Vandaag was officieel mijn eerste werkdag, maar omdat ik nog een vakantiedag niet had kunnen inplannen dit schooljaar, besliste ik enkele weken geleden om mijn werkhervatting te starten met een dagje vakantie. En wat heb ik er van genoten!
2 donderdagen per maand gaat er in Gent "mamacafé" door. Achterin de kiddybips (een ecologische geboortewinkel) kan je samen met andere mama's, vroedvrouwen, een draagconsulente, een osteopathe... ervaringen uitwisselen bij een kopje thee. Zeer gezellig, en voorbije weken was ik er telkens bij. En ook vandaag heb ik er nog eens van geprofiteerd, want eenmaal terug aan het werk zal ik enkel nog tijdens vakanties kunnen gaan.
De wenmomentjes bij de onthaalmoeders zijn ondertussen ook al achter de rug. De eerste keer bracht ik ze voor 2 uurtjes, een week later voor 3,5u. Bij ophalen kreeg ik te horen: "Wat een flinke dochter heb jij, mama!". Dat geeft me toch een dubbel gevoel: enerzijds geruststellend dat ze het zo goed doet bij de onthaalmoeders, maar anderzijds frustrerend dat het thuis niet zo vlot verloopt. Ondertussen heb ik mij er bij neergelegd, Lio is een echt mama-kindje en heeft gewoon veel nood aan mijn aandacht. En als ik er niet ben, dan weet ze ook dat ze die aandacht niet kan krijgen en is ze gewoon flink :) Nu mag ik echt niet klagen, elke week gaat het ietsje beter. Ze kan zich al eens alleen bezig houden met de speelboog, of de mobiel, of ze kan al eens in de relax zitten terwijl ik eet. Er is vooruitgang, langzaam maar zeker!
Al weken ben ik mij in mijn hoofd aan het voorbereiden om het werk te hervatten. Misschien ook daarom dat mijn melkproductie de voorbije dagen drastisch achteruit is gegaan. Terwijl ik vroeger met gemak 70cc kon nakolven, krijg ik nu met moeite 60cc gekolfd op een voedingsmoment. Ook de toeschietreflex komt maar heel traag op gang, wat voor heel wat frustratie zorgt bij Lio (en dan ook bij mij). Gisteren heb ik dus een medewerkster van La Leche League gebeld voor advies, en die heeft mij toch wel kunnen geruststellen! Omdat Lio soms ook (moeder)melk krijgt uit een flesje, en bij de onthaalmoeder zal dit dagelijks verschillende keren zijn, en omdat ik tot voor kort waarschijnlijk een overproductie van melk had, is het voor haar zeer beangstigend wanneer de melk niet direct uit de borst komt. Om het met de woorden van Christine (LLL) te zeggen: "Baby denkt: oei, borst kapot! Geen melk! Help, ik ga dood!".
Kort samengevat kreeg ik volgende tips:
- Tijdens het voeden borstcompressie toepassen om de melkstroom wat te helpen.
- Tijdens het kolven de tips van hands-on pumping toepassen.
- Geen grotere flesjes meegeven naar de dagmoeder dan wat Lio volgens haar gewicht en aantal voedingen mag krijgen. In haar geval dus zo'n 70cc. Ik had namelijk flesjes van 90 en 100cc meegegeven, zodat ze zeker niet tekort zou hebben. Maar omdat de verzadigingsreflex met enige vertraging komt, drinkt ze met gemak 100cc op, maar hiermee veroorzaak ik enkel problemen voor mezelf: minder honger 's avonds en 's nachts waardoor ze minder zal drinken, en frustratie omdat ik niet dezelfde hoeveelheid kan aanbieden als de flesjes. Plus een praktisch probleem: als ik maar 70cc gekolfd krijg, dan zal mijn voorraad uit de diepvries snel op zijn!
Maandag is het dan echt zo ver. Dan ga ik een volledige dag werken. En dinsdag ook, en daarna heb ik nog 2 dagen compensatie opgenomen. En de week daarop is het vakantie, dan werk ik enkel de woensdagvoormiddag. Ik neem dus een langzame start, en het zal nodig zijn, denk ik! Het contrast zal groot zijn: alle dagen leven op het ritme van Lio vs leven op de klok. De eerste twee dagen komt mammie logeren en zorgt zij voor Lio terwijl ik op het werk ben. Tijdens de krokusvakantie zal tante/meter het halve dagje op zich nemen. Pas half februari start Lio dan echt bij de onthaalmoeders.
Enkele spannende weken dus in het vooruitzicht. En ik kijk er naar uit met een dubbel gevoel: enerzijds heb ik geen zin om mijn kleine meid al achter te laten, anderzijds zal ik blij zijn om weer onder de mensen te zijn, en méér te zijn dan enkel "de mama van Lio". Nu maar hopen dat moeder en dochter zich snel en gemakkelijk zullen kunnen aanpassen aan het nieuwe ritme!
Spannend! Veel succes. :-)
BeantwoordenVerwijderen