19mnd

Lieve schat,

Wat vliegt de tijd!
Ondertussen ben je dik 19 maanden, en ben je al een echt peutertje. Met alles er op en er aan :) Het opvoeden kan nu volop beginnen. Voortgaand op jouw babykuren, kon ik ergens wel vermoeden dat het pittig zou zijn, maar soms is mijn inspiratie toch wel eens op!

Sinds je zo'n 18 maanden bent, is er veel veranderd. Samen hebben we er aan gewerkt om de nachtvoedingen te stoppen, en wonderwel was dat op een paar nachten al geklaard. Doorslapen doe je nog niet, of misschien één zeldzame keer, maar je hoeft al geen voeding meer te krijgen (je wil nu zelfs helemaal niet meer!), dus dat is al een goede zaak.
Ook op vlak van eten ben je iets gemakkelijker geworden. Fruit is en blijft jouw favoriet, dus je krijgt vaak zowel 's morgens, 's middags als 's avonds wat fruit van mij. Maar ook boterhammetjes gaan vlotter binnen. Patatjes, dat blijft een moeilijke. Moest ik je alle dagen spinaziepuree met een eitje geven, dan zou jij het gelukkigste meisje van Eeklo zijn. Bij de onthaalmoeder eet je alle andere dingen ook wel vlotjes, maar bij mama toon je meestal je kuren. Alles probeerde ik al: alles in stukjes, geplet of gemixt - vlees, vis, kip - aardappel, pasta, rijst, tarwe, ... Je hebt enorm schrik dat eten te warm heeft, al is het al goed afgekoeld wanneer ik het jou voorschotel. En je hebt enorme schrik voor nieuwe dingen. Dan zit je daar 10 minuten met je lepel of vorkje in je hand, te twijfelen of je nu zou durven afhappen.

Je wil zoveel zelf doen (zelf eten, zelf de trap opgaan, zelf de wasmachine legen...). Daardoor ligt het tempo een pak lager, maar wat je kan laat ik je meestal wel doen. Maar hoewel je zeer zelfstandig wil zijn, toch plak je nog heel vaak aan mama. Je kan al flink alleen spelen, maar zodra ik ga plassen, of begin te koken, dan ben je daar gezet. Ik maakte voor jou een learning-tower, zodat je veilig op een trapje kunt staan en alles goed kunt zien. Alleen, zien is voor jou blijkbaar niet voldoende, je wil ook helpen, en dat is niet altijd zo simpel.

Spelen vind je leuk, zeker als er iemand met je meespeelt. Bij mammie, tati of de babysit haal je alle speelgoed boven die je kunt vinden, en toon je alles zeer trots. Maar als mama thuis is, dan zegt het speelgoed je niks. Dan wil je graag helpen met de was, of met koken, of wil je naar de speeltuin, waar je met de buurmeisjes kunt spelen. Maar het allerleukste is spelen met water. Een klein bakje en wat potjes is voldoende om jou uren bezig te houden. En bij mooi weer plons je vol overtuiging in het zwembadje dat ik voor je vul.

Kleine meid, je maakt het je mama vaak niet gemakkelijk. Je hebt een heel sterk karakter, weet wat je wil, en vooral ook wat je niet wil. Bij jou werkt opvoeden niet, wel compromissen sluiten... van beide kanten.
Maar anderzijds ben je zooooo lief! Als mama boos is, kom je voorzichtig knuffelen. Als mama pijn heeft, krijgt ze een kusje. Als mama vraagt dat je lief bent, dan geef je aaitjes. Maar je bezorgdheid reikt veel verder... als mama haar bord of glaasje leeg is, gebied je dat ik bijschep of bijgiet. En als er baby'tjes langskomen, dan krijgen ze steevast aaitjes en grijp je voorzichtig hun handje of voetje vast. Soms ben je zo hartverwarmend, dat ik gewoonweg niet boos op je kan zijn.
Maar hoe lief je ook bent, jouw jaloersheid is net iets sterker. Baby'tjes vind je super, zolang ze niet op mama's schoot zitten. Hondjes vind je fantastisch, maar ook deze mogen mama's schoot niet inpalmen. En als ik even te lang aan de telefoon hang met mammie of tati, dan laat je dat duidelijk merken.

Lieve Lio, zoals ik al schreef, opvoeden is bij jou geen makkie.
Maar ik zie je doodgraag, en zou je voor geen geld van de wereld nog kunnen missen...