Zondag 8 februari 2015. Wat kan ik mij die dag nog goed herinneren! Ik was toch een beetje verveeld, want ik kon die ochtend niet naar de spinning gaan, terwijl ik daar elke week zo naar uitkeek. Maar het zou te nipt geweest zijn, want rond de middag werd ik verwacht in Jan Palfijn voor een 2de inseminatie.En ik kwam toch liever niet te laat! Zoals de eerste keer was ik wel wat zenuwachtig, maar alles verliep perfect. Had ik toen geweten dat ik met mijn kleine meid naar huis keerde...
Ik herinner mij nog dat het een mooie dag was. 's Morgens had ik uitgebreid een ontbijt genomen, 's middags heerlijk gaan wandelen in Het Leen. Dromend over wandelingen maken met mijn zoontje of dochtertje in de kinderwagen. Maar heel goed beseffend dat het evengoed bij een droom zou kunnen blijven. Want die 2de poging, die beschouwde ik op voorhand al als mislukt. En zie...
Nu ligt er in de kinderwagen een klein meisje te slapen! Het is een moeilijke slaper (en zelfs dat is nog een understatement), maar wat kan ze heerlijk indommelen tijdens lange wandelingen met mama. Zoals vandaag, één jaar later. Toen ik deze morgen besefte dat we 8 februari waren, werd ik eventjes emotioneel. De voorbije weken zijn zwaar geweest, maar als ik nu terugdenk aan vorig jaar, dan kan ik niet anders dan dankbaar en gelukkig zijn om dat kleine wondertje!
En hoewel nog zo klein, toch wordt mijn poppemie een grote meid. Voorbije week is ze super flink geweest bij mijn mama en mijn tante, terwijl ik moest gaan werken. Wanneer ik thuis kwam, dan deed ze lekker stoer. Er kon amper een lachje af voor mij, wel voor mijn mama of tante. Maar 's avonds moest stoere meid plaats maken voor het kleine popje van de voorbije 15 weken: dicht bij mama willen zijn, ontroostbaar huilen,... Wat ben ik trots dat ze bij anderen zo flink kan zijn, en wat ben ik blij dat ze bij mij nog steeds zichzelf durft te zijn!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten