Ik probeerde deze avond stiekem een doptone, en heb het hartje van mijn klein ukje kunnen horen! Nu ben ik een beetje euforisch :)
Ik probeerde het vorige week ook al eens, al wist ik dat het veel te vroeg was. Mijn opleider had me vroeger gezegd dat je toch al veel geluk moet hebben als je het op 12 weken kunt horen. Maar vanaag las ik op internet dat 9 weken ook al mogelijk is... en het is bewezen!!
zondag 29 maart 2015
zaterdag 28 maart 2015
Druk, druk, druk...
Wat een week! Zo druk op alle vlakken, dat ik vaak denk dat het toch ook niet goed kan zijn voor die kleine bubbel... maar so far, so good. Nog steeds geen bloedingen gehad, geen erge buikpijn, borsten blijven wat gevoelig, de darmen beginnen wel wat op te zetten, beginnende constipatie, en eten lukt enkel nog in kleine porties. En moe, moe, moe... Maar ik vind dat ik nog steeds niet het recht heb om te klagen.
Maandag had ik nog een afspraak bij 2 onthaalouders, en 's avonds zou ik dan de knoop doorhakken. Dat had ik beloofd aan één van de onthaalouders die ik vorige week zag, en de andere begon precies ook wel wat ongedurig te worden want maandagmiddag kreeg ik al een mail van haar om te weten of ik al had beslist. Eigenlijk was ik niet meer van plan om nog verder te zoeken, maar mijn mama heeft maar weer eens gelijk gehad en hierop aangedrongen! Want ik heb de beste opvangplaats gevonden die ik mij maar kon inbeelden: twee lieve, authentieke dames, ik een ouderwets maar gezellig rijhuisje, zonder veel luxe maar een leuk terras met zandbak, kindermuziek op de achtergrond, kindjes die met blokken spelen... Het deed me een beetje denken aan de sfeer die er hing wanneer ik de kinderopvang bij intersoc-vakanties verzorgde. Ik voelde me direct op mijn gemak, en de kindjes daar precies ook. Van eentje kreeg ik al een zoen toen ze vertrok met haar papa, van een ander kindje kreeg ik speelgoedjes, en van nog een ander kindje een high five omdat hij een toren had gebouwd. En de onthaalmoeders zijn gewoon top: zo lief, zo vriendelijk, zo eerlijk en zo puur. Uiteindelijk werd het dan toch geen moeilijke beslissing. En ik ben superblij, en opgelucht!
Die maandag had ik ook even een gênant momentje. Ik had een broek aan, een van de ruimere die ik in mijn kast heb hangen, maar in de namiddag kreeg ik de knopen niet meer dicht. Gelukkig had ik een iets langere trui aan, waardoor het minder opviel, maar toch. De volgende dag dan maar een rokje aangedaan, met nylon kousen met plakkers, want die gewone spanden ook te veel op mijn buik. Dit zorgde echter wel voor heel wat opmerkingen, want op het werk zien ze me niet vaak zo, en het was ook niet echt praktisch werken, want mijn hakken van mijn schoenen bleven telkens steken in de rok. Dus ben ik woensdag maar in alle haast 2 zwangerschapsbroeken gaan kopen, een jeans en een wijde zwarte. Veel te vroeg, ik weet het, maar die zijn tenminste comfortabel. De komende weken/maanden zal ik dus geregeld mogen wassen, want met 2 broeken kom je niet ver, en ik ben niet van zin om bergen zwangerschapskledij aan te kopen. Maar toch ben ik heel blij dat ik toch deze 2 exemplaren heb!
Ik had ook nooit gedacht dat ik zo moe kon zijn. Ik dacht altijd dat vermoeidheid iets is waar je je moet over zetten, maar nu weet ik wel beter. Ik slaap niet zo veel, omdat ik nog 3x per dag utrogestan moet opsteken, en ik heb het gevoel dat mijn slaapkwaliteit ook niet goed is. Daarbovenop heb ik deze week 2 avonden na elkaar zitting gehad bij Kind en Gezin, na een dag werken op het CLB, wat het extra zwaar maakt. Deze week had ik ook nog eens les op vrijdag en zaterdag, wat sowieso niet te onderschatten is. Ik zou zo in slaap kunnen vallen, loop constant te gapen, ben buiten adem van zodra ik een trap op moet, en ook de core en synergy deze week waren een ramp. Morgen Gent Urban Trail: ik ben benieuwd. En daarna nog een babyborrel. Maar, nog een weekje werken en dan is het vakantie. Ik kijk er alleszins naar uit.
Dinsdag heb ik mijn 2de echo, op 9 weken en 2 dagen. Nog eens een ontmoeting met mijn klein bubbeltje. Waarschijnlijk is hij/zij ondertussen al veel gegroeid en veranderd. Ik ben eigenlijk wel heel benieuwd :)
Maandag had ik nog een afspraak bij 2 onthaalouders, en 's avonds zou ik dan de knoop doorhakken. Dat had ik beloofd aan één van de onthaalouders die ik vorige week zag, en de andere begon precies ook wel wat ongedurig te worden want maandagmiddag kreeg ik al een mail van haar om te weten of ik al had beslist. Eigenlijk was ik niet meer van plan om nog verder te zoeken, maar mijn mama heeft maar weer eens gelijk gehad en hierop aangedrongen! Want ik heb de beste opvangplaats gevonden die ik mij maar kon inbeelden: twee lieve, authentieke dames, ik een ouderwets maar gezellig rijhuisje, zonder veel luxe maar een leuk terras met zandbak, kindermuziek op de achtergrond, kindjes die met blokken spelen... Het deed me een beetje denken aan de sfeer die er hing wanneer ik de kinderopvang bij intersoc-vakanties verzorgde. Ik voelde me direct op mijn gemak, en de kindjes daar precies ook. Van eentje kreeg ik al een zoen toen ze vertrok met haar papa, van een ander kindje kreeg ik speelgoedjes, en van nog een ander kindje een high five omdat hij een toren had gebouwd. En de onthaalmoeders zijn gewoon top: zo lief, zo vriendelijk, zo eerlijk en zo puur. Uiteindelijk werd het dan toch geen moeilijke beslissing. En ik ben superblij, en opgelucht!
Die maandag had ik ook even een gênant momentje. Ik had een broek aan, een van de ruimere die ik in mijn kast heb hangen, maar in de namiddag kreeg ik de knopen niet meer dicht. Gelukkig had ik een iets langere trui aan, waardoor het minder opviel, maar toch. De volgende dag dan maar een rokje aangedaan, met nylon kousen met plakkers, want die gewone spanden ook te veel op mijn buik. Dit zorgde echter wel voor heel wat opmerkingen, want op het werk zien ze me niet vaak zo, en het was ook niet echt praktisch werken, want mijn hakken van mijn schoenen bleven telkens steken in de rok. Dus ben ik woensdag maar in alle haast 2 zwangerschapsbroeken gaan kopen, een jeans en een wijde zwarte. Veel te vroeg, ik weet het, maar die zijn tenminste comfortabel. De komende weken/maanden zal ik dus geregeld mogen wassen, want met 2 broeken kom je niet ver, en ik ben niet van zin om bergen zwangerschapskledij aan te kopen. Maar toch ben ik heel blij dat ik toch deze 2 exemplaren heb!
Ik had ook nooit gedacht dat ik zo moe kon zijn. Ik dacht altijd dat vermoeidheid iets is waar je je moet over zetten, maar nu weet ik wel beter. Ik slaap niet zo veel, omdat ik nog 3x per dag utrogestan moet opsteken, en ik heb het gevoel dat mijn slaapkwaliteit ook niet goed is. Daarbovenop heb ik deze week 2 avonden na elkaar zitting gehad bij Kind en Gezin, na een dag werken op het CLB, wat het extra zwaar maakt. Deze week had ik ook nog eens les op vrijdag en zaterdag, wat sowieso niet te onderschatten is. Ik zou zo in slaap kunnen vallen, loop constant te gapen, ben buiten adem van zodra ik een trap op moet, en ook de core en synergy deze week waren een ramp. Morgen Gent Urban Trail: ik ben benieuwd. En daarna nog een babyborrel. Maar, nog een weekje werken en dan is het vakantie. Ik kijk er alleszins naar uit.
Dinsdag heb ik mijn 2de echo, op 9 weken en 2 dagen. Nog eens een ontmoeting met mijn klein bubbeltje. Waarschijnlijk is hij/zij ondertussen al veel gegroeid en veranderd. Ik ben eigenlijk wel heel benieuwd :)
donderdag 19 maart 2015
De zoektocht naar een goede opvangplaats
Week 7, het begint allemaal echt te worden! Mijn broeken beginnen al wat te spannen (maar ze zaten wel al wat krap nadat ik anderhalf jaar lang heb mogen genieten van "du pain, du vin et du boursin"), 's avonds is het ook heel moeilijk om mijn buik nog in te trekken, de kortademigheid zet zich gestaag voort, de zoektocht naar een crèche/onthaalmoeder is gestart, en het groepje met mensen die op de hoogte zijn blijft langzaam maar zeker groeien.
De zoektocht naar een goede opvangplaats, dat had ik toch wat onderschat! Deze week had ik een afspraak met 2 onthaalmoeders, en 1 crèche. Volgende week zie ik nog 2 onthaalmoeders, en dan neem ik een beslissing. De crèche is alleszins al afgeschreven: 103 kindjes, verdeeld in 4 hokjes, met een heel streng beleid naar ouders toe, looprekjes worden er nog steeds gebruikt, herbruikbare luiers komen er niet binnen, 4-uurtje is afwisselend fruit, milkshake, boterham, yoghurt... Neen, dit is niet wat ik zocht.
De 2 onthaalouders leken me wel ok! De één op wandelafstand van mijn werk, zeer creatief, grote tuin, sympathieke madam. Maar heeft zelf 5 kinderen, en wil dus dat de onthaalkindjes zo snel mogelijk naar huis gaan 's avonds zodat ze haar limiet niet overschrijdt, en zowel 's morgens als 's avonds zag ik daar de TV opstaan. De ander iets verderaf, maar zeer rustig, minder creatief maar vindt ontwikkeling dan weer zeer belangrijk, ook met grote tuin en ook zeer sympathiek. Maar echtgenoot rookt boven in zijn slaapkamer, en dat ruik je wel wanneer je boven op de trap komt. Beide koken dagelijks vers, om 4u is er altijd fruit, zijn nogal flexibel qua uur van brengen en ophalen... kortom, het zal niet gemakkelijk zijn om te kiezen.
Deze week heb ik ook mijn directrice op de hoogte gebracht. Ik had wel wat schrik, en wilde het zo lang mogelijk uitstellen, maar het leek me toch het beste om het nu al te zeggen. Ik had deze week mijn eerste kleuterconsult, en aangezien ik CMV negatief ben, mag ik die eigenlijk niet meer doen. Nu heb ik wel voor mezelf beslist om de kleutertjes verder te blijven zien, want ik blijf ook nog steeds mijn werk bij Kind en Gezin verder doen, wat een even groot risico is. Maar ik heb me wel voorgenomen om steeds handschoenen te dragen en mijn handen na elk kindje systematisch te ontsmetten. Nu was er een kleutertje die van de stress een ongelukje voor had, en normaal zou ik direct helpen om dat op te kuisen, maar ik durfde nu niet. Om misverstanden bij mijn collega-verpleegkundigen te voorkomen, leek het me beter om hen dan toch maar in te lichten. Maar persoonlijk vond ik niet dat ik dit kon doen, als de directie nog niet op de hoogte is. En zo weten alweer een paar mensen meer dat ik zwanger ben.
Verder gaat het eigenlijk wel goed met mij. Ik ben niet echt misselijk, maar heb wel een afkeer van heel wat zaken (vb koffie, alle soorten broodbeleg met mayonaise, chocolade...). En wat ik heel de dag door zou kunnen eten, dat is fruit en soep. Echt ongezond kan je dat dus niet noemen :)
Verder ben ik wel moe, en slaap ik zeer slecht. En moet ik soms heel ver zoeken om adem, als ik de trappen op ga, even met de fiets ergens heen wil, te lang achtereen moet praten... Mijn borsten zijn nog steeds wel gevoelig, maar zijn nog niet echt toegenomen in volume. Mijn buik is niet meer zo plat als voorheen, maar ziet er ook zeker nog niet zwanger uit. Ondertussen ben ik wel zo'n halve kilo al bijgekomen, maar blijkbaar zou dat vooral vocht moeten zijn! Vermageren is uit den boze, dus ik zal er maar mee leren leven, zeker?! Nu denk ik wel, dat als ik verder gewoon blijf sporten en gezond blijf eten, dat die gewichtstoename toch wel beperkt zal blijven. We zullen wel zien!
Volgende week wordt een drukke week. Als het zo blijft doorgaan, dan zijn we snel dat eerste trimester voorbij! Ik tel alleszins al af... nog een dikke 4 weken :)
De zoektocht naar een goede opvangplaats, dat had ik toch wat onderschat! Deze week had ik een afspraak met 2 onthaalmoeders, en 1 crèche. Volgende week zie ik nog 2 onthaalmoeders, en dan neem ik een beslissing. De crèche is alleszins al afgeschreven: 103 kindjes, verdeeld in 4 hokjes, met een heel streng beleid naar ouders toe, looprekjes worden er nog steeds gebruikt, herbruikbare luiers komen er niet binnen, 4-uurtje is afwisselend fruit, milkshake, boterham, yoghurt... Neen, dit is niet wat ik zocht.
De 2 onthaalouders leken me wel ok! De één op wandelafstand van mijn werk, zeer creatief, grote tuin, sympathieke madam. Maar heeft zelf 5 kinderen, en wil dus dat de onthaalkindjes zo snel mogelijk naar huis gaan 's avonds zodat ze haar limiet niet overschrijdt, en zowel 's morgens als 's avonds zag ik daar de TV opstaan. De ander iets verderaf, maar zeer rustig, minder creatief maar vindt ontwikkeling dan weer zeer belangrijk, ook met grote tuin en ook zeer sympathiek. Maar echtgenoot rookt boven in zijn slaapkamer, en dat ruik je wel wanneer je boven op de trap komt. Beide koken dagelijks vers, om 4u is er altijd fruit, zijn nogal flexibel qua uur van brengen en ophalen... kortom, het zal niet gemakkelijk zijn om te kiezen.
Deze week heb ik ook mijn directrice op de hoogte gebracht. Ik had wel wat schrik, en wilde het zo lang mogelijk uitstellen, maar het leek me toch het beste om het nu al te zeggen. Ik had deze week mijn eerste kleuterconsult, en aangezien ik CMV negatief ben, mag ik die eigenlijk niet meer doen. Nu heb ik wel voor mezelf beslist om de kleutertjes verder te blijven zien, want ik blijf ook nog steeds mijn werk bij Kind en Gezin verder doen, wat een even groot risico is. Maar ik heb me wel voorgenomen om steeds handschoenen te dragen en mijn handen na elk kindje systematisch te ontsmetten. Nu was er een kleutertje die van de stress een ongelukje voor had, en normaal zou ik direct helpen om dat op te kuisen, maar ik durfde nu niet. Om misverstanden bij mijn collega-verpleegkundigen te voorkomen, leek het me beter om hen dan toch maar in te lichten. Maar persoonlijk vond ik niet dat ik dit kon doen, als de directie nog niet op de hoogte is. En zo weten alweer een paar mensen meer dat ik zwanger ben.
Verder gaat het eigenlijk wel goed met mij. Ik ben niet echt misselijk, maar heb wel een afkeer van heel wat zaken (vb koffie, alle soorten broodbeleg met mayonaise, chocolade...). En wat ik heel de dag door zou kunnen eten, dat is fruit en soep. Echt ongezond kan je dat dus niet noemen :)
Verder ben ik wel moe, en slaap ik zeer slecht. En moet ik soms heel ver zoeken om adem, als ik de trappen op ga, even met de fiets ergens heen wil, te lang achtereen moet praten... Mijn borsten zijn nog steeds wel gevoelig, maar zijn nog niet echt toegenomen in volume. Mijn buik is niet meer zo plat als voorheen, maar ziet er ook zeker nog niet zwanger uit. Ondertussen ben ik wel zo'n halve kilo al bijgekomen, maar blijkbaar zou dat vooral vocht moeten zijn! Vermageren is uit den boze, dus ik zal er maar mee leren leven, zeker?! Nu denk ik wel, dat als ik verder gewoon blijf sporten en gezond blijf eten, dat die gewichtstoename toch wel beperkt zal blijven. We zullen wel zien!
Volgende week wordt een drukke week. Als het zo blijft doorgaan, dan zijn we snel dat eerste trimester voorbij! Ik tel alleszins al af... nog een dikke 4 weken :)
woensdag 11 maart 2015
Eerste echo
Gisteren had ik mijn eerste echo, op 6 weken + 2 dagen. Best wel spannend, want hoewel er ondertussen al veel mensen op de hoogte zijn van het leuke nieuws, toch was er ergens nog de schrik dat het niet goed zou verlopen. Immers, een buitenbaarmoederlijke of leeg vruchtzakje kunnen ook een positieve hcg geven. En een miskraam is steeds mogelijk, vooral tot 13 weken zwangerschap. Dus ergens was ik toch wel wat bang.
Achteraf gezien was dit dus niet nodig! De echo was goed. Mijn "nakomeling", zoals de arts het noemde, doet het zeer goed. Ondertussen is hij/zij al 4.1mm groot, en is er al beginnende hartactiviteit te zien. Alle kwaaltjes die er ondertussen zijn bijgekomen, zijn er dus voor een reden. Misselijkheid, duizeligheid, snel buiten adem, een conditie die zo goed als verdwenen is... als dit een voorbode is van wat er nog moet komen, dan kijk ik er niet bepaald naar uit. Maar elke dag is precies anders, dus dat geeft weer wat hoop. Gisteren was verschrikkelijk, vandaag gaat het al weer stukken beter, en morgen?
En zo heb ik dus ook groen licht om verder te plannen. Een mailtje voor de kinderopvang is verstuurd, ik ben even bij de CM langsgegaan, enerzijds om te kijken of het donorsperma toch niet kan worden terugbetaald, en anderzijds om eens te horen of ik nu al iets moet regelen, en mama, zus en tantes hebben een berichtje gekregen met het leuke nieuws.
De volgende echo is voor binnen 3 weken. Eigenlijk moest ik terug op 8 weken, maar hun planning kwam niet overeen met de mijne. En hoewel de secretaresse een harde tante is, heb ik toch mijn gelijk gekregen. Dit betekent wel een weekje langer wachten op de volgende echo, maar zo moet ik voorlopig nog niks zeggen op mijn werk.
En nu zit ik hier, met de echo van gisteren voor mijn neus. Het heeft allemaal nog wat tijd nodig om te bezinken, maar als alles goed gaat, heb ik wel nog zo'n 33 weken. Tijd genoeg dus, om te wennen aan het idee, om te genieten, om gelukkig te zijn!
Achteraf gezien was dit dus niet nodig! De echo was goed. Mijn "nakomeling", zoals de arts het noemde, doet het zeer goed. Ondertussen is hij/zij al 4.1mm groot, en is er al beginnende hartactiviteit te zien. Alle kwaaltjes die er ondertussen zijn bijgekomen, zijn er dus voor een reden. Misselijkheid, duizeligheid, snel buiten adem, een conditie die zo goed als verdwenen is... als dit een voorbode is van wat er nog moet komen, dan kijk ik er niet bepaald naar uit. Maar elke dag is precies anders, dus dat geeft weer wat hoop. Gisteren was verschrikkelijk, vandaag gaat het al weer stukken beter, en morgen?
En zo heb ik dus ook groen licht om verder te plannen. Een mailtje voor de kinderopvang is verstuurd, ik ben even bij de CM langsgegaan, enerzijds om te kijken of het donorsperma toch niet kan worden terugbetaald, en anderzijds om eens te horen of ik nu al iets moet regelen, en mama, zus en tantes hebben een berichtje gekregen met het leuke nieuws.
De volgende echo is voor binnen 3 weken. Eigenlijk moest ik terug op 8 weken, maar hun planning kwam niet overeen met de mijne. En hoewel de secretaresse een harde tante is, heb ik toch mijn gelijk gekregen. Dit betekent wel een weekje langer wachten op de volgende echo, maar zo moet ik voorlopig nog niks zeggen op mijn werk.
En nu zit ik hier, met de echo van gisteren voor mijn neus. Het heeft allemaal nog wat tijd nodig om te bezinken, maar als alles goed gaat, heb ik wel nog zo'n 33 weken. Tijd genoeg dus, om te wennen aan het idee, om te genieten, om gelukkig te zijn!
maandag 2 maart 2015
Schrikken
Deze ochtend werd ik wakker, en ik voelde me kiplekker. Geen steekjes in m'n buik, geen maag die overhoop ligt, geen pijnlijke borsten... Dat was toch even schrikken. Snel liep ik naar de WC, maar neen, geen bloedverlies. Dus voorlopig ook geen miskraam, hoewel de kans er wel nog steeds in zit. Ik ben tenslotte nog maar 5 weken (+1 dag ;) ) ver.
Maar gelukkig, na het ontbijt was alles terug! Nooit gedacht dat ik deze kwaaltjes nog zo zou verwelkomen. Echt kwaaltjes durf ik die ook niet te noemen, want er zijn toch heel wat vrouwen die de eerste weken veel meer afzien dan ik. En toch, ze zijn er en ze maken mij blij, want voor mij zijn dit tekenen dat ik nog steeds zwanger ben.
Het voorbije weekend was er een familiefeestje, waarbij een koude schotel was voorzien met vlees en vis. Ik had wijselijk mijn eigen eten meegenomen, want heel wat van die schotel mocht ik toch niet eten, maar zo heb ik mijn familie ook moeten vertellen dat ik een positieve zwangerschapstest heb gehad. En de reacties, die waren echt ongelooflijk leuk. Zo lief en enthousiast, zelfs nog enthousiaster dan ik. Ik ben er zeker van dat dat ukje zeer warm zal ontvangen worden!
En ondertussen is het langzaam aftellen tot volgende dinsdag. Dan zal ik meer zekerheid hebben. Maar tot dan blijf ik genieten van alle ongemakjes die ik tot nu toe ervaar.
Maar gelukkig, na het ontbijt was alles terug! Nooit gedacht dat ik deze kwaaltjes nog zo zou verwelkomen. Echt kwaaltjes durf ik die ook niet te noemen, want er zijn toch heel wat vrouwen die de eerste weken veel meer afzien dan ik. En toch, ze zijn er en ze maken mij blij, want voor mij zijn dit tekenen dat ik nog steeds zwanger ben.
Het voorbije weekend was er een familiefeestje, waarbij een koude schotel was voorzien met vlees en vis. Ik had wijselijk mijn eigen eten meegenomen, want heel wat van die schotel mocht ik toch niet eten, maar zo heb ik mijn familie ook moeten vertellen dat ik een positieve zwangerschapstest heb gehad. En de reacties, die waren echt ongelooflijk leuk. Zo lief en enthousiast, zelfs nog enthousiaster dan ik. Ik ben er zeker van dat dat ukje zeer warm zal ontvangen worden!
En ondertussen is het langzaam aftellen tot volgende dinsdag. Dan zal ik meer zekerheid hebben. Maar tot dan blijf ik genieten van alle ongemakjes die ik tot nu toe ervaar.
Abonneren op:
Posts (Atom)