Ik was van plan om elke week gewoon verder te schrijven, omdat ik dat wel fijn vond tijdens de zwangerschap. Maar eenmaal Lio een maand oud was, had ik nog steeds geen tijd gevonden om iets neer te pennen, dus zou ik er een maandelijkse blog van maken... en ondertussen zijn we 6 weken ver!
Er is zoveel dat ik wil neerschrijven, uit schrik dat ik het zal vergeten. Er gebeurt ook zoveel op zo'n korte tijd. Jammer genoeg is het leven ook zo druk met een klein ukje in huis, waardoor er weinig tijd over blijft voor jezelf, het huishouden, en de blog.
Laat ons beginnen bij het begin!
Zoals te lezen was in mijn bevallingsverhaal, hebben we beiden een moeilijke start gehad. Ik was helemaal verzwakt door de uitputtende arbeid en de zware bevalling, Lio was nogal van slag door de ventouse en fundusdruk. Terwijl wordt aangeraden om binnen het eerste uur je kindje aan te leggen, omdat ze dan zeer alert zijn, lukte dit niet bij Lio. Ook de uren erna wilde ze niet aanhappen, zelfs niet met een tepelhoedje. Pas laat op de avond lukte het ons voor de eerste keer (al herinner ik mij dit niet meer, dit vond ik terug in het logboek van de materniteit). Daarna moest ik haar elke 3u wakker maken om te voeden, want uit zichzelf kwam ze niet wakker.
Op dag 2 was ze zelfs niet meer wakker te krijgen, ook niet met koude washandjes, kriebelen van de voetjes, ... Dus kolven maar, en met een lepeltje toedienen. Wat was ik teleurgesteld met mijn 2 halve koffielepeltjes dat ik met de hand had kunnen kolven, maar de vroedvrouwen waren laaiend enthousiast met "mijn oogst". Dag 2 was eigenlijk een rotdag! Lio was niet wakker te krijgen en wilde niet eten, daarnaast begon ze ook wat geel te zien, en het werd erger naarmate de dag vorderde. En mijn gynaecologe kwam even op bezoek, waarbij ze zowat de schuld van de zware bevalling in mijn schoenen schoof (ik had geen arbeid thuis mogen doen, ik had een epidurale en IV-lijn moeten krijgen bij aankomst in het ziekenhuis, ik had constant aan de monitor moeten hangen...). De roze wolk na de bevalling heb ik nooit gekend, maar de babyblues waren die dag prominent aanwezig! Na wat aandringen wilde de kinderarts Lio onderzoeken, gebeurde er een bloedname en mocht ze onder de lamp. Wat gek hoe efficiënt dat is: op 2 uren tijd veranderde dat kindje waar ik voor moest zorgen sinds de geboorte, in mijn meisje dat eindelijk leek op dat wezentje in mijn buik: alert, beweeglijk, speels, lief... Eindelijk had ik mijn kleine pruts terug!
Op dag 4 mochten we naar huis. Eigenlijk moesten we al vertrekken op dag 3, een zondag, maar omdat Lio nog tot 16u onder de lamp moest, en nog een bloedname moest krijgen, en ik mij nog niet helemaal top voelde, heb ik gevraagd om een dagje langer te mogen blijven. En gelukkig kreeg ik hiervoor toestemming van mijn gynaecologe! Thuis aangekomen bleek dat de luiertjes die ik reeds kocht (nummer 2) veel te groot waren, zodat ik Lio direct in de kinderwagen mocht leggen om luiers te kopen. En zo begon het echte leven van een alleenstaande mama!
De weken vliegen echt voorbij, en ik moet toegeven dat ze zwaar zijn. In het begin was het vooral zwaar omdat ik nog niet helemaal hersteld was van de bevalling: mijn knip deed enorm zeer bij zitten en stappen, ik was snel buiten adem door het ijzertekort. Daarbij komt dat al heel was mensen op bezoek willen komen om Lio te bewonderen. En omdat ik dacht dat het zo hoorde, ontving ik ze allemaal op het moment dat zij het wilden. De dagen bestonden dus uit zorg dragen voor mezelf, zorg dragen voor Lio, zorg dragen voor mijn bezoek en zorgen dat het huis proper ligt. Daarnaast ook nog inkopen doen, wasmachines draaien, ... Eerlijk, die eerste dagen heb ik bezoek ontvangen, maar ik was allesbehalve een goede gesprekspartner. Mijn hoofd stond er gewoon niet naar.
Op 3 weken veranderde plots iets bij Lio. Van het ene moment op het andere had ik een ontevreden, huilerige baby in huis. Eerst stak ik het op de regeldagen, want ze wilde inderdaad vaak drinken, en mijn borsen voelden leeg aan. Maar eenmaal mijn productie weer op peil was, bleef ze vaak ontroostbaar huilen. Ik kon ze niet meer te slapen leggen, want dan schoot ze wakker en begon te huilen. Ook na haar voedingen kon ze lang ontroostbaar huilen, waarbij ik haar vaak hoorde slikken en hoesten. Eenmaal ze sliep, kon ze ook plots wakker worden en beginnen huilen. En zelfs tijdens voedingen kon ze plots loslaten en huilen. Sterke aanhangers van borstvoeding adviseerden me om ze aan te leggen bij elke kik, en de fopspeen af te schaffen. Maar met voedingen elke 1,5 uur zag ik dat niet haalbaar, ik kon nu al met moeite mij aankleden en eten, laat staan bezoek ontvangen. De kinderarts heeft haar onderzocht, maar kon niks vinden. Mogelijks was ze wat ontregeld na de regeldagen, dus kreeg ik advies om ze in te bakeren om in te slapen, en minstens 2 uur tussen de voedingen te laten. Indien dit niet zou helpen, dan moest ik proberen om koemelk uit mijn voeding te schrappen, want misschien had ze wel een intolerantie.
Ik dacht dat het wat beter ging door wat meer regelmaat te steken in onze dagen, maar waarschijnlijk werd ik het huilen gewoon, want echt een vrolijke baby was Lio nog steeds niet. Omdat ze zoveel blijft huilen, ben ik overgeschakeld op een koemelkvrij dieet, maar na 5 dagen durf ik niet zeggen dat het effect heeft, integendeel. Ondertussen zorgen ook krampjes en moeilijke stoelgang voor episodes van krijsen en tieren. En neen, osteopathie, protectis of alle trucjes tegen huilen en krampjes helpen niet. Enkel de draagdoek zorgt soms voor wat rust. Volgende week gaan we nog maar eens naar de kinderarts, want zowel voor Lio als voor mij is dit geen weken meer vol te houden.
Begrijp me niet verkeerd, soms kan Lio ook heel lief, alert en tevreden zijn, maar dit is telkens van korte duur. Zo'n momenten zijn dan echt wel puur genieten: genieten van haar mimiek, haar lachjes en kraaitjes, haar knuffels. Ik trek me er aan op dat die periode van krampjes en huilen van voorbijgaande aard is! Want verder komt ze goed bij in gewicht, en ook haar algemene ontwikkeling maakt enorme sprongen vooruit. Hopen dus dat het snel betert, want zo'n kleine pruts zien afzien, doet echt wel pijn. Soms tot tranen toe, zowel bij haar als bij mij.
