijk wil je mij laten weten hoe het is geweest bij de onthaalmoeders, nadat je een gans weekend bij mij was.
Op vlak van motoriek maak je enorme sprongen, al volgen die niet echt een logische volgorde. Toen je 4 maanden oud was, wilde je al dolgraag op je beentjes staan. Ik heb dat altijd wat tegengehouden, omdat ik denk dat dit niet goed is voor de ontwikkeling van jouw heupjes. Aan iedereen die jou even vast had, moest ik telkens zeggen dat je nog niet mocht staan... want jij probeerde toch bij iedereen jouw zin te krijgen. Toen ik op 6 maanden vond dat je nu toch wel al groot begon te worden, en af en toe al eens op je beentjes mocht steunen, toen ging voor jou een nieuwe wereld open. En wat een leuke. Van zodra je 2 vingers kreeg, stond je recht. Soms probeerde je ook al eens los te laten, maar dat was nog een stapje te ver. Ondertussen kan je overal al staan, zolang je je ergens aan kunt vasthouden. En zelfs stappen met 2 vingertjes lukt al heel goed. Soms zou je zelfs al willen springen en dansen!
Maar zoals ik al zei, je ontwikkelt op een atypische manier. Want rollen kan je nog steeds niet. Van buik naar rug lukt al aardig, maar je maakt je boos als je terug wilt. Al heb je maar een klein duwtje nodig! Ook zitten vond je maar niks, tot een dikke week geleden. Nu kan je flink alleen zitten, maar ik moet nog steeds een berg kussens achter jou leggen, want als je het beu wordt, dan gooi je jezelf zomaar naar achter. Als ik je dan terug recht wil zetten, ga je staan... want dat vind je zoveel leuker.
Kruipen wil maar niet lukken. Al van dag 0 lig je regelmatig op je buikje, en al heel snel kon je flink je hoofdje van de mat opheffen. Ondertussen kan je ook wel al wat roteren op je buik, en op handjes en knietjes zitten, maar wanneer je vooruit probeert te komen, dan schuif je enkele centimeters naar achter... en dan wordt je boos. Ik weet niet of je nu eerst zult kunnen kruipen of stappen. Ik hoop kruipen, maar ik denk stappen, want kruipen is toch maar voor baby's ;)
Met ouder worden toon je steeds een beetje meer van jouw karakter. Dat je een sterk karakter hebt, dat weten we al lang. Zo ook dat je maar weinig geduld hebt, en dat je graag in gezelschap bent.
Nu wordt ook steeds duidelijker dat je echt wel een sociaal meisje bent! Bij andere kindjes zoek je lichamelijk contact, door hun handjes of voetjes vast te nemen. Maar omdat kindjes hier meestal niet zoveel interesse in hebben, verleg je even snel je focus naar volwassenen. Even verlegen lachen, hun vinger vastgrijpen, of direct je armpjes uitstrekken om gepakt te worden...nergens blijf je onopgemerkt.
Eenmaal je aandacht krijgt, ben je super enthousiast. Zelfs een speeltje dat je al door en door kent, wordt met open armen en een brede glimlach door jou onthaald. Zit je in jouw eetstoel, dan bewegen armen en benen wild in het rond. Maar ook in de draagdoek probeer je op en neer te springen van enthousiasme.
Door je sterke karakter, ben je ook een volhouder. Als jij iets wilt, dan wil je dat direct. En als het bij een eerste poging niet lukt om jouw doel te bereiken, dan probeer je direct een tweede, en een derde keer. Jouw doorzettingsvermogen kent geen grenzen.
Sinds jouw 5 maanden krijg je naast borstvoeding ook vaste voeding. Ik had graag gewacht tot je 6 maanden oud zou zijn, maar je keek het eten echt uit mijn mond, dus begon ik af en toe al eens een stukje geplette banaan te geven, of een korstje van mijn boterham. Ondertussen krijg je groente- en fruitpap, en af en toe een granenpapje met moedermelk, maar het liefst van allemaal eet jij zelf, à la Rapley. Grote hoeveelheden eet je niet (bij mij althans niet, bij de onthaalmoeder eet je precies wel meer), maar het is een plezier om je te zien eten. Alles eet je met veel smaak, en met veel mimiek in je gezichtje. Zoet fruit eet je met een brede grijns, bij iets zuurder fruit trek je even een grimas, om direct daarna opnieuw een stukje in jouw mond te stoppen.
Vorig weekend mochten we op familiebezoek in Luik, en jij was de vedet van de dag. Iedereen mocht mee genieten hoe jij met smaak jouw eten opsmulde. Een groentepapje, een fruitpapje, een stukje komkommer, een aardbeitje, een stukje brood... telkens opnieuw was jij de attractie van het moment. Komt er nog bij dat jij net daar jouw eerste twee tandjes kreeg! Gelukkig had je er geen last van, en hebben we met z'n allen kunnen genieten van een heel fijn weekend.
Kleine pruts, ik zou nog uren voort kunnen schrijven, over hoe je gefascineerd naar andere kindjes kunt kijken, of hoe je met veel show een dikke smakkerd geeft als de vermoeidheid toeslaat...
In alle geval, je mag weten dat ik jou doodgraag zie, ook al laat ik dat niet elk moment van de dag merken. Samen kenden we een moeilijke start, maar je was het meer dan waard!
Met een klein hartje kijk ik al uit naar de vele avonturen die ons nog te wachten staan.
Dikke kus,
je mama
Ondertussen ben je 7 maanden oud. En wat zie ik je graag. Soms toch... of eigenlijk altijd, maar soms vergeet ik even hoe graag ik je zie! Bijvoorbeeld als je weer eens niet wil gaan slapen, en heel het huis bijeen krijst. Of als je niet even 5 minuutjes alleen kunt spelen, terwijl ik de was wil ophangen, of wil koken, of opruimen (omdat er volk komt), ... Echt meid, je beheerst elke seconde van mijn leven. Zelfs nu, nu je eens flink ligt te slapen!
Voor jij er was, vertelde iedereen hoe intens het zou zijn met een kindje in huis. Hoe leuk, hoe mooi, hoe vermoeiend, ... Maar ik kon het toen niet vatten! Nu, 7 maanden later, kan ik me al niet meer voorstellen hoe het was zonder jou. Want ondanks de vele moeilijke momentjes, blijf jij toch mijn kleine hartediefje, hoor. Met je ondeugende oogjes en je lieve lach, wind je iedereen om je vinger. Je hebt een sterk karakter, maar wat je wil, kan je vaak zo mooi verpakken, dat iedereen er met open ogen in tuimelt. Zelfs je pappie, die vroeger altijd zo streng was voor mij.
Met je 7 maanden kan je best al veel, hoor. Als je zin hebt, kan je hele verhalen vertellen. Wat zou het leuk zijn om ook te verstaan wat je zegt. Maar het brabbelen op zich is ook best schattig. Het liefst vertel je wanneer je rechtop staat, en het valt me ook op dat je op maandag veel meer te vertellen hebt dan op andere dagen. Waarschijnlijk wil je mij laten weten hoe het is geweest bij de onthaalmoeders, nadat je een gans weekend bij mij was.
Op vlak van motoriek maak je enorme sprongen, al volgen die niet echt een logische volgorde. Toen je 4 maanden oud was, wilde je al dolgraag op je beentjes staan. Ik heb dat altijd wat tegengehouden, omdat ik denk dat dit niet goed is voor de ontwikkeling van jouw heupjes. Aan iedereen die jou even vast had, moest ik telkens zeggen dat je nog niet mocht staan... want jij probeerde toch bij iedereen jouw zin te krijgen. Toen ik op 6 maanden vond dat je nu toch wel al groot begon te worden, en af en toe al eens op je beentjes mocht steunen, toen ging voor jou een nieuwe wereld open. En wat een leuke. Van zodra je 2 vingers kreeg, stond je recht. Soms probeerde je ook al eens los te laten, maar dat was nog een stapje te ver. Ondertussen kan je overal al staan, zolang je je ergens aan kunt vasthouden. En zelfs stappen met 2 vingertjes lukt al heel goed. Soms zou je zelfs al willen springen en dansen!
Maar zoals ik al zei, je ontwikkelt op een atypische manier. Want rollen kan je nog steeds niet. Van buik naar rug lukt al aardig, maar je maakt je boos als je terug wilt. Al heb je maar een klein duwtje nodig! Ook zitten vond je maar niks, tot een dikke week geleden. Nu kan je flink alleen zitten, maar ik moet nog steeds een berg kussens achter jou leggen, want als je het beu wordt, dan gooi je jezelf zomaar naar achter. Als ik je dan terug recht wil zetten, ga je staan... want dat vind je zoveel leuker.
Kruipen wil maar niet lukken. Al van dag 0 lig je regelmatig op je buikje, en al heel snel kon je flink je hoofdje van de mat opheffen. Ondertussen kan je ook wel al wat roteren op je buik, en op handjes en knietjes zitten, maar wanneer je vooruit probeert te komen, dan schuif je enkele centimeters naar achter... en dan wordt je boos. Ik weet niet of je nu eerst zult kunnen kruipen of stappen. Ik hoop kruipen, maar ik denk stappen, want kruipen is toch maar voor baby's ;)
Met ouder worden toon je steeds een beetje meer van jouw karakter. Dat je een sterk karakter hebt, dat weten we al lang. Zo ook dat je maar weinig geduld hebt, en dat je graag in gezelschap bent.
Nu wordt ook steeds duidelijker dat je echt wel een sociaal meisje bent! Bij andere kindjes zoek je lichamelijk contact, door hun handjes of voetjes vast te nemen. Maar omdat kindjes hier meestal niet zoveel interesse in hebben, verleg je even snel je focus naar volwassenen. Even verlegen lachen, hun vinger vastgrijpen, of direct je armpjes uitstrekken om gepakt te worden...nergens blijf je onopgemerkt.
Eenmaal je aandacht krijgt, ben je super enthousiast. Zelfs een speeltje dat je al door en door kent, wordt met open armen en een brede glimlach door jou onthaald. Zit je in jouw eetstoel, dan bewegen armen en benen wild in het rond. Maar ook in de draagdoek probeer je op en neer te springen van enthousiasme.
Door je sterke karakter, ben je ook een volhouder. Als jij iets wilt, dan wil je dat direct. En als het bij een eerste poging niet lukt om jouw doel te bereiken, dan probeer je direct een tweede, en een derde keer. Jouw doorzettingsvermogen kent geen grenzen.
Sinds jouw 5 maanden krijg je naast borstvoeding ook vaste voeding. Ik had graag gewacht tot je 6 maanden oud zou zijn, maar je keek het eten echt uit mijn mond, dus begon ik af en toe al eens een stukje geplette banaan te geven, of een korstje van mijn boterham. Ondertussen krijg je groente- en fruitpap, en af en toe een granenpapje met moedermelk, maar het liefst van allemaal eet jij zelf, à la Rapley. Grote hoeveelheden eet je niet (bij mij althans niet, bij de onthaalmoeder eet je precies wel meer), maar het is een plezier om je te zien eten. Alles eet je met veel smaak, en met veel mimiek in je gezichtje. Zoet fruit eet je met een brede grijns, bij iets zuurder fruit trek je even een grimas, om direct daarna opnieuw een stukje in jouw mond te stoppen.
Vorig weekend mochten we op familiebezoek in Luik, en jij was de vedet van de dag. Iedereen mocht mee genieten hoe jij met smaak jouw eten opsmulde. Een groentepapje, een fruitpapje, een stukje komkommer, een aardbeitje, een stukje brood... telkens opnieuw was jij de attractie van het moment. Komt er nog bij dat jij net daar jouw eerste twee tandjes kreeg! Gelukkig had je er geen last van, en hebben we met z'n allen kunnen genieten van een heel fijn weekend.
Kleine pruts, ik zou nog uren voort kunnen schrijven, over hoe je gefascineerd naar andere kindjes kunt kijken, of hoe je met veel show een dikke smakkerd geeft als de vermoeidheid toeslaat...
In alle geval, je mag weten dat ik jou doodgraag zie, ook al laat ik dat niet elk moment van de dag merken. Samen kenden we een moeilijke start, maar je was het meer dan waard!
Met een klein hartje kijk ik al uit naar de vele avonturen die ons nog te wachten staan.
Dikke kus,
je mama
donderdag 25 februari 2016
22 februari
22 februari was de voorbije 2 jaar telkens een speciale dag. Stiekem hoopte ik dat er ook dit jaar iets leuks zou gebeuren, maar 's avonds kroop ik in mijn bed, een beetje teleurgesteld... 22 februari 2016 was een dag als een ander. Hoewel, sinds Lio er is, is geen enkele dag nog gelijk. En elke keer ze lacht, of kraait, of stilletjes vertelt, is mijn dag weer goed. Dus eigenlijk was 22 februari 2016 wel speciaal, net zoals 21 februari, en 20 februari, en ...
22 februari 2014
Een lange dag, een vermoeiende dag, een leuke dag. Op 14 februari had ik mijn laatste werkdag in Frankrijk. Daarna was het inpakken begonnen. Hoewel ik in een klein huisje woonde, toch had ik dagen nodig om alles ingepakt te krijgen. Zelfs mijn mama was komen helpen, en we waren maar net op tijd klaar. 21 februari kwam de verhuiswagen alles oppikken in Frankrijk. Als het huis leeg was, vertrokken mama en ik samen naar het kattenpension, waar we Oscar en Mickey oppikten. Van daaruit vertrokken we voor een lange rit naar mijn nieuwe huis. Aangekomen midden in de nacht, allebei een bed geïmproviseerd in het lege huis. Ik beneden bij de katten, mama boven. Licht maakten we met een klein bureaulampje, en kaarsjes. In de living stond een campingtafel en 2 klapstoeltjes. Maar ik kon mijn geluk niet op, want dit zou mijn nieuwe stek worden, mijn nieuwe thuis. Dichter bij vrienden en familie, en vooral: helemaal van mij! Het begin van een nieuw hoofdstuk in mijn leven.
22 februari 2015
Als iemand mij zou vragen wat de mooiste dag van mijn leven is geweest, dan zou het die dag zijn! Geen enkele andere dag heb ik mij zo gelukkig gevoeld als toen. Of misschien toch... 23 februari? :)
We waren 2 weken na inseminatie. De volgende dag zou ik bloedname hebben, maar ik had besloten om dit keer wel een zwangerschapstest op voorhand te doen. Er bestond natuurlijk de kans dat die vals positief zou testen, want ik had op dag 5 en dag 10 na inseminatie nog pregnyl gespoten. Maar als ik de fertiliteitsarts mocht geloven, dan zou dat na 5 dagen niet meer tekenen, dus die zondag mocht ik in principe testen. En dat deed ik ook, om 6u 's morgens. Wakker worden, dringend moeten plassen, een zwangerschapstest die ligt te wachten in het toilet. 5min moeten wachten, maar hoe kan je die 5 minuten vullen op een zondagochtend om 6u? Nog geen koffie maken, want ik wilde toch graag terug in bed kruipen en verder slapen. 5 lange minuten later mocht ik eindelijk gaan kijken, en ja hoor... een duidelijke streep! Chaos in mijn hoofd, grote chaos, dus slapen lukte al zeker niet meer. Berichtje sturen naar mama en zus? Maar 6u is toch wel extreem vroeg. Toch maar in bed gekropen, een uur wakker gelegen en dan toch maar dat berichtje gestuurd. En de rest van de dag? Gaan sporten, brunch buiten in de zon, lazy sunday, maar met mijn hoofd in de wolken! En toch ook een beetje onzeker, want zou het nu toch die medicatie zijn? De volgende dag zou ik pas uitsluitsel hebben, maar tot dan mocht ik toch wel al een beetje dromen!
23 februari in de vroege ochtend naar Aalter voor bloedname, dan een volle werkdag met mijn hoofd ergens anders. Vanaf 17u mocht ik telefoon verwachten, dus bleef ik in de buurt van mijn gsm. (Neen, niet andersom, want ik had maar op 1 plek in huis bereik, dus ik moest in de buurt van die plek blijven). De borstvoedingsmodule van Kind en Gezin doorgenomen, en nog nooit zoveel hoofdstukken in één keer afgewerkt, want het verlossende telefoontje kwam pas rond 19u. En ja hoor, de champagnefles mocht ontkurkt worden, alleen mocht ik er zelf niet meer van drinken. Opnieuw het begin van een nieuw hoofdstuk in mijn leven!
22 februari 2016
Lio is vandaag exact 4 maanden oud. 4 volle maanden heb ik al mogen genieten van dit kleine wezentje. 4 leuke maanden, maar toch ook heel vermoeiend, en zwaar (ook emotioneel), en verrassend! Nog nooit heeft iemand zoveel van mijn tijd en energie opgeslorpt. Nog nooit heb ik zo onvoorwaardelijk van iemand gehouden. Nog nooit heb ik mij zo belangrijk gevoeld in iemands leven.
Sinds een week gaat ze nu elke werkdag naar de onthaalmoeder(s). En neen, ik heb niet gehuild toen ik haar afzette, want ik was er van overtuigd dat ze daar in goede handen zou zijn. En ik was ook wel blij dat ik de zorg aan iemand anders kon toevertrouwen voor enkele uurtjes. Misschien ben ik op dat vlak anders dan andere mama's? Alleszins, mijn vertrouwen was gegrond, want sinds een week heb ik een veel gelukkigere meid in huis. Ze krijgt daar prikkels aangeboden, die ik zelf nooit kan bieden. En wat is ze daar flink! Ik heb het gevoel dat ik nu eindelijk van haar kan genieten, want dat lukte niet steeds in de periode dat ik thuis was voor haar. De uurtjes die we gescheiden doorbrengen, maken we dubbel en dik goed 's avonds en in het weekend. Dan kan ze mij opnieuw overweldigen met haar guitige lach, haar pogingen om rechtop te zitten, haar "vertellementen". En komt er dan nog eens een traantje, dan is het zo. Ook dat kan ik nu veel meer relativeren. Want al heeft ze het nog zo goed bij de onthaalmoeders, haar blik, haar lach, heel haar lichaam zegt mij dat ze blij is mij terug te zien. En telkens opnieuw ben ik verwonderd hoe zo'n klein wezentje telkens opnieuw mijn grenzen weet te verleggen: mijn grenzen van vermoeidheid, mijn grenzen van geluk.
22 februari 2014
Een lange dag, een vermoeiende dag, een leuke dag. Op 14 februari had ik mijn laatste werkdag in Frankrijk. Daarna was het inpakken begonnen. Hoewel ik in een klein huisje woonde, toch had ik dagen nodig om alles ingepakt te krijgen. Zelfs mijn mama was komen helpen, en we waren maar net op tijd klaar. 21 februari kwam de verhuiswagen alles oppikken in Frankrijk. Als het huis leeg was, vertrokken mama en ik samen naar het kattenpension, waar we Oscar en Mickey oppikten. Van daaruit vertrokken we voor een lange rit naar mijn nieuwe huis. Aangekomen midden in de nacht, allebei een bed geïmproviseerd in het lege huis. Ik beneden bij de katten, mama boven. Licht maakten we met een klein bureaulampje, en kaarsjes. In de living stond een campingtafel en 2 klapstoeltjes. Maar ik kon mijn geluk niet op, want dit zou mijn nieuwe stek worden, mijn nieuwe thuis. Dichter bij vrienden en familie, en vooral: helemaal van mij! Het begin van een nieuw hoofdstuk in mijn leven.
22 februari 2015
Als iemand mij zou vragen wat de mooiste dag van mijn leven is geweest, dan zou het die dag zijn! Geen enkele andere dag heb ik mij zo gelukkig gevoeld als toen. Of misschien toch... 23 februari? :)
We waren 2 weken na inseminatie. De volgende dag zou ik bloedname hebben, maar ik had besloten om dit keer wel een zwangerschapstest op voorhand te doen. Er bestond natuurlijk de kans dat die vals positief zou testen, want ik had op dag 5 en dag 10 na inseminatie nog pregnyl gespoten. Maar als ik de fertiliteitsarts mocht geloven, dan zou dat na 5 dagen niet meer tekenen, dus die zondag mocht ik in principe testen. En dat deed ik ook, om 6u 's morgens. Wakker worden, dringend moeten plassen, een zwangerschapstest die ligt te wachten in het toilet. 5min moeten wachten, maar hoe kan je die 5 minuten vullen op een zondagochtend om 6u? Nog geen koffie maken, want ik wilde toch graag terug in bed kruipen en verder slapen. 5 lange minuten later mocht ik eindelijk gaan kijken, en ja hoor... een duidelijke streep! Chaos in mijn hoofd, grote chaos, dus slapen lukte al zeker niet meer. Berichtje sturen naar mama en zus? Maar 6u is toch wel extreem vroeg. Toch maar in bed gekropen, een uur wakker gelegen en dan toch maar dat berichtje gestuurd. En de rest van de dag? Gaan sporten, brunch buiten in de zon, lazy sunday, maar met mijn hoofd in de wolken! En toch ook een beetje onzeker, want zou het nu toch die medicatie zijn? De volgende dag zou ik pas uitsluitsel hebben, maar tot dan mocht ik toch wel al een beetje dromen!
23 februari in de vroege ochtend naar Aalter voor bloedname, dan een volle werkdag met mijn hoofd ergens anders. Vanaf 17u mocht ik telefoon verwachten, dus bleef ik in de buurt van mijn gsm. (Neen, niet andersom, want ik had maar op 1 plek in huis bereik, dus ik moest in de buurt van die plek blijven). De borstvoedingsmodule van Kind en Gezin doorgenomen, en nog nooit zoveel hoofdstukken in één keer afgewerkt, want het verlossende telefoontje kwam pas rond 19u. En ja hoor, de champagnefles mocht ontkurkt worden, alleen mocht ik er zelf niet meer van drinken. Opnieuw het begin van een nieuw hoofdstuk in mijn leven!
22 februari 2016
Lio is vandaag exact 4 maanden oud. 4 volle maanden heb ik al mogen genieten van dit kleine wezentje. 4 leuke maanden, maar toch ook heel vermoeiend, en zwaar (ook emotioneel), en verrassend! Nog nooit heeft iemand zoveel van mijn tijd en energie opgeslorpt. Nog nooit heb ik zo onvoorwaardelijk van iemand gehouden. Nog nooit heb ik mij zo belangrijk gevoeld in iemands leven.
Sinds een week gaat ze nu elke werkdag naar de onthaalmoeder(s). En neen, ik heb niet gehuild toen ik haar afzette, want ik was er van overtuigd dat ze daar in goede handen zou zijn. En ik was ook wel blij dat ik de zorg aan iemand anders kon toevertrouwen voor enkele uurtjes. Misschien ben ik op dat vlak anders dan andere mama's? Alleszins, mijn vertrouwen was gegrond, want sinds een week heb ik een veel gelukkigere meid in huis. Ze krijgt daar prikkels aangeboden, die ik zelf nooit kan bieden. En wat is ze daar flink! Ik heb het gevoel dat ik nu eindelijk van haar kan genieten, want dat lukte niet steeds in de periode dat ik thuis was voor haar. De uurtjes die we gescheiden doorbrengen, maken we dubbel en dik goed 's avonds en in het weekend. Dan kan ze mij opnieuw overweldigen met haar guitige lach, haar pogingen om rechtop te zitten, haar "vertellementen". En komt er dan nog eens een traantje, dan is het zo. Ook dat kan ik nu veel meer relativeren. Want al heeft ze het nog zo goed bij de onthaalmoeders, haar blik, haar lach, heel haar lichaam zegt mij dat ze blij is mij terug te zien. En telkens opnieuw ben ik verwonderd hoe zo'n klein wezentje telkens opnieuw mijn grenzen weet te verleggen: mijn grenzen van vermoeidheid, mijn grenzen van geluk.
maandag 8 februari 2016
1 jaar later
Zondag 8 februari 2015. Wat kan ik mij die dag nog goed herinneren! Ik was toch een beetje verveeld, want ik kon die ochtend niet naar de spinning gaan, terwijl ik daar elke week zo naar uitkeek. Maar het zou te nipt geweest zijn, want rond de middag werd ik verwacht in Jan Palfijn voor een 2de inseminatie.En ik kwam toch liever niet te laat! Zoals de eerste keer was ik wel wat zenuwachtig, maar alles verliep perfect. Had ik toen geweten dat ik met mijn kleine meid naar huis keerde...
Ik herinner mij nog dat het een mooie dag was. 's Morgens had ik uitgebreid een ontbijt genomen, 's middags heerlijk gaan wandelen in Het Leen. Dromend over wandelingen maken met mijn zoontje of dochtertje in de kinderwagen. Maar heel goed beseffend dat het evengoed bij een droom zou kunnen blijven. Want die 2de poging, die beschouwde ik op voorhand al als mislukt. En zie...
Nu ligt er in de kinderwagen een klein meisje te slapen! Het is een moeilijke slaper (en zelfs dat is nog een understatement), maar wat kan ze heerlijk indommelen tijdens lange wandelingen met mama. Zoals vandaag, één jaar later. Toen ik deze morgen besefte dat we 8 februari waren, werd ik eventjes emotioneel. De voorbije weken zijn zwaar geweest, maar als ik nu terugdenk aan vorig jaar, dan kan ik niet anders dan dankbaar en gelukkig zijn om dat kleine wondertje!
En hoewel nog zo klein, toch wordt mijn poppemie een grote meid. Voorbije week is ze super flink geweest bij mijn mama en mijn tante, terwijl ik moest gaan werken. Wanneer ik thuis kwam, dan deed ze lekker stoer. Er kon amper een lachje af voor mij, wel voor mijn mama of tante. Maar 's avonds moest stoere meid plaats maken voor het kleine popje van de voorbije 15 weken: dicht bij mama willen zijn, ontroostbaar huilen,... Wat ben ik trots dat ze bij anderen zo flink kan zijn, en wat ben ik blij dat ze bij mij nog steeds zichzelf durft te zijn!
Ik herinner mij nog dat het een mooie dag was. 's Morgens had ik uitgebreid een ontbijt genomen, 's middags heerlijk gaan wandelen in Het Leen. Dromend over wandelingen maken met mijn zoontje of dochtertje in de kinderwagen. Maar heel goed beseffend dat het evengoed bij een droom zou kunnen blijven. Want die 2de poging, die beschouwde ik op voorhand al als mislukt. En zie...
Nu ligt er in de kinderwagen een klein meisje te slapen! Het is een moeilijke slaper (en zelfs dat is nog een understatement), maar wat kan ze heerlijk indommelen tijdens lange wandelingen met mama. Zoals vandaag, één jaar later. Toen ik deze morgen besefte dat we 8 februari waren, werd ik eventjes emotioneel. De voorbije weken zijn zwaar geweest, maar als ik nu terugdenk aan vorig jaar, dan kan ik niet anders dan dankbaar en gelukkig zijn om dat kleine wondertje!
En hoewel nog zo klein, toch wordt mijn poppemie een grote meid. Voorbije week is ze super flink geweest bij mijn mama en mijn tante, terwijl ik moest gaan werken. Wanneer ik thuis kwam, dan deed ze lekker stoer. Er kon amper een lachje af voor mij, wel voor mijn mama of tante. Maar 's avonds moest stoere meid plaats maken voor het kleine popje van de voorbije 15 weken: dicht bij mama willen zijn, ontroostbaar huilen,... Wat ben ik trots dat ze bij anderen zo flink kan zijn, en wat ben ik blij dat ze bij mij nog steeds zichzelf durft te zijn!
donderdag 28 januari 2016
14 weken - Einde van moederschapsrust
Vandaag was officieel mijn eerste werkdag, maar omdat ik nog een vakantiedag niet had kunnen inplannen dit schooljaar, besliste ik enkele weken geleden om mijn werkhervatting te starten met een dagje vakantie. En wat heb ik er van genoten!
2 donderdagen per maand gaat er in Gent "mamacafé" door. Achterin de kiddybips (een ecologische geboortewinkel) kan je samen met andere mama's, vroedvrouwen, een draagconsulente, een osteopathe... ervaringen uitwisselen bij een kopje thee. Zeer gezellig, en voorbije weken was ik er telkens bij. En ook vandaag heb ik er nog eens van geprofiteerd, want eenmaal terug aan het werk zal ik enkel nog tijdens vakanties kunnen gaan.
De wenmomentjes bij de onthaalmoeders zijn ondertussen ook al achter de rug. De eerste keer bracht ik ze voor 2 uurtjes, een week later voor 3,5u. Bij ophalen kreeg ik te horen: "Wat een flinke dochter heb jij, mama!". Dat geeft me toch een dubbel gevoel: enerzijds geruststellend dat ze het zo goed doet bij de onthaalmoeders, maar anderzijds frustrerend dat het thuis niet zo vlot verloopt. Ondertussen heb ik mij er bij neergelegd, Lio is een echt mama-kindje en heeft gewoon veel nood aan mijn aandacht. En als ik er niet ben, dan weet ze ook dat ze die aandacht niet kan krijgen en is ze gewoon flink :) Nu mag ik echt niet klagen, elke week gaat het ietsje beter. Ze kan zich al eens alleen bezig houden met de speelboog, of de mobiel, of ze kan al eens in de relax zitten terwijl ik eet. Er is vooruitgang, langzaam maar zeker!
Al weken ben ik mij in mijn hoofd aan het voorbereiden om het werk te hervatten. Misschien ook daarom dat mijn melkproductie de voorbije dagen drastisch achteruit is gegaan. Terwijl ik vroeger met gemak 70cc kon nakolven, krijg ik nu met moeite 60cc gekolfd op een voedingsmoment. Ook de toeschietreflex komt maar heel traag op gang, wat voor heel wat frustratie zorgt bij Lio (en dan ook bij mij). Gisteren heb ik dus een medewerkster van La Leche League gebeld voor advies, en die heeft mij toch wel kunnen geruststellen! Omdat Lio soms ook (moeder)melk krijgt uit een flesje, en bij de onthaalmoeder zal dit dagelijks verschillende keren zijn, en omdat ik tot voor kort waarschijnlijk een overproductie van melk had, is het voor haar zeer beangstigend wanneer de melk niet direct uit de borst komt. Om het met de woorden van Christine (LLL) te zeggen: "Baby denkt: oei, borst kapot! Geen melk! Help, ik ga dood!".
Kort samengevat kreeg ik volgende tips:
- Tijdens het voeden borstcompressie toepassen om de melkstroom wat te helpen.
- Tijdens het kolven de tips van hands-on pumping toepassen.
- Geen grotere flesjes meegeven naar de dagmoeder dan wat Lio volgens haar gewicht en aantal voedingen mag krijgen. In haar geval dus zo'n 70cc. Ik had namelijk flesjes van 90 en 100cc meegegeven, zodat ze zeker niet tekort zou hebben. Maar omdat de verzadigingsreflex met enige vertraging komt, drinkt ze met gemak 100cc op, maar hiermee veroorzaak ik enkel problemen voor mezelf: minder honger 's avonds en 's nachts waardoor ze minder zal drinken, en frustratie omdat ik niet dezelfde hoeveelheid kan aanbieden als de flesjes. Plus een praktisch probleem: als ik maar 70cc gekolfd krijg, dan zal mijn voorraad uit de diepvries snel op zijn!
Maandag is het dan echt zo ver. Dan ga ik een volledige dag werken. En dinsdag ook, en daarna heb ik nog 2 dagen compensatie opgenomen. En de week daarop is het vakantie, dan werk ik enkel de woensdagvoormiddag. Ik neem dus een langzame start, en het zal nodig zijn, denk ik! Het contrast zal groot zijn: alle dagen leven op het ritme van Lio vs leven op de klok. De eerste twee dagen komt mammie logeren en zorgt zij voor Lio terwijl ik op het werk ben. Tijdens de krokusvakantie zal tante/meter het halve dagje op zich nemen. Pas half februari start Lio dan echt bij de onthaalmoeders.
Enkele spannende weken dus in het vooruitzicht. En ik kijk er naar uit met een dubbel gevoel: enerzijds heb ik geen zin om mijn kleine meid al achter te laten, anderzijds zal ik blij zijn om weer onder de mensen te zijn, en méér te zijn dan enkel "de mama van Lio". Nu maar hopen dat moeder en dochter zich snel en gemakkelijk zullen kunnen aanpassen aan het nieuwe ritme!
2 donderdagen per maand gaat er in Gent "mamacafé" door. Achterin de kiddybips (een ecologische geboortewinkel) kan je samen met andere mama's, vroedvrouwen, een draagconsulente, een osteopathe... ervaringen uitwisselen bij een kopje thee. Zeer gezellig, en voorbije weken was ik er telkens bij. En ook vandaag heb ik er nog eens van geprofiteerd, want eenmaal terug aan het werk zal ik enkel nog tijdens vakanties kunnen gaan.
De wenmomentjes bij de onthaalmoeders zijn ondertussen ook al achter de rug. De eerste keer bracht ik ze voor 2 uurtjes, een week later voor 3,5u. Bij ophalen kreeg ik te horen: "Wat een flinke dochter heb jij, mama!". Dat geeft me toch een dubbel gevoel: enerzijds geruststellend dat ze het zo goed doet bij de onthaalmoeders, maar anderzijds frustrerend dat het thuis niet zo vlot verloopt. Ondertussen heb ik mij er bij neergelegd, Lio is een echt mama-kindje en heeft gewoon veel nood aan mijn aandacht. En als ik er niet ben, dan weet ze ook dat ze die aandacht niet kan krijgen en is ze gewoon flink :) Nu mag ik echt niet klagen, elke week gaat het ietsje beter. Ze kan zich al eens alleen bezig houden met de speelboog, of de mobiel, of ze kan al eens in de relax zitten terwijl ik eet. Er is vooruitgang, langzaam maar zeker!
Al weken ben ik mij in mijn hoofd aan het voorbereiden om het werk te hervatten. Misschien ook daarom dat mijn melkproductie de voorbije dagen drastisch achteruit is gegaan. Terwijl ik vroeger met gemak 70cc kon nakolven, krijg ik nu met moeite 60cc gekolfd op een voedingsmoment. Ook de toeschietreflex komt maar heel traag op gang, wat voor heel wat frustratie zorgt bij Lio (en dan ook bij mij). Gisteren heb ik dus een medewerkster van La Leche League gebeld voor advies, en die heeft mij toch wel kunnen geruststellen! Omdat Lio soms ook (moeder)melk krijgt uit een flesje, en bij de onthaalmoeder zal dit dagelijks verschillende keren zijn, en omdat ik tot voor kort waarschijnlijk een overproductie van melk had, is het voor haar zeer beangstigend wanneer de melk niet direct uit de borst komt. Om het met de woorden van Christine (LLL) te zeggen: "Baby denkt: oei, borst kapot! Geen melk! Help, ik ga dood!".
Kort samengevat kreeg ik volgende tips:
- Tijdens het voeden borstcompressie toepassen om de melkstroom wat te helpen.
- Tijdens het kolven de tips van hands-on pumping toepassen.
- Geen grotere flesjes meegeven naar de dagmoeder dan wat Lio volgens haar gewicht en aantal voedingen mag krijgen. In haar geval dus zo'n 70cc. Ik had namelijk flesjes van 90 en 100cc meegegeven, zodat ze zeker niet tekort zou hebben. Maar omdat de verzadigingsreflex met enige vertraging komt, drinkt ze met gemak 100cc op, maar hiermee veroorzaak ik enkel problemen voor mezelf: minder honger 's avonds en 's nachts waardoor ze minder zal drinken, en frustratie omdat ik niet dezelfde hoeveelheid kan aanbieden als de flesjes. Plus een praktisch probleem: als ik maar 70cc gekolfd krijg, dan zal mijn voorraad uit de diepvries snel op zijn!
Maandag is het dan echt zo ver. Dan ga ik een volledige dag werken. En dinsdag ook, en daarna heb ik nog 2 dagen compensatie opgenomen. En de week daarop is het vakantie, dan werk ik enkel de woensdagvoormiddag. Ik neem dus een langzame start, en het zal nodig zijn, denk ik! Het contrast zal groot zijn: alle dagen leven op het ritme van Lio vs leven op de klok. De eerste twee dagen komt mammie logeren en zorgt zij voor Lio terwijl ik op het werk ben. Tijdens de krokusvakantie zal tante/meter het halve dagje op zich nemen. Pas half februari start Lio dan echt bij de onthaalmoeders.
Enkele spannende weken dus in het vooruitzicht. En ik kijk er naar uit met een dubbel gevoel: enerzijds heb ik geen zin om mijn kleine meid al achter te laten, anderzijds zal ik blij zijn om weer onder de mensen te zijn, en méér te zijn dan enkel "de mama van Lio". Nu maar hopen dat moeder en dochter zich snel en gemakkelijk zullen kunnen aanpassen aan het nieuwe ritme!
dinsdag 19 januari 2016
+11 weken
Ze slaapt... maar voor hoe lang? Net terug van de laatste sessie bij de kinesiste (voor mij). Daar heel veel moeite moeten doen om haar in slaap te krijgen, maar nu slaapt ze nog steeds in haar maxi-cosi, een ganse prestatie!
Ondertussen zijn er alweer 5 weken gepasseerd, en neen, het gaat eigenlijk niet beter. Slechter? Soms denk ik van wel, maar ik merk ook dat mijn geheugen zeer slecht is! Ik kan me 's morgens vaak nog maar moeilijk herinneren hoeveel voedingen ik die nacht gaf, laat staan dat ik nog weet hoe de dagen er uit zagen toen Lio 6 weken oud was.
(Ondertussen was Lio wakker geworden en heb ik het schrijven moeten staken. Nu zijn we alweer een kleine 2 weken later, en is Lio bijna 13 weken).
Omdat het koemelkvrij dieet geen invloed had op het huilen van Lio, besliste de kinderarts om een ph-metrie uit te voeren. Dit, samen met een hoop andere onderzoeken, was negatief. Geen reflux, geen allergie, geen urineweginfectie. Een gedragspsychologe is dan bij mij langsgekomen om het gedrag van overprikkelbare baby's wat uit te leggen, het hokje waar het gedrag van Lio in past. Naar mijn aanvoelen de modernere term voor "huilbaby". Als belangrijkste boodschap heb ik onthouden: creëer een veilige omgeving voor je baby zodat ze niet wordt overprikkeld, en als dat voor haar de draagdoek is, gebruik die dan maar zeer regelmatig. Dus, zo gezegd, zo gedaan!
De voorbije weken zijn zwaar geweest, soms echt heel zwaar. Maar sinds een kleine 2 weken durf ik zeggen dat het iets beter begint te gaan. Ik kan Lio al eens in het park leggen, met mobiel! Voor eventjes, en dan eventjes in de relax, en dan eventjes op het speeldeken op de grond, en dan toch eventjes op de arm, en dan eventjes op het verzorgingskussen... zolang alles maar eventjes is, want als het te lang duurt, dan wordt ze ongelukkig. Ook kan ik sinds een 2-tal weken "ontsnappen" uit mijn bed eenmaal ze goed slaapt 's avonds. Dit is ongeveer een uurtje nadat ik met haar naar bed vertrok. En ik kan 's morgens na de voeding ook uit mijn bed glippen terwijl zij nog wat verder slaapt. Zo heb ik toch eens wat tijd om mij te douchen, om te ontbijten, om de afwas te doen, of om cake te bakken zoals deze ochtend!
Tijdens de feestperiode zijn we enkele nachtjes bij mijn ouders gaan slapen, en dat heeft wel goed gedaan. Gewoon het feit dat anderen haar ook horen wenen, en haar ook niet getroost krijgen, gaf mij de geruststelling dat het niet aan mij ligt dat ze huilt, en dat ik niet slecht bezig ben. Gek hoor, hoe gemakkelijk je aan jezelf gaat twijfelen als mama. De feesten zelf waren wisselend: kerstavond is zeer moeizaam verlopen bij mijn ouders en zus, 2de kerst bij mijn grootmoeder met tantes en nonkels verliep dan weer heel goed, en oudjaar met vrienden was dan weer zeer moeilijk. Je kunt echt niet op voorhand inschatten hoe Lio zal reageren, en dat maakt het zo lastig. Zo was ze de laatste keer dat ik haar meenam naar de les ontzettend braaf, terwijl de 2 keer daarvoor een ramp waren... Echt wel gek!
Begin januari gingen mijn ouders voor een weekje naar Center Parcs, en ze hadden me tijdens de zwangerschap al gevraagd of ik niet voor 2 nachtjes wilde meekomen. Dit heb ik dan ook gedaan, en het is reuze meegevallen. Zo goed zelfs, dat ik 3 nachtjes bleef. Oké, Lio had nog haar moeilijke momenten, vooral dan 's avonds. Maar de wandelingen, de rust, de gedeelde aandacht... hebben ons goed gedaan! En mammie en pappie zijn helemaal gek van haar, en kijken er al naar uit om haar nog mee op vakantie te nemen :)
Verder weet ik niet goed wat ik allemaal nog kan neerpennen, want er is ondertussen al zoveel gebeurd!
- De eerste prikjes bij Kind en Gezin waren een feit, en Lio huilde van aankomst op het CB tot vertrek. 's Middags had ze dan ook nog eens hoge koorts (tot 39,7°C). Eind deze week hebben we een afspraak voor de 2de prikjes. Spannend dus!
- Een eerste wenmomentje van 2 uurtjes bij de onthaalmoeders deze week ik super goed verlopen. Wat spelen, wat verdrietig zijn, gewiegd worden, slapen (in een bedje!!!! wat thuis niet lukt), en flesje gedronken. Eenmaal thuis knock-out en de rest van de dag geslapen en gedronken, en zelfs al drinkend in een diepe slaap gevallen. Voor herhaling vatbaar dus!
- Morgen hebben we een afspraak bij een draagconsulente, om het rugdragen te leren. Zo zou ik Lio op mijn rug kunnen dragen, zodat ik eens kan strijken of koken. Strijken heb ik de voorbije 3 maand nog niet gedaan (wel de dame van familiehulp!), en koken met de draagdoek vooraan deed ik wel, maar vond ik nogal gevaarlijk. Nu maar hopen dat Lio dit leuk zal vinden!
Binnen een dikke week hervat ik het werk. 14 weken bevallingsverlof zijn voorbij gevlogen, maar verlof durf ik het toch niet noemen. Het was zwaar werken! Ergens kijk ik er naar uit om terug onder de mensen te zijn, om eens iets anders te kunnen doen dan enkel mama zijn, om het zorgen voor mijn dochter ook eens aan iemand anders over te laten... en dan voel ik me weer schuldig dat ik zo denk. Maar stiekem hoop ik dat het ons beide goed zal doen, zodat die grijze wolk waarop we nu al weken vertoeven, plaats mag maken voor de roze waar ik nu bijna een jaar naar uitkijk!
Ondertussen zijn er alweer 5 weken gepasseerd, en neen, het gaat eigenlijk niet beter. Slechter? Soms denk ik van wel, maar ik merk ook dat mijn geheugen zeer slecht is! Ik kan me 's morgens vaak nog maar moeilijk herinneren hoeveel voedingen ik die nacht gaf, laat staan dat ik nog weet hoe de dagen er uit zagen toen Lio 6 weken oud was.
(Ondertussen was Lio wakker geworden en heb ik het schrijven moeten staken. Nu zijn we alweer een kleine 2 weken later, en is Lio bijna 13 weken).
Omdat het koemelkvrij dieet geen invloed had op het huilen van Lio, besliste de kinderarts om een ph-metrie uit te voeren. Dit, samen met een hoop andere onderzoeken, was negatief. Geen reflux, geen allergie, geen urineweginfectie. Een gedragspsychologe is dan bij mij langsgekomen om het gedrag van overprikkelbare baby's wat uit te leggen, het hokje waar het gedrag van Lio in past. Naar mijn aanvoelen de modernere term voor "huilbaby". Als belangrijkste boodschap heb ik onthouden: creëer een veilige omgeving voor je baby zodat ze niet wordt overprikkeld, en als dat voor haar de draagdoek is, gebruik die dan maar zeer regelmatig. Dus, zo gezegd, zo gedaan!
De voorbije weken zijn zwaar geweest, soms echt heel zwaar. Maar sinds een kleine 2 weken durf ik zeggen dat het iets beter begint te gaan. Ik kan Lio al eens in het park leggen, met mobiel! Voor eventjes, en dan eventjes in de relax, en dan eventjes op het speeldeken op de grond, en dan toch eventjes op de arm, en dan eventjes op het verzorgingskussen... zolang alles maar eventjes is, want als het te lang duurt, dan wordt ze ongelukkig. Ook kan ik sinds een 2-tal weken "ontsnappen" uit mijn bed eenmaal ze goed slaapt 's avonds. Dit is ongeveer een uurtje nadat ik met haar naar bed vertrok. En ik kan 's morgens na de voeding ook uit mijn bed glippen terwijl zij nog wat verder slaapt. Zo heb ik toch eens wat tijd om mij te douchen, om te ontbijten, om de afwas te doen, of om cake te bakken zoals deze ochtend!
Tijdens de feestperiode zijn we enkele nachtjes bij mijn ouders gaan slapen, en dat heeft wel goed gedaan. Gewoon het feit dat anderen haar ook horen wenen, en haar ook niet getroost krijgen, gaf mij de geruststelling dat het niet aan mij ligt dat ze huilt, en dat ik niet slecht bezig ben. Gek hoor, hoe gemakkelijk je aan jezelf gaat twijfelen als mama. De feesten zelf waren wisselend: kerstavond is zeer moeizaam verlopen bij mijn ouders en zus, 2de kerst bij mijn grootmoeder met tantes en nonkels verliep dan weer heel goed, en oudjaar met vrienden was dan weer zeer moeilijk. Je kunt echt niet op voorhand inschatten hoe Lio zal reageren, en dat maakt het zo lastig. Zo was ze de laatste keer dat ik haar meenam naar de les ontzettend braaf, terwijl de 2 keer daarvoor een ramp waren... Echt wel gek!
Begin januari gingen mijn ouders voor een weekje naar Center Parcs, en ze hadden me tijdens de zwangerschap al gevraagd of ik niet voor 2 nachtjes wilde meekomen. Dit heb ik dan ook gedaan, en het is reuze meegevallen. Zo goed zelfs, dat ik 3 nachtjes bleef. Oké, Lio had nog haar moeilijke momenten, vooral dan 's avonds. Maar de wandelingen, de rust, de gedeelde aandacht... hebben ons goed gedaan! En mammie en pappie zijn helemaal gek van haar, en kijken er al naar uit om haar nog mee op vakantie te nemen :)
Verder weet ik niet goed wat ik allemaal nog kan neerpennen, want er is ondertussen al zoveel gebeurd!
- De eerste prikjes bij Kind en Gezin waren een feit, en Lio huilde van aankomst op het CB tot vertrek. 's Middags had ze dan ook nog eens hoge koorts (tot 39,7°C). Eind deze week hebben we een afspraak voor de 2de prikjes. Spannend dus!
- Een eerste wenmomentje van 2 uurtjes bij de onthaalmoeders deze week ik super goed verlopen. Wat spelen, wat verdrietig zijn, gewiegd worden, slapen (in een bedje!!!! wat thuis niet lukt), en flesje gedronken. Eenmaal thuis knock-out en de rest van de dag geslapen en gedronken, en zelfs al drinkend in een diepe slaap gevallen. Voor herhaling vatbaar dus!
- Morgen hebben we een afspraak bij een draagconsulente, om het rugdragen te leren. Zo zou ik Lio op mijn rug kunnen dragen, zodat ik eens kan strijken of koken. Strijken heb ik de voorbije 3 maand nog niet gedaan (wel de dame van familiehulp!), en koken met de draagdoek vooraan deed ik wel, maar vond ik nogal gevaarlijk. Nu maar hopen dat Lio dit leuk zal vinden!
Binnen een dikke week hervat ik het werk. 14 weken bevallingsverlof zijn voorbij gevlogen, maar verlof durf ik het toch niet noemen. Het was zwaar werken! Ergens kijk ik er naar uit om terug onder de mensen te zijn, om eens iets anders te kunnen doen dan enkel mama zijn, om het zorgen voor mijn dochter ook eens aan iemand anders over te laten... en dan voel ik me weer schuldig dat ik zo denk. Maar stiekem hoop ik dat het ons beide goed zal doen, zodat die grijze wolk waarop we nu al weken vertoeven, plaats mag maken voor de roze waar ik nu bijna een jaar naar uitkijk!
Abonneren op:
Posts (Atom)