Ik zal me kort even voorstellen: ik ben een jonge vrouw van 29 jaar oud, alleenstaand en samenwonend met de superlieve kat Mickey in mijn pas gekochte huisje (met tuin :D). Ik heb een diploma op zak (2 eigenlijk), en hopelijk binnen 2 jaar nog een derde. De voorbije jaren was ik heel hard op zoek naar mezelf: wie ben ik? Wat wil ik? Hoe wil ik met mijn leven verder? Wat is voor mij belangrijk? Het heeft lang geduurd, maar ik denk dat anderhalf jaar in het buitenland vertoeven, mij wat dichter bij mijn antwoorden heeft gebracht. Ik denk zelfs dat ik mag stellen dat ik eindelijk gelukkig ben!
Het antwoord op de vraag "Wat is voor mij belangrijk?", is direct ook de reden waarom ik deze blog schrijf. Al toen ik kind was, droomde ik van een nest vol kinderen, waar ik de trotse mama van was. Met ouder worden, werd deze droom nog sterker. Ik wilde graag 5 kindjes, liefst mijn eerste rond de leeftijd van 26 jaar, en de laatste voor mijn 35ste. Dit leek allemaal wel realistisch, tot ik 26 werd, daarna 27 en zo verder. Nu ben ik bijna 30, en besef dat mijn kinderdroom altijd een droom zal blijven. Gelukkig leven we in de 21ste eeuw, en is er tegenwoordig veel mogelijk. Mijn kinderwens is ook steeds prominenter aanwezig geweest dan mijn partnerwens, zodat ik begin dit jaar de knoop heb doorgehakt: ik wil een traject starten om bewust alleenstaande mama te worden!
Het voorbije jaar heb ik overal info bijeen gesprokkeld, vooral via fora, maar ook via websites van de verschillende fertiliteitscentra. Ondertussen probeerde ik mijn leven terug wat op de rails te krijgen, na een tumultueus verblijf in het buitenland. Vorige week vond ik plots dat ik er klaar voor was (ik heb werk, mijn opleiding lijkt te combineren met een baby in huis, financieel zou ik het net aankunnen, en vooral... de babyboom bij collega's en in de vriendenkring zorgden ervoor dat ik niet langer alleen maar kon toezien en dromen). Volgende maand heb ik mijn eerste afspraak. Als alles goed loopt, start ik waarschijnlijk in de kerstvakantie met de eerste inseminatie! Spannend, spannend...
Mijn beste vrienden weten dat dit idee al even in mijn hoofd zit, maar weten nog niet dat stap 1 gezet is. En ik denk dat ik dat nog even zo zal houden. Mijn ouders en mijn zus weten wel alles, en zijn heel enthousiast (behalve papa dan, maar die heb ik nog nooit echt enthousiast gekend voor iets dat hem niet direct aanbelangt). Mama had wel wat tijd nodig om eerst haar bezorgdheden te uiten, maar nadien was de glimlach niet meer weg te krijgen. Ik heb haar dan ook gevraagd om volgende maand met mij mee te gaan naar het ziekenhuis, niet zozeer omdat ik niet alleen durf te gaan, maar eerder om haar wat gerust te stellen.
Deze blog is vooral bedoeld voor mezelf. Misschien wil ik over enkele jaren wel nog eens lezen hoe ik de periode die nu moet komen heb beleefd. Misschien ook niet. Ik weet het niet, maar als ik het nu niet bijhoud, dan kan ik er ook nooit meer naar terugblikken.
Een tweede reden waarom ik deze blog schrijf, is voor de jongen of het meisje die het resultaat zal zijn van mijn traject ("mijn project X"). Mijn wens voor een kind is zo groot, dat ik er voor kies om alleenstaande mama te worden. Maar mijn dochter of zoon heeft er nooit voor gekozen om in een gezin terecht te komen waar er enkel een mama is. Waar er geen enkele link is naar een biologische papa, geen naam, geen beschrijving van uiterlijke kenmerken, geen verhalen en geen karaktertrekken. En zoals elke jongere vroeg of laat zich afvraagt van wie hij welke eigenschappen heeft geërfd, zal dit voor mijn zoon of dochter altijd een ontbrekend puzzelstukje blijven. Niets of niemand zal dit puzzelstukje ooit kunnen vervangen, maar misschien kan deze blog het accepteren wat vergemakkelijken. Misschien ook niet.
Alleszins, de blog wordt geschreven. Ik zal proberen alle belangrijke momenten te registreren, en wie weet zal ik hier later nog blij om zijn. Ondertussen zal ik vol ongeduld aftellen naar de echte start! Ik ben er alleszins klaar voor, en Mickey ook :)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten