Na het telefoontje woensdagavond had ik me erbij neergelegd dat deze poging niet gelukt was. Of beter, dat dacht ik toch, dat ik me erbij had neergelegd. Want met het wegblijven van de maandstonden (natuurlijk door de Utrogestan), kwam daar toch weer een sprankje hoop: wat als de resultaten in het labo toevallig waren verwisseld, of door een late innesteling mijn HCG nog niet voldoende gestegen was, of... Hoe goed mijn hoofd ook wist dat het deze ronde niks was, toch lukte het mij niet om dat kleine beetje hoop, hoe onredelijk ook, te onderdrukken. Anderzijds voel ik ook dat het stukje "ik" dat de resultaten wel heeft aanvaard, heel stilletjes toch wel verdrietig is. Geen traantjes, hoor, neen, en naar de buitenwereld blijf ik sterk, want het was tenslotte ook nog maar mijn eerste poging. Maar mijn gezonde levensstijl laat wat te wensen over, ik blijf onnodig lang in bed liggen, heb geen energie om ook maar iets te doen, ik kan nog maar weinig genieten van leuke dingen zoals lekker eten of een heerlijk warm bad.
Ken je die twee maskertjes, blij en verdrietig? Wel, zo voel ik mij. Blij om dat sprankje hoop dat er nog is, en verdrietig omdat ik maar al te goed besef dat die hoop nergens op slaat. Nogal verwarrend! Zeker omdat ik van mezelf altijd vond dat ik zeer rationeel ben, en dan schrik ik altijd als ik me laat overspoelen door mijn gevoelens. Gelukkig is de vakantie bijna om, zodat ik mij weer ten volle op mijn werk en studies kan concentreren. Het zal me goed doen, denk ik. Hoewel er achter de façade waarschijnlijk nog wel wat verdriet, angst, teleurstelling... zal blijven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten