De inseminatie is achter de rug, de wachtweken zijn opnieuw begonnen. En alles is deze keer precies zo anders (behalve dan de dag van inseminatie: dag 13). Terwijl ik tijdens mijn vorige 2 cycli duidelijk kon voelen waar een follikel aan het rijpen was, en nog beter voelde toen de eisprong effectief plaatsvond, voel ik deze keer helemaal niks. Mijn gok is dat ze opnieuw links zitten, omdat ik daar net iets vaker eens een steekje heb gevoeld, maar meer niet. Daarnaast heb ik deze keer voor het eerst zelf de pregnyl toegediend! En dat was toch wel even lastig, want als ik een inspuiting geef bij anderen, dan gebeurt dit met een vlotte en vloeiende beweging om de pijn zo minimaal mogelijk te houden, maar nu... Het duurde ettelijke fracties van een seconde voor die naald effectief in mijn huid zat, en aangenaam was toch iets anders. Maar het is gelukt :)
Ook inseminatie is vandaag super vlot verlopen. Dit keer met een lang, smal speculum... wat een verschil! Ik mag nog niet zeggen dat het aangenaam was, want zo op een gynaecologische onderzoekstafel liggen blijft toch steeds wat oncomfortabel, maar het verliep alleszins pijnloos en ongelooflijk snel. Ook de gynaecoloog was aangenaam verrast, want blijkbaar duurt het soms toch wel even voor het buisje ingebracht kan worden in de baarmoeder, maar dit was bij mij niet het geval.
En nu is het dus weer afwachten. 2 lange weken! Met mijn trouwe metgezellen, pregnyl en utrogestan. De vroedvrouw van het IVF-centrum wilde mij eerst niet geloven, want de dokter geeft nooit beide medicatie tegelijk, ofwel utrogestan, ofwel pregnyl. Maar neen, de dokter heeft bevestigd, ik mag mij bij de gelukkigen prijzen die beide krijgen. Of ik dan ook meer kans heb op slagen, dat heb ik nog niet kunnen terugvinden. Maar zelfs met 2 follikels, een vlotte inseminatie, alle mogelijke medicatie, een mooi opgegroeid baarmoederslijmvlies... kan ik mezelf niet zo ver krijgen om in deze poging te geloven. We zullen zien...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten