Inseminatie

Gisteren inseminatie. Ik keek er niet naar uit, en terecht.
Door mijn kleine foutje in mijn berekeningen, valt deze inseminatie net voor de kerstvakantie, tijdens het werk dus, wat ik eigenlijk wilde vermijden. Gevolg: veel stress!

's Morgens werd ik al door Jan Palfijn opgebeld, want ze konden geen sperma ontdooien zolang ze mijn kenmerkenblad niet hadden ontvangen. (Bij Jan Palfijn wordt een donor gekozen die zo goed mogelijk op je lijkt qua lichaamsbouw etc. Zo heb je het meeste kans dat je kindje fysiek jouw kenmerken heeft, zodat dit de binding alleen maar positief kan beïnvloeden.)
Ik was tijdens de 1ste echo inderdaad mijn contractjes en kenmerkenblad vergeten, maar de verpleegster zei me dat ik dit ook nog later kon binnenbrengen, dus had ik me verder geen zorgen gemaakt. Met als resultaat dat ik tussen twee onderzoeken door 's morgens nog mijn kenmerken per mail moest doorsturen, als ik wilde dat de inseminatie doorgaat.

Tijdens mijn middagpauze ben ik dan vertrokken naar Gent, maar ben ik zo stom geweest om mijn auto een eindje verder te parkeren. Zo was ik maar net op tijd in het IVF-centrum. Na wat wachten op de dokter was het dan eindelijk zo ver. Toen ik het speculum zag, begon ik mij al wat zorgen te maken, want mijn gynaecologe gebruikte steeds een klein speculum, en daar lag een "joekel" van een speculum te wachten. En inderdaad, ik heb al aangenamere onderzoeken meegemaakt. Komt erbij dat de gynaecoloog nu ook niet direct de voorzichtigste is... maar soit, wat moet dat moet! De verpleegster gaf me wel de raad om de volgende keer expliciet een "lange smalle" te vragen, die zijn net iets comfortabeler :)

Ik had gedacht dat ik direct kon vertrekken, maar neen, ik moest nog even blijven liggen. En dat even heeft toch wel een eind geduurd, tot de verpleegkundige terug binnenkwam en zich verontschuldigde dat ze zo lang wegbleef maar dat ze het druk had. Eenmaal aangekleed ben ik in lichte looppas naar mijn auto gerend, en uiteindelijk kwam ik bijna 1u na het begin van mijn geplande vergadering toe op mijn werk. Mijn collega's wisten wel dat ik iets later zou zijn, en vonden het niet erg om op mij te wachten, maar ik vond het echt verschrikkelijk om mij zo te moeten opjagen.

In elk geval, zo zijn we alweer een stapje verder! En nu is het afwachten tot 31 december, dan weet ik of deze poging gelukt is. In het begin was ik heel voorzichtig, want per poging heb je zo'n 20% kans op succes, dus zag ik deze poging als een proefprocedure. Maar ondertussen is mijn geloof dat het deze poging zal lukken enorm gegroeid. Omdat ik mij moeilijk kan voorstellen dat er nog iets mis loopt, want uiteindelijk is alles zo goed voorgekauwd voor mijn lichaam, dat er echt wel iets moet schelen als die nu niet kan instaan voor bevruchting en innesteling.
- Ik rook niet, drink niet, heb een laagnormale BMI, doe aan sport, eet gezond...
- Ik heb altijd een perfecte cyclus gehad van 28d. Geen PCOS, geen andere onregelmatigheden.
- Langs beide kanten van de familie is er een hoge vruchtbaarheid. Mama was zwanger bij haar eerste cyclus zonder pil, marraine was zwanger nog voor ze trouwde, evenals mijn tante langs papa's kant, waar beide tantes respectievelijk 4 en 5 kinderen hebben.
- Mijn lichaam was in staat een perfect normale cyclus te hebben na 10 jaar de pil te hebben genomen.
- Clomid heb ik genomen in de hoogste dosis voor optimale groei van de follikel, met gewenst resultaat.
- Pregnyl werd gezet 39u voor inseminatie. Wetende dat een eicel gemiddeld 24u vruchtbaar is, en een eisprong optreedt tussen de 36 en 40u na pregnyl, kon de timing niet beter. Ik heb trouwens ook een zeurende pijn gehad rechts, zo'n 2u voor inseminatie, die is blijven duren tot deze ochtend (mittelschmerz?).
- Sinds gisterenavond steek ik elke 8u een utrogestan op, om innesteling te bevorderen.
- Op dag 5 en dag 10 is nog een pregnyl-spuit voorzien, om de luteale fase te ondersteunen en ook de innesteling te bevorderen.

Hoe kan het dan nog mis gaan?
Ik ben bang dat ik ondertussen zo'n blindelings vertrouwen heb gekregen in mijn lichaam en de medische ondersteuning, dat een negatief resultaat direct ook een grote teleurstelling zal zijn, wat ik net wilde vermijden met mijn idee van een proefprocedure. En zo wordt ik dus constant heen en terug geslingerd tussen hoop, vertrouwen en rationele tempering. Best wel lastig, en dit nog 2 weken lang!