Gisteren had ik mijn eerste echo, op 6 weken + 2 dagen. Best wel spannend, want hoewel er ondertussen al veel mensen op de hoogte zijn van het leuke nieuws, toch was er ergens nog de schrik dat het niet goed zou verlopen. Immers, een buitenbaarmoederlijke of leeg vruchtzakje kunnen ook een positieve hcg geven. En een miskraam is steeds mogelijk, vooral tot 13 weken zwangerschap. Dus ergens was ik toch wel wat bang.
Achteraf gezien was dit dus niet nodig! De echo was goed. Mijn "nakomeling", zoals de arts het noemde, doet het zeer goed. Ondertussen is hij/zij al 4.1mm groot, en is er al beginnende hartactiviteit te zien. Alle kwaaltjes die er ondertussen zijn bijgekomen, zijn er dus voor een reden. Misselijkheid, duizeligheid, snel buiten adem, een conditie die zo goed als verdwenen is... als dit een voorbode is van wat er nog moet komen, dan kijk ik er niet bepaald naar uit. Maar elke dag is precies anders, dus dat geeft weer wat hoop. Gisteren was verschrikkelijk, vandaag gaat het al weer stukken beter, en morgen?
En zo heb ik dus ook groen licht om verder te plannen. Een mailtje voor de kinderopvang is verstuurd, ik ben even bij de CM langsgegaan, enerzijds om te kijken of het donorsperma toch niet kan worden terugbetaald, en anderzijds om eens te horen of ik nu al iets moet regelen, en mama, zus en tantes hebben een berichtje gekregen met het leuke nieuws.
De volgende echo is voor binnen 3 weken. Eigenlijk moest ik terug op 8 weken, maar hun planning kwam niet overeen met de mijne. En hoewel de secretaresse een harde tante is, heb ik toch mijn gelijk gekregen. Dit betekent wel een weekje langer wachten op de volgende echo, maar zo moet ik voorlopig nog niks zeggen op mijn werk.
En nu zit ik hier, met de echo van gisteren voor mijn neus. Het heeft allemaal nog wat tijd nodig om te bezinken, maar als alles goed gaat, heb ik wel nog zo'n 33 weken. Tijd genoeg dus, om te wennen aan het idee, om te genieten, om gelukkig te zijn!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten