Ruim een week na inseminatie, maar het lijkt al een eeuwigheid geleden. Nu besef ik maar al te goed wat met probeert te beschrijven als er wordt gezegd dat de tijd tergend langzaam vooruit kruipt. Nu nog een week te gaan ;)
Tot nog toe heb ik geen last gehad van de hormonen: geen vapeurs, geen stemmingswisselingen, niets van dat. 3 maal daags utrogestan opsteken is niet de aangenaamste bezigheid die er bestaat, en over die pregnylspuiten wil ik het liefst zwijgen (echt venijnig, al worden ze met zachtheid gegeven), maar naast hun gebruiksongemak laten ze me voorlopig nog ongedeerd.
Op zich vind ik dit wel positief. Als ik volgende week "zwangerschapskwaaltjes" zou krijgen (gespannen borsten, stemmingswisselingen enz.), dan weet ik toch al dat het niet van die hormonen komt, maar meest waarschijnlijk van een prille zwangerschap.
Anderzijds vraag ik me af of ik wel zo'n "zwangerschapskwaaltjes" zal voelen, aangezien al die hormonen nog niks met met doen. En of ik tout court wel zwanger zal zijn...
Mijn geloof in het slagen van deze poging is met hoogtes en laagtes, en aangezien de dagen zich eindeloos lijken te rekken, kan het zelfs binnen dezelfde dan nog extreem fluctueren. Ik had wel al gelezen dat de wachtweken zwaar zijn, maar nu ik het aan den lijve mag ondervinden, ben ik toch wel onder de indruk. Chapeau voor die dames die cyclus na cyclus een poging doen!
Maar dus, nog een kleine week afwachten. Gelukkig heb ik een drukke agenda de komende dagen. Ongeduldig zit ik te wachten op een innestelingsbloedinkje, omdat dit toch wel wat meer zekerheid zou kunnen geven, maar helaas komt dit maar bij 1 op de 3 zwangerschappen voor. Daarentegen ben ik wel wat bang dat ik mijn maandstonden zal krijgen nog voor ik mag gaan testen, want dan wordt je toch wel op een zeer onaangename manier met de neus op de feiten gedrukt. Nog maar een kleine week... en duimen op goed nieuws!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten