11 maanden

Dag kleine meid,

Ondertussen ben je bijna 11 maanden oud. Ik had zo graag hier iets komen schrijven toen je 9 maanden oud was, omdat het mij wel bijzonder leek dat je even lang al bij mij bent als dat je in mijn buik woonde. En ook omdat ik vond dat je al zoveel veranderd was, en ik niet wilde vergeten wat je allemaal al deed. Maar hoewel ik vakantie had, toch vond ik geen tijd om deze blog wat bij te houden.

Nog een maandje en dan ben je jarig. Dan wordt je al 1 jaar... hoe onwezenlijk is dat?! Al 11 maanden sta ik elke ochtend met jou op, en ga ik elke avond met jou slapen. Alhoewel, je laat je mama nog steeds niet veel slapen, hoor. Op goede momenten gun je mij blokjes van een 3-tal uurtjes rust, maar die momenten zijn eerder een zeldzaamheid. Meestal laat je toch elk uur tot anderhalf uur horen dat jij er ook nog bent. Ik probeer uit te zoeken waarom je nog zo vaak wakker wordt 's nachts, maar ik kan er maar geen verklaring voor vinden. Als je uit logeren bent geweest (weliswaar samen met mij, want ik heb je nog maar 1 nacht durven achterlaten toen ik naar een trouwfeest ging, maar zelfs dan kwam ik halfweg de nacht in de kamer naast jou slapen terwijl mammie de zorg voor jou opnam), dan volgen er enkele zware nachten. Maar ook als er grote veranderingen optreden in jouw leventje, zoals het opnieuw fulltime starten bij de dagmoeder na 2 maanden zomervakantie. En meer en meer vermoed ik ook dat jouw drang om verder te ontwikkelen voor onrustige nachten zorgt! En laat de zomervakantie nu net een periode zijn dat je heel fel vooruit bent gegaan, zowel op vlak van motoriek als communicatie.

Sinds je op je beentjes mag staan, doe je niks liever. Al gauw leerde je je ook optrekken aan de spijltjes van het park, en nadien ook aan stoelen, tafeltjes, mama's broek, ... Rond jouw 7 maand begon je stapjes te zetten aan 2 handjes, rond 8 maanden kon je je ook verplaatsen als je je kon vasthouden aan het park of de zetel, en rond 9 maanden durfde je ook al eens een handje loslaten. En nu, 1 week voor je 11 maanden wordt, stap je alleen rond. Natuurlijk nog wat wankel, en je gooit je vooruit zodra je denkt dat iemand je kan opvangen, maar je kan toch al heel wat meters alleen overbruggen. En wat heb je hier plezier in! Je straalt van trots wanneer je je doel hebt bereikt.
Als je wat moe bent, of je hebt even geen zin, dan gaat kruipen jou ook wel nog goed af. In het begin was het vooral sluipen, maar eens je een maand of 10 was, dan kon je mooi op je handjes en knietjes vooruit komen.
Samen met de grove motoriek, ontwikkel je ook nog eens je fijne motoriek. Deze zomer oefende je vooral op de pincetgreep, die je nu precies wel goed beheerst. De eerste keer dat het me echt opviel, was toen je stiekem alle blauwe besjes uit het potje op de kist aan het nemen was. Ik vond al dat je zo stilletjes was, maar had veel te laat door dat dit meestal geen goed teken is. De besjes werden alleszins gesmaakt, al vond ik weken later nog besjes terug in de keuken en de berging.
Op vlak van communicatie - tjah, wat kan ik daarover zeggen. Al zeer jong noemde ik jou babbeltrien. Je vertelt graag jouw verhaal, zeker op momenten dat je je goed in je vel voelt! Maar je gebruikt jouw taaltje ook al om aan te geven dat je niet akkoord bent, of boos bent. De voorbeelden zijn eindeloos... Als ik jou iets verbied, dan zeg jij mij kort maar krachtig dat je niet akkoord bent. Soms begin je ook te wenen, maar als er een andere volwassene in de buurt is, dan begin je vol overtuiging jouw verhaal aan hem/haar te vertellen. Een paar keer gebeurde het zelfs dat je de hand van de buurman of buurvrouw vastpakte, en vertrok, precies om aan te geven dat je mij niet nodig hebt om jouw goesting te doen.
In de auto of in de draagzak zingen we vaak samen. De schokkende bewegingen doen je stem wat trillen, en dat vind je heel fijn. De omstaanders kijken soms wel eens raar naar ons, maar dat nemen we er maar bij!

Muziek blijft trouwens een zeer dankbaar iets om jou wat te bedaren. Als je moe bent, of slechtgezind, of je kan de slaap niet vatten, dan kan ik je bijna altijd troosten door een liedje te zingen, of een rustgevend muziekje op te leggen. Als ik mij goed herinner, was dat ook al zo toen je nog in mijn buik zat!
In april volgden we een workshop van klankennest, een muzikale ontmoeting voor baby's. Dit is zo goed meegevallen, dat ik ons voor dit najaar heb ingeschreven voor een 3-delige reeks. Ik hoop nu heel hard dat ook dit een leuke ervaring wordt!
Naast muziek houd je enorm van water. Zowel de lesjes watergewenning, het zwembadje in de tuin, het pootje baden aan een meertje op vakantie, als de golven van de zee... voor jou is het allemaal ok, zolang je maar mag ploeteren in het water. In september zijn we dan ook overgeschakeld naar zwemlesjes voor kindjes van 12 tot 30 maanden, zelfs al ben je nog iets te jong hiervoor, want bij de "kleintjes" vond je die massage op het droge toch maar niks.

De eetmomentjes verlopen zeer wisselend. Ik weet sowieso al dat wanneer je moe bent, er amper een hap binnengaat. Maar als je afgeleid bent, dan kan je correcte porties eten. Dus ben ik deze zomer enkele keren met jou naar de Ikea gereden rond etenstijd: zo moest ik voor mezelf niet koken, en was ik zeker dat je iets binnen zou hebben zonder al te veel drama. Meestal begin je vol enthousiasme aan de maaltijd, maar is de goesting na enkele happen alweer voorbij. Je maakt dan ook heel duidelijk dat je niet meer wil: eerst draai je je hoofd weg zodra de lepel komt, als ik toch blijf aandringen hap je wel af, maar laat je alles terug uit je mondje vloeien. Aandringen heeft dus bij jou weinig zin :) Ik maak er dan ook geen punt meer van: ik beslis wat er wordt gegeten en wanneer, jij beslist hoeveel. Omdat je ook nog borstvoeding krijgt, ben ik er gerust in dat je alles binnen hebt om optimaal te ontwikkelen!

Lieve schat, ik zou nog uren kunnen doorgaan. Over alle fijne momenten, maar ook over de momenten waarop het voor mij moeilijk is. Alleen opvoeden, ik denk dat ik het toch wel wat heb onderschat. Enerzijds is het een voordeel dat er één beleid wordt gevoerd, zonder discussie. Maar anderzijds zou wat ruggesteun zeker ook welkom zijn, al was het maar om mijn eeuwige twijfels weg te nemen.
De zorg voor jou kan ik niet licht noemen, maar toch overweeg ik om jou (snel) een broertje of zusje te geven. De meningen van buitenaf zijn verdeeld, en ik begrijp het zeker! Maar ik heb altijd van een groot gezin gedroomd, en wil sowieso graag een tweede kindje, en momenteel wegen de voordelen van een klein leeftijdsverschil door op de nadelen, zowel voor jou als voor mij. Al was het maar om onze (te) hechte band wat te doorbreken...

 Elke ochtend begint met een zoen, de avond sluiten we meestal samen af met een knuffel en een gezellig borstvoedingsmomentje samen. En elke dag probeer ik jou te laten voelen hoeveel ik van je hou... maar ik ben niet zeker of die boodschap altijd aankomt. Moest je er toch nog aan twijfelen... Ik hou van jou helemaal tot aan de maan... en terug ;-)