Een grote wens, een klein wonder...

22 oktober 2015: Daar is ze dan, mijn dochtertje Lio!
Geboren op 38 weken en 6 dagen. Ondertussen zijn we al een dikke 3 weken verder, en wordt het dringend tijd dat ik deze blog bijwerk, want herinneringen aan die speciale dag beginnen stilaan te vervagen.

Mijn laatste werkweek is dus wat anders verlopen dan gedacht. De woensdag had ik van iedereen afscheid genomen, want op donderdag werkte ik wel nog officieel, maar had ik een vergadering in Brussel. Ik deed nog even mijn beklag dat ik niet veel zin had om thuis te zitten wachten tot de baby zou komen. Ik had dan wel enkele projectjes voorzien (een slaapzakje naaien, het huis op orde leggen, mijn valies voor materniteit verder klaarmaken...). Maar toch, met het idee dat ik over tijd zou gaan, leek het me verschrikkelijk om thuis te zitten terwijl ik me nog goed genoeg voelde om te blijven werken.
Eenmaal thuis mocht ik mijn ouders nog ontvangen. Ze zouden mij helpen om grof vuil buiten te zetten, die de dag nadien zou worden opgehaald. Hiervoor had ik al in augustus gebeld, maar blijkbaar kon het niet vroeger. Mijn ouders wilden eerst graag komen terwijl ik nog aan het werk was, om mij zo min mogelijk te storen. Maar ik had ze graag nog eens gezien, en ik wilde dat ze mijn bolle buik nog eens zagen, want het was al een maand geleden dat we elkaar nog zagen. Daarom kwamen ze op de middag, om samen nog iets te eten.
De namiddag had ik voorzien om adressen op de enveloppen te schrijven, maar gans de tijd had ik last van buikpijn. Nadat de helft van de enveloppen geschreven waren, ben ik er mee opgehouden omdat ik me toch niet zo lekker voelde. Toen ik naar mijn ouders belde om ze nog eens te bedanken, grapte ik nog dat de kleine misschien wel onderweg was. Enkele uren later belde ik ze terug, om te zeggen dat de kleine inderdaad onderweg was! De weeën waren begonnen, en met een app op mijn gsm kon ik zeggen dat ze elke 2-3 minuten kwamen en zo'n minuut aanhielden. Nog draaglijk, maar toch. Toen ze een dik uur bezig waren, rond 11u15, heb ik mijn vroedvrouw gebeld. Zij raadde me aan om nog wat te rusten, en haar terug te bellen als ik het nog maar moeilijk kon verdragen. Er was nog steeds een kans dat alles zou stilvallen, omdat ik blijkbaar nog zeer alert klonk aan de telefoon, maar als het zou doorzetten, zou een beetje rust wel deugd doen. Maar rusten zat er niet in, ik moest nog mijn afwas doen, een mailtje sturen naar mijn directie dat ik de volgende dag niet naar Brussel zou gaan, mijn valies voor materniteit pakken, mijn belwaarde van mijn gsm opladen (ik had nog maar 75 cent beltegoed staan)... Toen ik eindelijk met alles klaar was, en wilde rusten, lukte dit niet meer. De buikpijn werd te hevig. Dus heb ik het knus gemaakt in de living, met gedempt licht, een gymbal, een warmwaterkruik, een warme chauffage...
Rond 3u begon ik schrik te krijgen dat het allemaal plots snel zou kunnen gaan, dus belde ik opnieuw mijn vroedvrouw. Een uurtje later kwam ze af, met een stagiair (nadat ze had gevraagd of dit ok was). Ik kan niet meer exact vertellen in welke volgorde alles is gebeurd, maar ik kan wel zeggen dat mijn arbeid thuis super rustig is verlopen. Gedempt licht, gedempte stemmen, ik in mijn "bubbel". Ik bleek al zo'n 4cm opening te hebben, en het kindje deed het super goed. Mijn gynaecologe werd op de hoogte gebracht, maar reageerde blijkbaar niet zo sympathiek tegenover mijn vroedvrouw. We beloofden om niet te lang te wachten om naar het ziekenhuis te vertrekken, en na een warme douche (die helemaal geen deugd deed) vertrokken we rond 7u30 naar Jan Palfijn... midden in de spits. Eenmaal aangekomen kroop de tijd vooruit, het leek wel eeuwen te duren. De pijn werd heviger, maar er zat ook telkens meer tijd tussen 2 weeën. Rechtstaan, neerliggen, een bad, de baar-kruk... ik heb alles geprobeerd. De ontsluiting ging van 6 bij aankomst, naar 8 zo'n 4 uur later. Mijn gynaecologe werd ongeduldig, want blijkbaar had ze een afspraak bij haar kapper (die ze uiteindelijk heeft moeten annuleren). De slaaploze nacht, en de hevige pijn, zorgden er voor dat ik uitgeput raakte. Eten lukte niet meer, sportdrank maakte me misselijk, en het besef kwam dat het zwaarste nog moest komen. Meerdere keren heb ik aangegeven dat ik niet meer kon, dat mijn lichaam op was, en dat ik nooit de kracht zou vinden om te persen. Blijkbaar wilde mijn kindje ook niet indalen, dus gaf ik aan dat een keizersnede ok was voor mij, als het moest. Maar dit werd afgewimpeld door de gynaecologe en de vroedvrouw van het ziekenhuis, want ik was nu al zo ver geraakt. Echter, bij 9cm ging het niet meer vooruit, waarop werd beslist om te beginnen persen. Eerlijk, ik kan nog steeds niet zeggen wat persen precies is. Persen zonder persweeën, blijkbaar is dat toch niet zo evident. Omdat mijn kindje hoog bleef zitten, werd de zuignap bovengehaald. Wat er dan gebeurde, kan ik niet echt vertellen. Ik weet dat ik aangaf dat ik me niet goed voelde, en zou flauw vallen. Maar iedereen begon plots zeer paniekerig te reageren, ze werden boos op mij omdat ik aangaf niet meer te kunnen persen, dat ik het voor mijn kindje moest doen. Overtollig meubilair werd uit de kamer gezet, een onderzoekstafel voor een zuigeling werd binnengereden. Plots kwam er veel volk binnen, een 5-tal vroedvrouwen kwamen rond me staan, eentje kroop op het hoofdeinde van mijn bed, om mijn hoofd te ondersteunen en tegelijkertijd op mijn buik te duwen. Ik denk dat er nog volk was, alleszins de kinderarts, maar wie nog dat weet ik niet. Ik weet ook niet wat er precies aan de hand was, want niemand zei me iets, behalve dat ik moest persen. Hoe lang dit allemaal heeft geduurd kan ik niet zeggen, alleen dat ik kapot was, en dat alles zeer pijnlijk was. Maar plots was ze daar dan, mijn dochtertje. 2 seconden mocht ze op mijn buik liggen, daarna moest ze direct naar de kinderarts. Ze bewoog niet, kreeg direct zuurstof, werd gestimuleerd... Terwijl wilde mijn gynaecologe mij hechten, maar toen ik zei dat het zo'n pijn deed, antwoordde ze dat ik naar mijn dochter moest kijken. Magere troost, als je een kindje ziet dat niet beweegt. Angst, schuldgevoelens, verdriet, ontgoocheling... een hoop emoties raasden door mijn lijf, maar niet de emoties die voor een roze wolk zorgen!
Even later was alles voorbij, iedereen vertrok, Lio werd in mijn armen gelegd, mijn gsm en een flesje water werden naast me neergezet. En daar lag ik dan, helemaal uitgeput, en onder de indruk van dat kleine wezentje dat bij me lag. Een vroedvrouw had geprobeerd om haar aan te leggen aan de borst, maar dat wilde mijn kleine meid blijkbaar niet. Ook even later met een tepelhoedje, gaf geen resultaat. En dan werd ik weer alleen gelaten. Na de bevalling had ik mijn vroedvrouw laten bellen naar mijn ouders, om ze op de hoogte te brengen. Ze waren blijkbaar al in het ziekenhuis, dus toen ik daar alleen in de verloskamer lag, probeerde ik ze nog eens te bellen, om te vragen of ze niet tot bij mij wilden komen. Dat was toch niet zo simpel, de vroedvrouw van materniteit wilde ze niet laten gaan, maar die van het verloskwartier gaf wel toestemming, zodat ze even later hun kleinkind konden bewonderen.
Wat later, het leek wel uren, mocht ik een douche nemen. Ik keek daar toch wel naar uit, maar helaas. Ik had de kracht niet meer om recht te staan. Alles begon te draaien en mijn benen leken het te begeven, dus werd ik wat gewassen op bed. Gek dat na zo'n bevalling alle gêne wegvalt. Voorheen zou ik dat verschrikkelijk hebben gevonden, toen was ik blij dat iemand mij wat wilde wassen.
Eenmaal gewassen en gekleed, werd Lio terug in mijn armen gelegd, en mochten we naar de kamer. Mijn ouders waren daar, en nadien kwam ook mijn zus toe. Later op de avond kwamen ook nog mijn tante en nonkel met mijn neefje (de peter van Lio) en nichtje. De herinneringen aan die dag zijn echter zeer vaag. Ik kon niet opstaan, en moest telkens bellen als ik iets nodig had, of Lio wilde aanleggen. Als ik mij goed herinner, heeft ze ook maar voor het eerst gedronken laat op de avond, met veel stimulatie. Omdat ik nog niet had kunnen urineren, werd ik rond middernacht ook nog eens gesondeerd. Het enige wat ik me wel nog goed herinner, is dat ik mij ellendig voelde. Doodellendig. Ik heb die dag zo veel gehuild, en iedereen die iets voor me deed wel 1000 keer bedankt. En aan iedereen die het wilde horen, gezegd dat ik me nog nooit in mijn leven zo ellendig had gevoeld. En dat was waar, zelfs mijn eerste dodentocht, waarbij ik aan 50km heb opgegeven omdat ik emotioneel er zo door zat, was niks vergeleken met mijn bevalling. Ook herinner ik mij nog dat ik die eerste nacht elke 3u mijn wekker zette om Lio te voeden, en telkens wakker werd uit een diepe slaap, waarna het even duurde voor ik besefte dat ik al bevallen was. Wanneer ik dan naar mijn kindje keek, vroeg ik me telkens opnieuw af: "en was het nu een jongetje of een meisje?". Eenmaal wakker wist ik natuurlijk wel dat ik een prachtige dochter had, maar die eerste seconden waren toch verwarrend!

Nooit had ik gedacht dat mijn bevallingsverhaal zo uitgebreid zou zijn. Voordien had ik gedacht dat alles vlot zou verlopen: een rustige arbeid (en die heb ik echt wel gehad), en nadien een vlotte bevalling. Met veel trots zou ik dan mijn kindje tonen aan mijn ouders en familie, en zou ik iedereen op de hoogte brengen. Echter, na deze toch wel traumatische bevalling, voelde ik mij niet trots, maar wel schuldig omdat het niet gelopen is zoals ik had gedacht. Ook heb ik toch wel even gewacht om iedereen op de hoogte te brengen. Goede vrienden de dag nadien, anderen pas op de 3de dag na de bevalling, zodat ik de tijd zou hebben om te recupereren, in plaats van vrolijk te moeten doen tegenover het bezoek op materniteit. De roze wolk bleef dus nog even weg, maar is er uiteindelijk toch wel nog gekomen, mits enige vertraging!