Kleine meid, wat wordt je groot. En wat vliegt de tijd! (Ik weet het, dit is een cliché, maar het is echt wel waar!!). Mijn voornemen om elke week iets te schrijven, was al snel van tafel geveegd. Maar ook een maandelijkse herinnering aan jouw babymaandjes, zal je niet hebben.
Ondertussen ben je 7 maanden oud. En wat zie ik je graag. Soms toch... of eigenlijk altijd, maar soms vergeet ik even hoe graag ik je zie! Bijvoorbeeld als je weer eens niet wil gaan slapen, en heel het huis bijeen krijst. Of als je niet even 5 minuutjes alleen kunt spelen, terwijl ik de was wil ophangen, of wil koken, of opruimen (omdat er volk komt), ... Echt meid, je beheerst elke seconde van mijn leven. Zelfs nu, nu je eens flink ligt te slapen!
Voor jij er was, vertelde iedereen hoe intens het zou zijn met een kindje in huis. Hoe leuk, hoe mooi, hoe vermoeiend, ... Maar ik kon het toen niet vatten! Nu, 7 maanden later, kan ik me al niet meer voorstellen hoe het was zonder jou. Want ondanks de vele moeilijke momentjes, blijf jij toch mijn kleine hartediefje, hoor. Met je ondeugende oogjes en je lieve lach, wind je iedereen om je vinger. Je hebt een sterk karakter, maar wat je wil, kan je vaak zo mooi verpakken, dat iedereen er met open ogen in tuimelt. Zelfs je pappie, die vroeger altijd zo streng was voor mij.
Met je 7 maanden kan je best al veel, hoor. Als je zin hebt, kan je hele verhalen vertellen. Wat zou het leuk zijn om ook te verstaan wat je zegt. Maar het brabbelen op zich is ook best schattig. Het liefst vertel je wanneer je rechtop staat, en het valt me ook op dat je op maandag veel meer te vertellen hebt dan op andere dagen. Waarschijnlijk wil je mij laten weten hoe het is geweest bij de onthaalmoeders, nadat je een gans weekend bij mij was.
Op vlak van motoriek maak je enorme sprongen, al volgen die niet echt een logische volgorde. Toen je 4 maanden oud was, wilde je al dolgraag op je beentjes staan. Ik heb dat altijd wat tegengehouden, omdat ik denk dat dit niet goed is voor de ontwikkeling van jouw heupjes. Aan iedereen die jou even vast had, moest ik telkens zeggen dat je nog niet mocht staan... want jij probeerde toch bij iedereen jouw zin te krijgen. Toen ik op 6 maanden vond dat je nu toch wel al groot begon te worden, en af en toe al eens op je beentjes mocht steunen, toen ging voor jou een nieuwe wereld open. En wat een leuke. Van zodra je 2 vingers kreeg, stond je recht. Soms probeerde je ook al eens los te laten, maar dat was nog een stapje te ver. Ondertussen kan je overal al staan, zolang je je ergens aan kunt vasthouden. En zelfs stappen met 2 vingertjes lukt al heel goed. Soms zou je zelfs al willen springen en dansen!
Maar zoals ik al zei, je ontwikkelt op een atypische manier. Want rollen kan je nog steeds niet. Van buik naar rug lukt al aardig, maar je maakt je boos als je terug wilt. Al heb je maar een klein duwtje nodig! Ook zitten vond je maar niks, tot een dikke week geleden. Nu kan je flink alleen zitten, maar ik moet nog steeds een berg kussens achter jou leggen, want als je het beu wordt, dan gooi je jezelf zomaar naar achter. Als ik je dan terug recht wil zetten, ga je staan... want dat vind je zoveel leuker.
Kruipen wil maar niet lukken. Al van dag 0 lig je regelmatig op je buikje, en al heel snel kon je flink je hoofdje van de mat opheffen. Ondertussen kan je ook wel al wat roteren op je buik, en op handjes en knietjes zitten, maar wanneer je vooruit probeert te komen, dan schuif je enkele centimeters naar achter... en dan wordt je boos. Ik weet niet of je nu eerst zult kunnen kruipen of stappen. Ik hoop kruipen, maar ik denk stappen, want kruipen is toch maar voor baby's ;)
Met ouder worden toon je steeds een beetje meer van jouw karakter. Dat je een sterk karakter hebt, dat weten we al lang. Zo ook dat je maar weinig geduld hebt, en dat je graag in gezelschap bent.
Nu wordt ook steeds duidelijker dat je echt wel een sociaal meisje bent! Bij andere kindjes zoek je lichamelijk contact, door hun handjes of voetjes vast te nemen. Maar omdat kindjes hier meestal niet zoveel interesse in hebben, verleg je even snel je focus naar volwassenen. Even verlegen lachen, hun vinger vastgrijpen, of direct je armpjes uitstrekken om gepakt te worden...nergens blijf je onopgemerkt.
Eenmaal je aandacht krijgt, ben je super enthousiast. Zelfs een speeltje dat je al door en door kent, wordt met open armen en een brede glimlach door jou onthaald. Zit je in jouw eetstoel, dan bewegen armen en benen wild in het rond. Maar ook in de draagdoek probeer je op en neer te springen van enthousiasme.
Door je sterke karakter, ben je ook een volhouder. Als jij iets wilt, dan wil je dat direct. En als het bij een eerste poging niet lukt om jouw doel te bereiken, dan probeer je direct een tweede, en een derde keer. Jouw doorzettingsvermogen kent geen grenzen.
Sinds jouw 5 maanden krijg je naast borstvoeding ook vaste voeding. Ik had graag gewacht tot je 6 maanden oud zou zijn, maar je keek het eten echt uit mijn mond, dus begon ik af en toe al eens een stukje geplette banaan te geven, of een korstje van mijn boterham. Ondertussen krijg je groente- en fruitpap, en af en toe een granenpapje met moedermelk, maar het liefst van allemaal eet jij zelf, à la Rapley. Grote hoeveelheden eet je niet (bij mij althans niet, bij de onthaalmoeder eet je precies wel meer), maar het is een plezier om je te zien eten. Alles eet je met veel smaak, en met veel mimiek in je gezichtje. Zoet fruit eet je met een brede grijns, bij iets zuurder fruit trek je even een grimas, om direct daarna opnieuw een stukje in jouw mond te stoppen.
Vorig weekend mochten we op familiebezoek in Luik, en jij was de vedet van de dag. Iedereen mocht mee genieten hoe jij met smaak jouw eten opsmulde. Een groentepapje, een fruitpapje, een stukje komkommer, een aardbeitje, een stukje brood... telkens opnieuw was jij de attractie van het moment. Komt er nog bij dat jij net daar jouw eerste twee tandjes kreeg! Gelukkig had je er geen last van, en hebben we met z'n allen kunnen genieten van een heel fijn weekend.
Kleine pruts, ik zou nog uren voort kunnen schrijven, over hoe je gefascineerd naar andere kindjes kunt kijken, of hoe je met veel show een dikke smakkerd geeft als de vermoeidheid toeslaat...
In alle geval, je mag weten dat ik jou doodgraag zie, ook al laat ik dat niet elk moment van de dag merken. Samen kenden we een moeilijke start, maar je was het meer dan waard!
Met een klein hartje kijk ik al uit naar de vele avonturen die ons nog te wachten staan.
Dikke kus,
je mama
