Dat was het dan. Gisterenavond heb ik telefoon gekregen, om te horen dat de test negatief was. Zoals te verwachten eigenlijk, want hoe erg ik het gevoel ook had dat mijn maandstonden er aan zitten te komen, toch bleef ik stiekem nog wat hopen. Maar het telefoontje maakte daar dan toch maar een abrupt einde aan, hoewel... Toen ik de telefoon had neergelegd (ik was al op weg naar het nieuwjaarsfeestje, want de gynaecoloog had gezegd dat hij zo vroeg mogelijk tussen 17u en 18u zou bellen, maar het was uiteindelijk pas 18u20 toen ik uit mijn lijden werd verlost), direct nadien hoopte ik eigenlijk een tweede telefoontje te krijgen, om te zeggen dat hij zich van resultaten had vergist. Gek wat er toch allemaal in uw hoofd kan gebeuren.
Nu, ik kan het precies wel goed plaatsen. Ik was dan ook al goed voorbereid van de ochtend voordien ;) En ik had hier ook wel rekening mee gehouden. Ik heb ook alles gedaan wat moest, dus ik kan mezelf niks verwijten. En ik ben superblij dat ik het niet heb moeten ondervinden doordat mijn maandstonden daar plots waren, want ik denk dat dit psychologisch veel zwaarder is, om lijfelijk geconfronteerd te worden met de mislukking.
Alleen heb ik nu een beetje schrik dat dit de voorbode is van een lange lijdensweg, want direct zwanger zijn was een garantie dat alles wel ok is daarbinnen. Al heb ik nog niet beslist hoe ver ik in dit hele traject wil gaan... mijn kinderwens is enorm, maar ten koste van wat?
Maar nu, even pauze. Mijn lichaam op adem laten komen, maar vooral ook mijn hoofd. Het zal goed doen! Opnieuw alles eten wat lekker is, eens een glaasje bubbels drinken, nog niet aan mijn sportleraar moeten zeggen dat ik bepaalde oefeningen (vooral op de trilplaat) niet meer kan meedoen, mijn huisje verder afwerken, zodat het een warme thuis kan worden voor dat kleine ukkepukje dat er hopelijk ooit wel eens komt, geen zorgen over hoe we alles op het werk zullen regelen, ... Even wat tijd over laten gaan, en dan vol goede moed opnieuw beginnen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten