Al een hele week moet ik mij inhouden om niks te posten, al was het maar om neer te schrijven hoe opgelucht ik ben dat ik helemaal geen bijwerkingen heb gehad van de Clomid. Maar meer dan dat was er niet te schrijven, dus heb ik toch maar even gewacht tot nu.
Gisteren was mijn eerste follikelmeting. Amai, wat was ik zenuwachtig. De hele week was vlot verlopen, geen last van de Clomid, altijd mooi op tijd genomen (behalve de laatste dag, dan was ik ze vergeten en heb ik ze pas uuuuren later kunnen nemen). Maar soit, ik voelde me best wel goed, en had een overvolle agenda zodat de tijd wel passeerde. Tot mijn zus zaterdag vroeg of ik geen zenuwen had. Eenmaal de telefoon neergelegd, begon ik na te denken waarom ik zenuwen zou moeten hebben, en dat was geen goed idee :(
Stel dat ik geen enkele follikel heb? Dat mijn lichaam nog niet "ontpild" is, voor zover dat ook mag bestaan? Of mijn baarmoederslijmvlies niet volledig opgegroeid? Of dat er plots heel veel follikels zijn gerijpt, en dat deze poging niet kan doorgaan? En wat al er net 2 follikels zijn gerijpt? Een tweeling lijkt mij heel leuk, maar alleen?
Eenmaal in JP (maar net op tijd door de vele verkeerslichten en de zondagsrijders) begonnen de zenuwen pas echt. Een volle wachtzaal vol koppels, en enkele dames alleen. Wat was hun verhaal? Ik probeerde nog wat te lezen, maar dat lukte al helemaal niet meer. Dan maar naar buiten kijken, genieten van het prachtige uitzicht over Gent. En kijken naar een kindje van zo'n 18mnd dat in de wachtzaal op papa's schoot zat. En merken dat er een bekend gezicht in de wachtzaal zat. Iemand die ik al vaak heb gezien tijdens het dansen, maar van wie ik de naam niet ken. Wat zou haar verhaal zijn?
En dan wordt je naam afgeroepen, en moet je meegaan naar "het bureau van de dokter". Eerst super zenuwachtig, maar toen de dokter er na 10 min nog niet was, waren de hartkloppingen gelukkig verdwenen, en hadden die plaats gemaakt voor verveling. Opnieuw genieten van mooi zichtje buiten, hoewel ook dat snel verveelt.
De echo is goed verlopen. 1 duidelijke follikel, een klein hulpfollikeltje, en alles leek ok. Een 2de echo is zelfs niet meer nodig... Klaar voor inseminatie binnen 2 dagen. En laat het nu net die ene dag van de week zijn dat ik het minst gemakkelijk kan wegglippen tijdens de middagpauze. Maar ook dat is intussen opgelost, ik heb laten weten dat ik wat later zal zijn voor de vergadering, en voor de directie is dat ok. Maar ik voel me er niet zo goed bij, omdat ik graag eerlijk ben, maar in dit stadium is het nog niet verstandig om de directie op de hoogte te brengen, denk ik.
Inseminatie, dat wil ook zeggen: een spuitje pregnyl. Nog dezelfde avond op zondag, zo laat mogelijk. Wetende dat ik dat zelf nooit zou kunnen (glycemie prikken lukt al niet, laat staan een injectie geven bij mezelf). Dus toch maar alle moed bijeen geraapt, en een hulplijn ingeschakeld: mijn tante. En ze heeft dat super gedaan, alleen kon zij er niet aan doen dat het zo'n pijnlijk spuitje is. En zelfs nu, bijna 24u later, voel ik nog steeds een zeurende pijn naast mijn navel... Dus het volgende spuitje zal ik ook maar door mijn tante laten zetten, want nu ik weet hoe het voelt, zal ik het zeker zelf niet meer kunnen. Jaja, je leest het goed, ik heb nog 2 spuitjes te gaan. Eentje 5 dagen en eentje 10 dagen na inseminatie, en dit om de innesteling te bevorderen. Oh ja, en ik moet ook nog Utrogestan vaginaal opsteken, om echt alle kansen optimaal te benutten. Had ik al gezegd dat je er veel voor moet over hebben?
Morgen wordt dus even spannend... eerste inseminatie. En dan is het ongeduldig afwachten tot oudjaar, want dan zal ik weten of deze poging gelukt is of niet!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten