Ondertussen zijn we alweer een week nadat ik mijn eerste negatieve telefoontje kreeg. En het gaat nu toch wel wat beter. Dat kleine dipje dat ik heb gekend, is opnieuw voorbij. 3 dagen na het stoppen met de Utrogestan, zijn ook mijn maandstonden doorgekomen, en daarbij ook een nieuwe cyclus die ik jammer genoeg zal moeten overslaan. De komende weken zijn nogal druk op het werk, waardoor een inseminatie tijdens de werkweek echt niet mogelijk is. En waren de maandstonden 2 dagen later doorgekomen, dan was de kans groter dat inseminatie in het weekend zou kunnen doorgaan, maar nu helaas niet.
Enerzijds vind ik het niet slecht om een cyclus over te slaan. Ten slotte heb ik nog maar 1 cyclus gehad na pilstop, en dan ben ik ook direct gestart met het nemen van medicatie en hormonen. Even de natuur z'n gang laten gaan kan dan ook niet zo veel kwaad, denk ik.
Maar anderzijds laat het me niet los. Hoe graag zou ik niet gewoon willen doorgaan, met hopelijk snel een positief resultaat. Elke dag ben ik aan het rekenen hoe mijn cyclus zou kunnen verlopen, en checken met mijn agenda wanneer ik mogelijks wel nog eens een inseminatie zou kunnen hebben. Ik had gehoopt alles even uit mijn hoofd te kunnen zetten, maar dat is dus niet het geval.
Heel dit project wordt precies een obsessie, terwijl ik dit helemaal niet wil. Ik wil doodgraag zwanger zijn, ik wil heel graag een kindje krijgen, maar niet ten koste van het leuke leventje dat ik tot nu toe had. Ik wil, ondanks de tegenslagen die waarschijnlijk nog zullen volgen, verder kunnen genieten van alles wat ik doe, van de plannen die ik maak, van de mensen rond mij. Dus vanaf nu loopt naast Project X, ook een plan A: Geniet! En zet alles even uit je hoofd... tot de volgende cyclus ;)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten