Hier ben ik dan weer. Een beetje vroeger dan gedacht, niet om te zeggen dat ik er naar uit kijk om de volgende cyclus opnieuw een poging te wagen, maar om te zeggen dat de volgende cyclus al gestart is. Echt waar, sinds ik met de pil ben gestopt, heb ik het gevoel dat mijn lichaam zo maar wat doet.
- 3 weken tussen pilstop en eerste maandstonden: ok, dat kan nog.
- cyclus van 30d met inseminatie en utrogestan: dat is ook wel nog mogelijk.
- cyclus van 24d zonder inseminatie of medicatie: ???
En dat terwijl ik vroeger tot op het uur kon zeggen wanneer mijn maandstonden zouden doorkomen (meestal tijdens flikken op zondagavond). En ik was er echt van overtuigd dat ik op 17 januari nog mijn ovulatie heb gevoeld (enkele dagen een zeurende pijn in mijn onderbuik, en dan die zaterdag sterk gelokaliseerd links onder). En ik maar apetrots wezen dat ik weer afstevende op die perfectie van 28 dagen... pfff. Komt dit nu door de pilstop? Hoewel men zegt dat ontpillen niet bestaat, enkel bij vrouwen die een onderliggend probleem hebben. Of door de hormonen van die eerste poging? Of de stress?
Gisteren was dus dag 1. Al van 's morgens voelde ik mij niet goed (draaierig, misselijk, krampen), maar 's middags wist ik dus waarom. Die duiveltjes blijven toch steeds opnieuw een onaangename verrassing. Vandaag gaat al stukken beter, hoor. Ik heb dan ook maar al een afspraak vastgelegd voor een eerste follikelmeting op dag 10. Ik wilde dit graag wat kunnen rekken naar dag 11 of 12, maar met een cyclus van 24 dagen kan ik dat risico niet lopen. Clomid heb ik vandaag ook maar in huis gehaald. Maar omdat mijn cyclus nu 4 dagen vroeger dan gepland is begonnen, zal het een groot vraagteken worden of inseminatie al dan niet zal kunnen doorgaan. Ik ga er alleszins wel voor, maar ben toch wat bang dat mijn werk deze poging zal dwarsbomen.We zien wel...
En tot dan... plan A ;)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten