Morgen al 14w ver. Wat gaat het snel vooruit, maar aan een kant toch ook weer traag.
Op 11w had ik mijn eerste echo bij de gynaecoloog die ook de rest van mijn zwangerschap zal opvolgen. En alles was goed: 2 wezentjes die goed groeien, met een goede nekplooi, die vrolijk rondspringen in hun eigen vruchtzakje. Wat een geruststelling! En toch, 2 dagen later had ik zo'n hevige buikpijn dat de schrik terug toesloeg. Gelukkig heb ik nog een doptone in huis, zodat ik in nood mezelf kan geruststellen...
Sinds een week voel ik precies ook al wat stampjes. Subtiel, maar ik denk niet dat ik het mij inbeeld. Ik weet het, zeer vroeg, maar zowel rechts (zeer hevig) als links (eerder rustig) voel ik vanalles wanneer ik rustig in de zetel zit. Wel fijn ☺
Nu is het verder afwachten, week per week, dag per dag. Een 2de zwangerschap is toch een pak zwaarder, voor mij dan toch. Niet kunnen rusten wanneer het nodig is, want dat lieve peutertje wil ook aandacht. Niet kunnen eten waar je lichaam op dat moment om vraagt, want ik wil graag het goede voorbeeld tonen, en daar hoort een boterham met choco (voorlopig) niet bij. En alle andere beleg doet me momenteel huiveren...
14w, nog 10w voor ik de kaap van 24w heb bereikt, halfweg de 28w, een belangrijke mijlpaal in de hersenontwikkeling. Nog 20w, en ik kan met een gerust hart bevallen. Spannend!
